|
براى رهايى از القائات شيطانى و افكار بد و وسوسههاى شيطانى بايد كارى كرد كه انسان بر خود مسلط شود. بر فكر و روح و باطن خود و بر خيالات خود غالب گردد و براى اين كار چند راه وجود دارد: الف) توجه به ذات اقدس الهى و تقوا و پرهيز از گناهان. قرآن كريم مىفرمايد: «شيطان بر كسانى كه ايمان دارند و بر پروردگارشان توكل مىكنند تسلطى ندارد. تسلط او تنها بر كسانى است كه او را به سرپرستى خود برگزيدهاند و آنها به فرمان شيطان به جاى فرمان خدا گردن مىنهند».
ب) انجام يك سرى مستحبات مثلا هميشه با وضو بودن و زبان را به ذكر مخصوصا لاحول ولاقوة الا بالله العلى العظيم عادت دادن. و نيز خواندن قرآن در اوقات مختلف كه دواى هر دردى است.
ج) خود را از بيكارى تنهايى و عوامل وسوسه انگيز دور نگهداشتن.
د) ذهن را همواره به امور شريفه متوجه ساختن و عادت دادن.
ه) مطالعه پيوسته پيرامون خداو معاد (مثلا روزى ده صفحه براى مدتى طولانى).
و) به طور منظم مثلا هفتگى به زيارت اهل قبور رفتن و نسبت به عاقبت خود و احوال پس از مرگ انديشيدن.
ز) خواب خود را كم كردن و به حداقل ممكن رساندن.
ح) شركت در مراسم دينى و فعاليت جدى در مسائل فرهنگى اجتماعى و. داشتن.
ط) نماز را با توجه و حال و عاشقانه و با حضور قلب خواندن.
وسوسههاى نفسانى، نداى شيطان است كه ما را به گناه و دورى از ساحت قدس الهى فرا مىخواند خداوند در برابر اين وسوسهها، دعوات متعالى پيامبران و آموزههاى ارجمند اديان الهى و دعوت درونى فطرت و عقل انسانى را ارزانى داشته است، تا در اين ميان با چالشى سازنده، جوهره ناب انسان صيقل خورد و رخ نمايد. اساساً با اين چالش است كه حقيقت انسان و نعمت اختيار، معنى مىيابد. وسوسههاى شيطانى- در نگاهى ژرف- خود نعمتى است كه در فرايند كمال يابى انسان نقشى تعيين كننده دارد.
عوامل بازدارنده از گناه- به اجمال- عبارتند از: الف. تفكر امام على (ع) مىفرمايند: «كسى كه نيكو بينديشد، دستخوش لغزش نمىشود.»،(1).
ب. توجه به حضور خدا خداوند مىفرمايد: «آيا انسان نمىداند كه خدا همه اعمالش را مىبيند»،(2).
ج. توجه به شخصيت انسانى امام على مىفرمايد: «جان شما هيچ بهايى جز بهشت ندارد»،(3).
د. ياد مرگ رسول اكرم (ص) مىفرمايند: بسيار در ياد مرگ باشيد زيرا ياد مرگ گناهان را مىزدايد»،(4).
ه. انجام عبادات، خداوند مىفرمايد: نماز، انسان را از زشتىها و منكرات باز مىدارد.»،(5).
(6).
پىنوشت
(1) (ميزان الحكمه، ج 7، ص 538)
(2) (سوره علق، آيه 14)
(3) (نهج البلاغه، حكمت 456)
(4) (نهج الفصاحة، حديث 444)
(5) (سوره عنكبوت، آيه 45)
(6) (ر. ك: قرائتى: گناهشناسى، مركز فرهنگى درسهايى از قرآن، صص 224- 207)
|