|
دوستى نمودن و انتخاب دوست شرائطى دارد كه اگر آن شرايط رعايت گردد دوستان حقيقى از دوست ناباب و غيرحقيقى بازشناخته مىشوند لذا به شرايط دوست و راههاى تشخيص دوست حقيقى در كنار يكديگر مىپردازيم: دوست خوب آن است كه: ديدن او ياد خداوند را در دل شما زنده سازد.
عمل و كردارش شما را به سوى اعمال نيك و خير دعوت كند.
سخن گفتنش به علم و دانش شما بيافزايد.
رعايت تقوى و زهدورزى او شما را از كارهاى بد و زشت باز دارد.
شيوه زندگىاش به شما آئين زندگى بيآموزد.
به هنگام بىنيازى و فقر و در حالت برترى و فرودستى شما را ترك نكند امام باقر (ع) مىفرمايند بدترين دوستان شما افرادى هستند كه بهنگام بىنيازيت دوستى تو و تو را حفظ كند ولى در وقت نياز و تنگدستى رها سازد.
گويند كه دوست را بهنگام سفر و عصبانيت بايد آزمود كه آيا در سفر خواسته خود را دنبال مىكند يا خدمت به دوستان را و در وقت عصبانيت زبان به بدگويى و ناسزاگويت مىگشايد يا نه آنگاه بايد او را امتحان نمود و سپس. ميزان پايبندى دوست به ارزشهاى الهى و انسانى معيار دوستى است لذا انسانى كه به آئين اسلام (همانند نماز، روزه و طهارت ديده و دل و.) و مقررات انسانى (همانند وفاى به عهد، گذشت، ايثار، گشادهروئى و گشادهدستى و.) پايبند نيست سزاوار دوستى نمىباشد و او را رندى ناجوانمرد بيشتر نمىتوان ناميد.
از ديگر معيارهاى دوست خوب آن است كه حتى بهنگام حاضر نبودن دوست از او دفاع كند يعنى به ديگران اجازه ندهد بهنگام نبودش در حقش بىحرمتى نمايند و آبرو و حيثيت او را پايمال كنند و يا به مال و ثروت و. او خيانت نمايند.
اميدواريم با بكارگيرى معيارهاى فوق دوستى سزاوار و شايسته برگزيده و آنگاه كه او را دوستى حقيقى يافتيد دوستى با او را لحظهاى فراموش نكنيد چه دوست خوب پيدا كردن سخت است و سختتر از آن نگهداشتن دوست و پاى فشردن بر دوستى قبلى است. پر واضح است كه تخلّف دوست از آئين دوستى و سبك مهرورزى موجب تخلّف شما نيست و نمىشود تا به تلافى روى آوريد چه در همه حال دوستى نمودن خوب است ولى هر شخصى را دوست برگزيدن سزا نيست.
|