|
» زيديه «پيروان زيد شهيد، فرزند امام سجاد (ع) مىباشند زيد سال 121 هجرى بر خليفه اموى، هشام بن عبدالملك قيام كرد و گروهى بيعتش كردند و در جنگى كه در شهر كوفه ميان او و كسان خليفه درگرفت كشته شد.
وى پيش پيروان خود امام پنجم از امامان اهل بيت شمرده، مىشود و پس از وى فرزندش» يحيى بن زيد «كه بر خليفه اموى وليد بن يزيد قيام كرده و كشته شد، به جاى وى نشست و پس از وى محمد بن عبدالله و ابراهيم بن عبدالله كه بر خليفه عباسى، منصور دوانقى شوريده و كشته گرديدند، براى امامت برگزيده شدند.
پس از آنان تا زمانى امور زيديه غير منظم بود تا» ناصراطروش «- كه از اعقاب برادر زيد بود ج در خراسان ظهور كرد و در اثر تعقيب حكومت محل از آنجا فرار كرده به سوى مازندران كه هنوز اهالى آن اسلام نپذيرفته بودند رفت و پس از سيزده سال دعوت، جمع كثيرى را مسلمان كرده به مذهب زيديه درآورد، سپس به دستيارى آنان ناحيه طبرستان را مسخر ساخته و به امامت پرداخت و پس از وى اعقاب او تا مدتى در ان سامان امامت كردند.
به عقيده زيديه هر فاطمى نژاد، عالم زاهد شجاع، سخى كه به عنوان قيام به حق خروج كند مىتواند امام باشد.
» زيديه «در ابتداى حال، مانند خود زيد دو خليفه اول (ابوبكر و عمر) را جزو ائمه مىشمردند ولى پس از چندى، جمعى از ايشان نام دو خليفه را از فهرست ائمه برداشتند و از على (ع) شروع كردند.
بنا به آنچه گفتهاند» زيديه «در اصول اسلام، مذاق معتزله و در فروع، فقه ابى حنيفه رئيس يكى از چهار مذهب اهل سنت را دارند.
شيعه در اسلام ص 66، علامه سيد محمد حسين طباطبائى
|