|
خداى مهربان درهاى لطف خودش را به روى هر انسانى در هر شرائطى و با هر گونه بار مسؤوليتى باز مىگذارد و با انواع لطائف مجرمان و گناهكاران را به سوى خدا دعوت مىكند و به آنها قول مىدهد كه مىتوانند خود را از زندگى گذشته به كلى جدا كنند.
خداى رحمان و رحيم در قرآن مىفرمايد: قُلْ يا عِبادِيَ اَلَّذِينَ أَسْرَفُوا عَلى أَنْفُسِهِمْ لا تَقْنَطُوا مِنْ رَحْمَةِ اَللَّهِ إِنَّ اَللَّهَ يَغْفِرُ اَلذُّنُوبَ جَمِيعاً إِنَّهُ هُوَ اَلْغَفُورُ اَلرَّحِيمُ. وَ أَنِيبُوا إِلى رَبِّكُمْ وَ أَسْلِمُوا لَهُ مِنْ قَبْلِ أَنْ يَأْتِيَكُمُ اَلْعَذابُ ثُمَّ لا تُنْصَرُونَ، بگو اى بندگان من كه بر خود اسراف و ستم كردهايد از رحمت خداوند نوميد نشويد كه خدا همه گناهان را مىآمرزد. و به درگاه پروردگارتان باز گرديد و در برابر او تسليم شويد، پيش از آنكه عذاب به سراغ شما آيد سپس از سوى هيچكس يارى نشويد»،(1) اگر به معناى كلماتى كه در آيه آمده توجه كنيم لطف خدا را نسبت به بندگان خواهيم فهميد.
«تعبير به يا «عِبادِيَ»* (اى بندگان من) آغازگر لطفى است از ناحيه خدا، و تعبير به اسراف به جاى ظلم و جنايت نيز لطف ديگرى است، تعبير به «عَلى أَنْفُسِهِمْ»* نشان مىدهد كه گناهان آدمى همه به خود او باز مىگردد، تعبير به لا تقنطوا دليل بر دين است كه گنهكاران نبايد از لطف الهى نوميد گردند، تعبير به من رحمة اللّه تاكيد بيشترى بر خير و محبت الهى است و هنگامى كه به جمله إِنَّ اَللَّهَ يَغْفِرُ اَلذُّنُوبَ
مىرسد با حرف تأكيد آغاز شده و كلمه الذنوب با (الف و لام) جمع شده همه گناهان را بدون استثناء در بر مىگيرد، سخن اوج مىگيرد و درياى رحمت موّاج مىشود»،(2). بنابراين انسان در تحت هر شرايط و موقعيتى كه باشد اگر به سوى خدا باز گردد (توبه كند) و تسليم فرمانش باشد و از اوامر و نواهى خداى سبحان تبعيت كند، خدا را توبهپذير و مهربان و بنده نواز خواهد يافت.
پىنوشت
(1) (سوره زمر، آيات 54- 53)
(2) (تفسير نمونه، ج 19، ص 500- 499)
|