مقالات مقالات مقالات مقالات مقالات مقالات مقالات آموزشگاه رایانه اخبار ایران و جهاناخبار ایران و جهاناخبار ایران و جهانبانک سوال و جوابجوان امروزدانلود نرم افزار

براى برخى اين گونه تداعى شده است، كه نبايد ديگران را ملزم كنيم كه دين خاصى را بپذيرند بلكه هر دين از اديان را داشته باشد كافى است آن‏چه مهم است اين است كه انسان به خدا ايمان داشته باشد و طبق يكى از برنامه‏هاى خدايى عمل كند، چه مسيحى، چه يهودى و چه اسلام.
امّا در پاسخ بايد گفت عدم اجبار بر پذيرش دين خاصى، دليل بر حق بودن تمام اديان و مسلك‏ها نمى‏باشد بلكه دليل بر احترام به آزادى انسان در انتخاب دين و عدم ثمربخشى اجبار در گرايش به دين خاص مى‏باشد.
از سوى ديگر، حق بودن اديان و شريعت‏ها در طول تاريخ، دليلى بر حقيقت‏جو بودن پيروان آن‏ها، پس از ظهور شريعت كامل‏تر و تجلى حقِ آشكارتر نخواهد بود.
بنابراين، حقيقت جوى واقعى كسى است كه به تمام مظاهر حق در طول تاريخ ايمان داشته باشد و به كامل‏ترين شريعت عمل كند. بنابراين «مسلمان حقيقى» در طول تاريخ كسى است كه به پيامبر عصر خود و تمام پيامبران پيشين ايمان داشته باشد و در برابر آخرين شريعت و فرمان‏هاى خداوند «تسليم» باشد. (اين مطلب به استناد به آيه‏ى 285، سوره‏ى بقره، تأييد مى‏شود) براى توضيح بيش‏تر به نقل آن‏چه مرحوم شهيد مطهرى در اين‏باره گفته، مى‏پردازيم:(1)، ص 277) «. درست است كه در دين، اكراه و اجبارى نيست: لا إِكْراهَ فِي اَلدِّينِ ولى اين سخن به اين معنا نيست كه دين خدا در هر زمانى متعدد است و ما حق داريم هر كدام را كه بخواهيم انتخاب كنيم. چنين نيست، در هر زمانى يك دين حق وجود دارد و بس. هر زمان پيغمبر صاحب شريعتى از طرف خدا آمده، مردم موظف بوده‏اند كه از راهنمايى او استفاده كنند و قوانين و احكام خود را چه در عبادات و چه در غير عبادات از او فراگيرند تا نوبت به حضرت خاتم‏الانبياء رسيده است. در اين زمان اگر كسى بخواهد به سوى خدا راهى بجويد بايد از دستورات دين او راهنمايى بجويد.
قرآن كريم مى‏فرمايد: وَ مَنْ يَبْتَغِ غَيْرَ اَلْإِسْلامِ دِيناً فَلَنْ يُقْبَلَ مِنْهُ وَ هُوَ فِي اَلْآخِرَةِ مِنَ اَلْخاسِرِينَ(2) «هر كس غير از اسلام دينى بجويد هرگز از او پذيرفته نشود و او در جهان ديگر از جمله زيانكاران خواهد بود».
اگر گفته شود كه مراد از اسلام، خصوص دين ما نيست بلكه منظور، تسليم خدا شدن است پاسخ اين است كه البته اسلام همان تسليم است و دين اسلام همان دين تسليم است ولى حقيقت تسليم در هر زمانى شكلى داشته و در اين زمان، شكل آن، همان دين گران‏مايه‏اى است كه به دست حضرت خاتم‏الانبياء ظهور يافته است و قهراً كلمه‏ى اسلام بر آن منطبق مى‏گردد.
به عبارت ديگر، لازمه‏ى تسليم خداشدن، پذيرفتن دستورهاى او است و روشن است كه همواره به آخرين دستور خدا بايد عمل كرد و آخرين دستور خدا همان چيزى است كه آخرين رسول او آورده است».
در نتيجه، اگر چه نبايد شريعت اسلام را بر پيروان اديان ديگر تحميل كرد امّا اين به معناى امضاى حقانيت اديان به موازات هم‏ديگر نيست بلكه بايد با گفت‏گو و تبليغ آنان را به سوى جلوه‏ى كامل حق، در اين عصر و زمان- يعنى شريعت اسلام- دعوت كرد. روش پيامبر در صدر اسلام و ديگر امامان و بزرگان دين در طول تاريخ اسلام اين‏گونه بوده است. بنابراين، پلوراليسم به معناى حقانيت تكثر اديان، مردود است امّا به معناى زندگى مسالمت‏آميز پيروان اديان مختلف بلااشكال است.
چنان كه در قرآن مجيد مى‏خوانيم وَ قُلْ لِلَّذِينَ أُوتُوا اَلْكِتابَ وَ اَلْأُمِّيِّينَ أَ أَسْلَمْتُمْ فَإِنْ أَسْلَمُوا فَقَدِ اِهْتَدَوْا وَ إِنْ تَوَلَّوْا فَإِنَّما عَلَيْكَ اَلْبَلاغُ(3) «و به كسانى كه اهل كتاب‏اند و به مشركان بگو: آيا اسلام آورده‏ايد؟ پس اگر اسلام آوردند، قطعاً هدايت يافته‏اند. و اگر روى برتافتند فقط رساندن پيام بر عهده‏ى توست» از اين آيه‏ى شريفه به‏خوبى آشكار مى‏شود، در پذيرفتن شريعت اسلام هيچ‏گونه اجبارى نيست و مسلمانان نبايد ديگران را مجبور سازند اما عدم اجبار دليل بر حقانيت پيروان اديان ديگر نيست بلكه اگر با آگاهى به حقانيت پيامبر اسلام، به انكار بپردازند و كفر بورزند، در «قيامت» جايگاه آنان در جهنم خواهد بود.
در قرآن مجيد مى‏خوانيم: إِنَّ اَلَّذِينَ كَفَرُوا مِنْ أَهْلِ اَلْكِتابِ وَ اَلْمُشْرِكِينَ فِي نارِ جَهَنَّمَ خالِدِينَ فِيها(4) «كسانى از اهل كتاب كه [به آن‏چه پيامبر اسلام آورده است( 5) كفر ورزيده‏اند و [نيز] مشركان در آتش دوزخند [و] در آن همواره مى‏مانند».
از اين آيه‏ى شريفه به خوبى آشكار مى‏شود كه مراد از آياتى كه پيروان اديان ديگر را اهل نجات دانسته‏اند(6) يقيناً منكران حقانيت اسلام و صف‏آرايان در مقابل شريعت اسلام، نيستند و حتى چه بسا كسانى كه توانايى شناخت حقانيت اسلام را داشته‏اند ولى به آسانى از كنار شناخت حق گذشته‏اند نيز در قيامت عذرى نداشته‏باشند.
پى‏نوشت‏
(1) (ر. ك مجموعه آثار، ج 1 (عدل الهى)
(2) (سوره‏ى آل‏عمران (3)، آيه‏ى 85)
(3) (سوره‏ى ال‏عمران (3)، آيه‏ى 20)
(4) (سوره‏ى بينه (98)، آيه‏ى 6)
(5) (ر. ك: آيه‏ى قبل)]
(6) (ر. ك: سوره‏ى مائده، آيه‏ى 69)