مقالات مقالات مقالات مقالات مقالات مقالات مقالات آموزشگاه رایانه اخبار ایران و جهاناخبار ایران و جهاناخبار ایران و جهانبانک سوال و جوابجوان امروزدانلود نرم افزار

يكم. سياست تقسيم مساوى بيت‏المال و در نظر نگرفتن امتيازات شخصى و شرافت‏هاى قبيله‏اى، سياستى كاملًا اسلامى و مطابق با كتاب و سنت نبوى بود.
دوم. اصولًا حضرت على‏عليه السلام در حكومت خود، به خواص خوش بين نبود و مى‏فرمود: «خواص و اشراف، همواره بار سنگينى بر حكومت تحميل مى‏كنند. در روزگار سختى، كمتر به يارى حكومت مى‏آيند و در اجراى عدالت از همه ناراضى‏ترند. در خواسته‏هايشان از ديگران، پاى فشارتر و در عطا و بخشش‏ها كم سپاس‏ترند. به هنگام ندادن خواسته‏هايشان، عذرناپذيرتر و در برابر مشكلات كم استوارترند». در نظر آن بزرگوار، عامه مردم ستون‏هاى استوار دين، بر پاى دارنده اجتماعات پرشور مسلمانان و نيروهاى ذخيره دفاعى به شمار مى‏آمدند. بى‏ترديد، با اين ديدگاه، امكان ترجيح خواص وجود نداشت.
سوم. اگر حضرت على‏عليه السلام خواص را بر عوام ترجيح مى‏داد- ضمن عقب‏نشينى از ارزش‏ها و اصول اسلامى خود به همگان اعلام مى‏كرد: پيرو سياست تبعيض‏آميز حاكمان گذشته است اين چيزى بود كه نه حضرت مى‏پسنديد و نه مردمان انقلابى آن زمان مى‏پذيرفتند.
چهارم. ترجيح خواص بر عوام، انبوه مردمى را كه بارقه اميد در دلشان درخشيده بود، از حضرت و حتى اسلام و پيامبرصلى الله عليه وآله نااميد مى‏كرد.
پنجم. ترجيح خواص بر عوام، آنان را قدرتمند مى‏كرد و امكان مشاركتشان در توطئه‏هاى براندازى را فزونى مى‏بخشيد. اين پديده، در كنار از دست دادن حمايت پا برهنگان- كه رهاورد قطعى سياست عدم مساوات بود نوعى خودكشى سياسى به شمار مى‏آمد.
ششم. طلحه و زبير اگر چه در راه برپايى اسلام بسيار كوشيده بودند اما پس از رحلت پيامبر اكرم‏صلى الله عليه وآله- به ويژه در اواخر دوره عثمان به دنيا روى آورده و زندگى اشرافى و جاه طلبانه برگزيده بودند. بنابراين، نحوه زندگى و مشى آنها در دوره پيشين، به همگان نشان مى‏داد نيروهاى ارزشى نيستند و براى احراز پست در حكومت علوى، شايستگى ندارند. آنان در صورت رسيدن به پست‏هاى اجتماعى و سياسى، سياست‏هاى خود را اجرا مى‏كردند و مردم را به حضرت على‏عليه السلام و حكومتش بدبين مى‏ساختند- و چنان كه آن حضرت‏عليه السلام اشاره مى‏كند هواى پادشاهى بر امت اسلامى را در سر مى‏پروراندند.(1)
هفتم. كوفه و بصره- كه طلحه و زبير خواستار فرمانروايى بر آن بودند تنها دو شهر معمولى شمرده نمى‏شدند. از نظر ادارى و سياسى، تمام ايران آن زمان، تحت نظر اين دو شهر و حاكمان آنها اداره مى‏شد. در آن عصر، شهر مدينه (مركز خلافت)، امكانات نظامى و اقتصادى نداشت ولى كوفه و بصره و توابع آنها، از بيشترين امكانات مملكت اسلامى بهره مى‏بردند. بنابراين حاكمان اين دو شهر، به ويژه با توجه به همبستگى آنها و به تعارض كشيده شدن سياست‏هايشان با سياست مركز خلافت، به راحتى مى‏توانستند به مدينه حمله كرده، خليفه را سرنگون سازند و خود به حكومت دست يابند. اين نكته به هيچ وجه نمى‏توانست از چشم تيزبين خليفه‏اى چون حضرت على‏عليه السلام دور بماند.
هشتم. به راستى اگر حضرت على‏عليه السلام حكومت اين دو شهر را به آن دو واگذار مى‏كرد، چگونه مى‏توانست ادعاى اصلاح‏طلبى كند؟ حوادث بعدى نيز نشان داد، اين دو به هيچ وجه دغدغه اسلام و كتاب و سنت نبوى نداشتند زيرا براى سيراب كردن حسّ جاه‏طلبى و قدرت‏خواهى خود، حاضر شدند به باند اموى- كه بيشترين بهره‏ها را از حكومت عثمانى برده بود دست دوستى و اتحاد دهندو با استفاده ابزارى از همسر پيامبر اكرم‏صلى الله عليه وآله، بصريان را به سوى خود جلب كرده، سبب ريختن خون صدها مسلمان شوند(2)
نهم. سخنان حضرت على‏عليه السلام نشان مى‏دهد: آنان افزون بر حكومت كوفه و بصره، دو خواست ديگر نيز داشتند: نخست آنكه امام‏عليه السلام در امور حكومتى با آنها مشورت كند و دوم آنكه سياست تقسيم مساوى بيت المال را كنار نهد. حضرت على‏عليه السلام در جواب خواست اول فرمود: «من طبق كتاب و سنت پيامبر اكرم‏صلى الله عليه وآله عمل مى‏كنم و تاكنون حكم مجهولى نديده‏ام كه به مشورت شما و ديگر مسلمانان نيازمند باشم. اگر چنين مشكلى پيش آيد، از مشورت با شما و ديگران چشم پوشى نخواهم كرد». آن بزرگوار درخواست دوم آنان را چنين پاسخ گفت: «تقسيم مساوى بيت المال ساخته من نيست. اين سنت پيامبر اكرم‏صلى الله عليه وآله بود. من از آن پيروى مى‏كنم و در اين باره، هيچ كس حق ندارد مرا سرزنش كند».(3)
بديهى است، اين خواست‏ها، به معناى مشاركت در حكومت و چشم پوشى حضرت‏عليه السلام از اصول و ارزش‏ها است و امام‏عليه
السلام نمى‏توانست با پذيرش آنها، اين را تحمل كند.
پى‏نوشت‏
(1) انساب الاشراف، ج 5، ص 106.
(2) مروج الذهب، ج 2. ص 366.
(3) همان، ج 2. ص 366.