|
«دعا» يعنى، خواندن مدعوّ و متوجه ساختن او به طرف داعى.(1). دعاكننده با دعاى خود، عنايت و التفات مدعو را مىطلبد آنگاه حاجت خود را از او سؤال و درخواست مىكند. از اين رو سؤال با دعا فرق مىكند زيرا سؤال به منزله غايت و هدف دعا است مثل اين كه كسى را از دور يا نزديك، صدا بزنيم تا روى خود را به طرف ما برگرداند. آن وقت خواسته خود را از او سؤال و درخواست كنيم.
پىنوشت
(1) (تفسيرالميزان، ج 2، ص 31، آيه 186 بقره)
|