|
زيارت امام رضا(علیه السلام) آقاى سيدحميد روحانى مى گويد:
يكى از علما براى من نقل مى كرد كه يك سال تابستان به اتفاق امام و چندتن ديگر از روحانيون به مشهد مشرف شديم و خانه دربستى گرفتيم. برنامه ما چنين بود كه بعد از ظهرها، پس ازيكى دو ساعت استراحت، از خواب بلند مى شديم و به طور دسته جمعى روانه حرم مطهر مى شديم و پس از زيارت و نماز و دعا به خانه مراجعت و در ايوان باصفايى كه در آن خانه بود، مى نشستيم و چاى مى خورديم. برنامه امام اين بود كه با جمع به حرم مى آمدند، ولى دعا و زيارتشان را خيلى مختصر مى كردند و تنها به منزل برمى گشتند; و آن ايوان را آب و جارو مى كردند، فرش پهن مى كردند، سماور را روشن مى كردند و چاى را آماده مى ساختند; ووقتى كه ما از حرم باز مى گشتيم، براى ما چاى مى ريختند.
يك روز من از ايشان سوال كردم كه اين چه كاريه، زيارت و دعارا به خاطر آنكه براى رفقا چاى درست كنيد مختصر مى كنيد و باعجله به منزل باز مى گرديد؟ امام در جواب فرمودند: من ثواب اين كار را كمتر از آن زيارت و دعا نمى دانم.
زيارت قبر حضرت على(علیه السلام) آقاى سيد حميد روحانى مى نويسد:
امام در آن حدود پانزده سالى كه در نجف مى زيستند، جز در موارداستثنايى، هر شب ساعت 3 بعد از نصف شب در كنار قبر حضرت على(علیه السلام) بودند; و حتى وقتى حكومت نظامى اعلام مى شد و رفت و آمددر خيابانها ممنوع بود، به پشت بام مى رفت و از دور امام خود رازيارت مى كرد.
زيارت مرقد مطهر امام حسين(علیه السلام) آقاى سيد حميد روحانى مى نويسد:
«... در اغلب ايام زيارتى در كنار قبر امام حسين(علیه السلام) بودند،در دهه عاشورا هر روز زيارت عاشوراى معروفه را با صدمرتبه سلام و صدمرتبه لعن مى خواندند.» 2مرحوم آقاى املائى مى فرمود:2 روزى در حرم مطهر امام حسين(علیه السلام) امام خمينى را ديدم كه در ميان انبوه زوار گير كرده و قدمى نمى تواند پيش بگذارد. به جلو دويده به كنار زدن مردم و بازكردن راه پرداختم. امام با تعرض و تغيرمرا منع مى كردند. ومن بى توجه به منع ايشان به كار خود ادامه مى دادم. يكباره متوجه شدم كه امام از مسيرى كه من براى ايشان بازكرده ام نيامده و تغيير مسير داده، در لابه لاى جمعيت به راه خود ادامه مى دهد.
انس باحرم مطهر امير المؤمنين(علیه السلام) آقاى سيد حميد روحانى مى گويد:
در سحرگاه وحشتزاى آخرين شبى كه امام در نجف بودند، خدمت امام رسيدم كه دستور العملى از ايشان بگيرم.
يك حالت تاثرى به من دست داده بود از اينكه مى ديدم ايشان نجف را ترك مى كنند; و او پس از خدا و حرم مطهر اميرالمومنين(علیه السلام)تنها پناهگاه ما بود.
عرض كردم: آقا، نمى شود از اين سفر صرف نظر كنيد؟! شما الان داريد تشريف مى بريد كويت و آنجا جاى امنى نيست، سوريه جاى امنى نيست، ايران وضعش آنچنان است; كجا مى خواهيد برويد؟! امام فرمودند: «ناگزير از اينجا بايد بروم.» سپس فرمودند: «من در اينجا با حرم مطهر اميرالمومنين ماءنوس بودم.»
نحوه تشرف امام به حرم مطهر حضرت على(علیه السلام) آقاى سيد حميد روحانى در اين باره مى نويسد:
در تشرف امام خمينى به حرم مطهر اميرالمومنين(علیه السلام) با آن آداب خاص زيارت آن حضرت، باز شايان توجه است:
باكمال ادب و متانت اذن دخول مى خواندند. سپس از طرف پايين پاوارد حرم مى شدند و مقيد بودند كه از بالاى سرمطهر حضرت اميرالمومنين(علیه السلام) عبور نكنند. چنانكه در روايات وارد شده است. و هنگامى كه مقابل ضريح مطهر مى رسيدند، زيارت امين الله يا زيارت ديگرى را بانهايت اخلاص مى خواندند، بعد دوباره به طرف پايين پا بر مى گشتند و در گوشه اى از حرم نماز، زيارت،دعا نشسته مى خواندند; باز دو ركعت نماز و سپس بلند مى شدند وبا رعايت آداب و اخلاص تمام از حرم مطهر خارج مى شدند.
زيارتهاى امام(ره) آقاى محمد على انصارى، يكى از اعضاى دفتر امام خمينى(ره)،مى گويد:
علاقه امام به اهل بيت عليهم السلام وصف ناشدنى است; امام عاشق آنهااست. عاشقى كه تا صداى ياحسين بلند مى شود، او بى اختياراشك مى ريزد. امام با اينكه در برابر مصيبت ها صابر است و حتى در برابر مشكلاتى چون شهادت حاج آقا مصطفى اشك نمى ريزد اما به مجرد اينكه يك روضه خوان بگويد: «السلام عليك يا اباعبدالله »، قطرات اشك از ديدگانش فرو مى چكد; و اين واقعا علاقه كمى نيست; ودر همان مواقعى كه بسيارى از شبه روشنفكران قبل از انقلاب به عزادارى و سينه زنى مى تاختند و اگر اين فرهنگ رشد پيدا مى كرد،آثارى از شعائر اسلام باقى نمى ماند و ما را از درون بى محتوامى كرد. امام شديدا به ترويج همان سنت هاى ديرينه عزادارى مى پرداخت و مردم را به برگزارى هرچه باشكوهتر عزادارى هاى اهل بيت عليهم السلام سفارش مى كند.
سيد عباس رفيعى پور - منبع :پیگاه اطلاع رسانی امام خمینی (رحمت الله علیه ) |