|
با توجه به اينكه كمال حقيقى انسان در سايه قرب الهى تحقق مى يابد و متقابلا، سقوط انسان در اثر دورى از خداى متعال حاصل مى شود، مى توان ايمان به خداى متعال و ربوبيت تكوينى و تشريعى او كه مستلزم اعتقاد به معاد و نبوت است را، نهال تكامل حقيقى انسان دانست كه اعمال خداپسندانه بسان شاخ و برگهايى است كه از آن مى رويد و ميوه اش سعادت ابدى است كه در جهان آخرت ظاهر مى گردد. پس اگر كسى بذرايمان را در دل خود نيفشاند و اين نهال پربركت را غرس نكرد و به جاى آن بذرزهرآگين كفر و عصيان را در دلش پاشيد، استعداد خدادادش را ضايع كرده و درختى را به بار آورده كه ميوه اش زقوم دوزخى خواهد بود. چنين كسى راهى به سوى سعادت ابدى نمى برد و تاثير كارهاى نيكش از مرز اين جهان فراتر نمى رود زيرا: هر كاراختيارى، حركتى است براى روح انسان به سوى غايت و هدفى كه فاعل در نظر گرفته است. كسى كه اعتقاد به عالم ابدى و قرب الهى ندارد، چگونه مى تواند چنين هدفى را در نظر بگيرد و چنين جهتى را به رفتارش ببخشد؟ و طبعا چنين كسى نمى تواندانتظار پاداش ابدى را از خداى متعال داشته باشد و نهايت چيزى كه مى توان در مورداعمال نيك كافران پذيرفت، اين است كه تاثيرى در تخفيف عذابشان داشته باشد، زيرا چنين كارهايى مى تواند روح خودپرستى و عناد را ضعيف كند. لازم به تذكراست كافر كسى است كه به وى اتمام حجت شده باشد و الا بعنوان مستضعف فكرى و مرجون من رحمه اللّه با آنها برخورد خواهد شد.
آموزش عقايد، آ?ت الله محمد تقى مصباح يزدى
|