|
خواهر گرامى بهتر بود راجع به رفتار خودتان بيشتر توضيح مىداديد اينكه نوشتهايد با هر كس دوست مىشوم پس از مدتى از من زده مىشود؟ جاى سؤال است؟ آيا شما در انتخاب دوست اشتباه مىكنيد؟ يا رفتار شما طورى است كه ديگران را خسته مىكنيد؟ البته زده شدن دوستان شما دليل بر بد رفتارى شما نيست چرا كه كسانى كه اغلب مطالعه مىكنند و بيشتر وقت خود را به درس اختصاص مىدهند مطمئن وقت زيادى براى رسيدن به دوستان ندارند علىالخصوص كه آن دوستان اهل مطالعه نباشند بنابراين اختلاف سليقه ايجاد مىشود و بين دوستان فاصله مىافتد. جاى تعجب نيست اگر افراد موفق مورد حسادت واقع شوند چرا كه اين توانائيهاى افراد است كه هميشه مورد توجه ديگران واقع مىشود نه ناتوانىها. و معمولاً بين افراد هم سن و هم موقعيت (دانشجويان، دانشآموزان و.) رقابت وجود دارد و گاهى اوقات حسادت با رقابت قاطى مىشود اين موردى نيست كه اعصاب شما را آزار دهد. يك امر طبيعى است سعى كنيد بى اهميت از كنار آن بگذريد و ارتباط عاطفى خود را با دوستانتان بيشتر كنيد. مثلاً از طريق كمك به دوستانى كه در دروس اشكال دارند. مىتوانيد با راهنمائى كردن ديگران در نحوه مطالعه، تحقيق و. اعتماد آنان را جلب كنيد و محبت خود را نشان داده و در نتيجه محبت ديگران را خواهيد ديد.
حضرت على (ع) مىفرمايد: «ثنا گفتن و تمجيد دگران، بيشتر از حد شايستگى و لياقت، تملق و چاپلوسى است، و كمتر از آنچه سزاوارند يا ناشى از عجز تمجيد كننده است يا منشأ روانى آن بيمارى حسد است»،(1).
همچنين خداوند در سوره 19 آيه 96 مىفرمايد: كسانى كه در باطن با ايمان و در عمل نيكوكار هستند، خداوند مهر آنها را در قلوب مردم قرار مىدهد و در جامعه عزيز و محبوبشان مىسازد.
و امام صادق (ع) مىفرمايد: فروتنى و تواضع، مايه اصلى هر شرف محبوب و مقام بلند است،(2)
پىنوشت
(1) (نهجالبلاغه، ترجمه: فيضالاسلام، صفحه 1239)
(2) (محجة البيضاء، ج 6، ص 225)
|