دعا و مناجات

اخبار ایران و جهان

•مقالات•معارف اسلامی•دعا و زیارت•حکایت هایی پیرامون دعا•داستان و شعر

تبلیغات در سایت

مقالات برتر

• ازدواج و رضایت از زندگی

• بحثهای اول زندگی

• توصیه هایی برای بارداری...

• فاطمه زهراء درکلام محمّد...

• چند توصیه براي مصرف و...

• هاليوود و تروريسم

• كدام جوان؟ كدام سينما؟

• اثرات مهم درخت مسواک

• جنگ عليه سرطان با سبزيجات

• خواص دارويي زيتون

• نكاتي در باره چاي سبز

• گلابي ضد كم خوني

• دل نوشته هایی درباره...

• دلت را به چه چيز بسته‌اي؟

• انقلاب مهدي(عج) و نزول...

• وهابیّت و بهائیّت در...

• دنیا در عصر ظهور

• پاسخ به پرسشی درباره...

• فواید گلاب

• هدف از آفرینش جهان چیست

• شبهاتي پيرامون ملاقات...

• کشتارها در هنگامه ظهور

• بررسی شبهات مهدویّت

• مردان پرخاشگر تر از زنان...

• من حق ندارم به همسرم...

دفعات نمایش: 118

چهارشنبه 11 دی 1387

دعا و مناجات

خداوندا به عشقم زندگی ده
به فرقم تاج عزّ بندگی ده
پر از شهد شهادت كن دهانم
و زآن جلاّب كن شیرین زبانم
ز هر حرفی كه كردی نكته پرداز
به نام ایزد بیچون كن آغاز
به نام آنكه ما را زندگی داد
وزآن پس مژده پایندگی داد
خرد بخشید تا او را بدانیم
ز گرد غیر او دامن فشانیم
یكی را داد از نعمت جهانی
دگر را كرد حاجتمند نانی
نگون سازنده تخت منی گوی
زبون دارنده بخت دنی جوی
طرازآرای خلعت‌های امید
ملوّن ساز نعمت‌های جاوید
ز بی آبی كسی را جان برآرد
دگر را عمر در عمّان سرآرد
ز هستی هركه را داده نشانی
ز بهر شكر او دارد زبانی
به كشكر او زبان آب در كام
بود جنبان و ماهی باشدش نام
دوتا زلفین خوبان سمنبوی
كنندش سجده در محراب ابروی
بود هر برگ لاله از سرحال
زبانی در بیابان وصف او لال
در این بستانسرا چه خار و چه خس
شدند ازكار خود آگاه هركس
ولی ما همچنان از كار غافل
نشسته پیش یار از یار غافل
خداوندا عدم مأوای ما بود
مقام بی‌مقامی جای ما بود
ز فكر این جهان آسوده بودیم
حدیث آن جهان نشنوده بودیم
ز نیك و بد همه خاموش بودیم
ز خواب نیستی بیهوش بودیم
زقرآن وعده آینده دادی
نوید نعمت پاینده دادی
بر امر و نهی كردی رهنمونی
معیّن ساختی چندیّ و چونی
ولی از ما بجز عصیان نیاید
طریق شیوه احسان نیاید
سرآید چون برین درماندگان، روز
چراغ نور ایمان را بر افروز
به ما مگذار ما را كردگارا
ز غیر خویشتن بازآر ما را
چو آیم از گنه شرمنده پیشت
فرو مگذار هیج از لطف خویشت
الهی بازكن چشم صوابم
جمال خویش بنما بی‌حجابم
چراغم را به نور خود برافروز
شبم را زآفتاب خویش كن روز
ز چاه معصیت آور برونم
به نزهتگاه طاعت خوان درونم
بزن از گریه بر رخساره‌ام آب
كه از غفلت نماند درسرم خواب
نباشد طاقت بار گناهم
مكن كوه گنه را سدّ راهم
گناه و جرم بیش ازپیش دارم
ز خود برجان خود صد نیش دارم
به غفلت صرف شد نقد جوانیم
تلف گردید گنج زندگانیم
چو پیری بر سرآرد تركتازم
بكن از خواب غفلت دیده بازم
ز نور خود شبم را روز گردان
به لطف آن روز را فیروز گردان
سرشك دیده را كن عذر خواهم
غبار معصیت بنشان زراهم
اگرچه ترسم از نار جحیمت
نیم نومید چون دانم رحیمت
چو بینم روز محشر كرده خویش
سرخجلت چه‌سان بردارم از پیش؟
به رویم گر بدی كردم،نیاری
مرا بس داغ و درد شرمساری
من نادان اگر نیكم وگر بد
چو اول بنده‌ام خواندی مكن رد

هاتفي