|
«مشروعيت» داراى معانى متعددى است. در اصطلاح رايج منظور از مشروعيت Legitimacy ( ( اين است كه براساس چه ملاك و با اتكا به چه منبع يا منابعى، اعمال قدرت و حاكميت توجيه مىشود. به عبارت ديگر مشروعيت يعنى اينكه:
1. حكومت و حاكمان بر چه اساسى مىتوانند احكام و قواعد الزامآور صادر كرده و به اجرا گذارند.
2. جامعه بر چه اساسى موظف است از قواعد الزامآور حكومت پيروى كند.
با اين توضيح روشن مىشود كه مراد از «مشروعيت ولايت فقيه» اين است كه ولى فقيه «مشروعيت» خود را از كجا كسب مىكند يعنى، چه منبعى حاكميت او را توجيه نموده و او را مجاز مىدارد كه در امور اجتماعى تصرف كند و لزوم اطاعت از او را موجّه مىسازد.
پاسخ مشهور فقهاى شيعه در برابر پرسشهاى فوق، اين است كه منبع مشروعيت ولايت فقيه «نصب الهى» است يعنى، از ادله دينى استفاده مىشود كه شارع ولى فقيه را در زمان غيبت معصوم، براى رهبرى جامعه اسلامى نصب كرده و مسلمانان را به اطاعت از او فراخوانده است. ادله ولايت فقيه غالباً بر چنين چيزى دلالت دارند.
پرسمان
|