|
در اسلام پيرامون اشتغال زن دوگونه حكم وجود دارد:
الف) احكام الزامى (فقهى حقوقى):
اين دسته از احكام مسايلى هستند كه براى پاسداشت حريم عفاف و سلامت جامعه قيود خاصى را وضع مى كنند و مقرر مى دارند كه اختلاط زن و مرد در جامعه بايد با حفظ كامل موازينى چون حجاب خوددارى از انگيزه هاى شهوانى و امثال آن باشد.
ب) احكام اخلاقى:
اين دسته از احكام مقرر مى دارند كه فعاليت زن در جامعه بايد متناسب با شخصيت و كرامت واقعى زن و متناسب با حفظ رسالت مادرى و در كل به گونه اى باشد كه براى جامعه مفيد باشد. اما اينكه در چه موقع اشتغال زن ضرورت پيدا مى كند؟ مساله اى نيست كه دقيقا موارد آن را اسلام مشخص سازد بلكه ضرورت و عدم آن چيزى است كه در جامعه به وجود مى آيد و اين عرف و عقلاى جامعه اند كه آن را تشخيص مى دهند آن گاه حكم شرعى اش را اسلام مقرر مى دارد مثلا وجود پزشك زن براى بيمارى هاى مخصوص زنان- كه نوعا با لمس و نگاه به نقاط مختلف بدن همراه است- براى جامعه اسلامى يك ضرورت اجتماعى در همه دوران هاست. نيز دارا بودن است آموزگار زن براى دختران يك ضرورت است و ضرورت آن روشن است ولى در بسيارى از مشاغل ديگر چنين ضرورتى وجود ندارد. در ضمن اين نكته نيز نبايد فراموش شود كه اسلام كار زن در جامعه را مقيد به ضرورت نساخته است بلكه قيود آن در همان دو جنبه فوق الذكر مى باشد.
پرسمان
|