|
استخاره در لغت به معناى طلب خيرنمودن از خداوند است يعنى، آن كه آدمى در هر كارى از خداوند طلب خير كند (دعا). معناى ديگر استخاره، نوعى قرعه زدن براى رفع تحير است كه البته همراه با دعا و خواست از خداوند است. اين كار ممكن است به وسيله تسبيح و يا قرآن انجام گيرد.
استخاره در موردى است كه انسان دچار ترديد شده باشد. قبل از استخاره بايد همه مقدمات و شرائط لازم را بر هر كارى فراهم ساخت از قبيل مطالعه و فكر، مشورت با اهل فن و افراد مجرب، اگر اقدامات فكرى و فيزيكى ديگرى از قبيل بررسى و تحقيق لازم باشد بايد به انجام رسانيد بعد از همه اينها چنانچه باز دچار ترديد است نوبت به استخاره مىرسد. ولى اگر موضوعى را عقل مورد تأكيد قرار داده و قرائن و شواهد همه به خوبى و صحت آن كار گواهى مىدهند در چنين مواردى نبايد به استخاره دست زد.
اما شرايط: متحيّر و مردّد بودن در كار يعنى، آن كه اگر آدمى با تعقل و مشورت به ترجيح يكى از دو طرف رسيد، ديگر جايى براى استخاره باقى نمىماند ولى اگر با وجود انديشه و مشورت به نتيجهاى نرسيد، در اين صورت مىتواند استخاره كند.
در مورد عمل به استخاره، عمل به مقتضاى استخاره واجب نيست، ولى بهتر است با آن مخالفت نشود.
رجوع به قرآن در مواردى جهت تفأل يا راهيابى استخاره درست است. ليكن اين نبايد به صورت يك عادت و روش دائمى و جايگزين فكر انديشه تحقيق و مشورت گردد. از سوى ديگر برداشت و الهام گيرى از آيات قرآن در بسيارى از موارد كار آسانى نيست و نيازمند يك سرى آگاهىها و دانشهاى تخصصى و علوم دينى مانند: تفسير ادبيات و. مىباشد.
در استخاره با قرآن بايد به تفسير و معانى آيات تسلّط داشته باشيد و به خوب و بدى كه بالاى صفحات قرآن نوشته شده اعتمادى نيست.
استخاره داراى اقسامى است كه براى آگاهى بيشتر به حاشيه مفاتيحالجنان مرحوم حاج شيخ عباس قمى (ره) رجوع كنيد.
براى آگاهى بيشتر ر. ك: 1- بحارالانوار، ج 91، ص 233 2- كند و كاوى درباره استخاره، طريقهدار
|