|
اين اصل داير مدار اين است كه موضوع امر به معروف و نهى از منكر چيست، يك وقت موضوع امر به معروف و نهى از منكر موضوع كوچكى است. مثلًا كسى كه كوچه را كثيف مىكند، پوست خربزه را مىاندازد در كوچه، نبايد بيندازد. شما اينجا بايد نهى از منكر كنيد، بايد او را ارشاد و هدايت كنيد، بايد به او بگوييد اين كار را نكن، درست نيست. حالا اگر شما براى نهى از منكر كردن در چنين مسألهاى، به خاطر پوست خربزه در كوچه انداختن، بدانيد او يك فحش ناموسى به شما مىدهد، در اين صورت اين كار آنقدر ارزش ندارد كه شما يك فحش ناموسى بشنويد.
يكوقت هم هست كه موضوع امر به معروف و نهى از منكر، موضوعى است كه اسلام براى آن اهميتى بالاتر از جان و مال و حيثيت انسان قائل است. مىبينيد قرآن به خطر افتاده است، تمام دسيسهبازىها براى اين است كه با قرآن مبارزه شود، وضعيت در سر حدّ به خطر افتادن قرآن و اصول قرآن نيست، در سر حدّ به خطر افتادن عدالت است. يا آنجا كه مسألهاى نظير وحدت اسلامى در خطر است، كه اسلام در موضوع وحدت چه اندازه عنايت و حساسيت دارد و به وحدت مسلمين اهميت مىدهد، دست دشمن را مىبينى، دسيسة دشمن را مىبينى كه دائماً ميان مسلمين تفرقهاندازى مىكند آيا در اينجا مىگويى امر به معروف نكن، حرف نزن، نهى از منكر نكن، كه اگر اين را بگويم جانم در خطر است، آبرويم در خطر است، اجتماع نمىپسندد.
بنابراين، امر به معروف و نهى از منكر در مسائل بزرگ مرز نمىشناسد. هيچ چيزى، هيچ امر محترمى نمىتواند با امر به معروف و نهى از منكر برابرى كند، نمىتواند جلويش را بگيرد.
مجموعه آثار شهيد مطهرى ج 17 حماسه حسينى صفحه 267 و 268
|