تجلي جمال حضرت مهدي(علیه السلام) در آيينه شعر فارسي

مهدي‌هادي

مهدي‌ هادي امام ظاهر و باطن که هست
قائم آل محمد حجت پروردگار
آن به صورت غايب و حاضر به معني نزد عقل
آن به ظاهر در نهان اما به باطن آشکار
طالب خون شهيدان به ناحق ريخته
مرهم دلهاي مجروحانِ از ماتم فِگار
ذوالفقار شاه مردان برکشد چون از نيام
خوش بر آرد از نهاد دشمنان خود دِمار
اختلاف جمله مذهب‌ها برافتد از ميان
جمله کشتي‌ها به يک جا زين يَم آيد بر کنار
تا برآيد آفتاب دين ز ابر ارتياب
تا شود در گرد کثرت عين وحدت آشکار
گردد از بس انتظام خلق در عهد خوشش
جمله عالم يکي شهر و در او يک شهريار
جلوه معشوق بر عاشق قيامت مي‌کند
شيعه را قسمت بود در عهد او عمر دوبار
معني رِجْعَت همين باشد به پيش شيعيان
گر مخالف منکر رجعت بود باکي مدار
از تشيع غير عشق و عاشقي باور مکن
کي توان بي‌عشق کردن، اهل و مال و جان نثار
چون ‌توان ديدن پس از مردن همان ديدار دوست
گر دلم فياض جان زين مژده من معذور دار.

صاحب عالم

صاحب عالم, محمد بن حسن آن
که
علم علي دارد و کمال محمد
مهدي آخر زمان که همت وجودش
اَفعي اِفساد را خواصِّ زمرد
لطف تو چون فيض عشق نامتناهي
علم تو چون جود واجبي به در از حد
رأي تو مي‌گفت شمع مجلس طورم
دست بر آورد آفتاب که اَشْهَد

بُرج اوليا

صد هزاران اوليا روي زمين
از خدا خواهند مهدي را يقين
يا الهي مهدياي از غيب آر
تا جهان عدل گردد آشکار
مهدي‌ هادي است تاج اتقيا
بهترين خلق, برج اوليا
اي تو هم پيدا و پنهان آمده
بنده عَطّارْتْ ثناخوان آمده
عطار نيشابوري

قطب زمان

مهدي شه قيوم حي ديّان دين ديموم حي
قطب زمان معصوم حي آن خالق نور و ظلم
اين دور در بود وجود، او مرکز جود وجود
او اصل مقصود وجود، او وجه خلاق العدم
فعل و صفاتش در نما، فعل و صفات کبريا
اسماء ذات ذو العلاء، شد بهر او اسم و علم
تخم نبوت را ثمر بحر ولايت را گهر
وجه حقيقت را بصر دير هويت را صنم
باز آمدم انور ثنا گيرم ز سر مدح رضا
آن جان جان اوليا سلطان فياض النعم
آن بوالحسن فرد صَمَد موسي بن جعفر را ولد
کز نقش شير آرد اسد چون بردهد فرمان بدم
جاري چو گشت از قدرتش نطقم کنون در حضرتش
از جان سرايم مِدْحَتش تا ميتوانم دم به دم
شاهي‌که ‌در ذات وصفت‌پاک است از وصف و سمت
هم از حدود وز جهت، هم از حدوث وز قدم
حق را ظهور بر حق او هم مظهر حق هم حق او
مصداق ذات مطلق او اندر عيان و در کِتَم

پيشواي اهل هدايت

ابن يمين فريومدي، از شاعران قرن هشتم هجري، ضمن قصيده‌اي، حضرت‌خاتم الانبياء(ص) و ديگر پيشوايان معصوم(ع) از جمله امام مهدي(عج) را مدح كرده است:
چون گذشت زو, تقي را دان امام, آن‌گه نقي
پس امام عسكري, اهل هدا را پيشواست
بعد ازو صاحب زمان کز سال‌هاي ديرباز
ديده‌ها را انتظار روي آن فرخ لقاست
چون کند نور حضور او جهان را با صفا
هر کژي کاندر جهان باشد شود يکباره راست
اين بزرگان هر يکي را در جناب ذوالجلال
از بزرگي رفعتي فوق السماوات العلي است

محبت قائم

خواجوي کرماني نيز در ترکيب‌بندي که در مدح چهارده معصوم(ع) سروده است، بندي را به منقبت حضرت وليّ عصر(عج) اختصاص داده است:
به مقدم خلف منتظر امام همام
مسيح خضر قدوم و خليل کعبه مقام
شعيب مدين تحقيق حجت القائم
عزيز مصر هُدا مهدي سِپِهر غلام
خطيب خطه افلاک منهي ملکوت
اديب مکتب اقطاب محيي اسلام
شه ممالک دين صاحب‌الزمان که زمان
به دست رايض طُوعش سپرده است زمام
به انتظار وصول طليعتش خورشيد
زند درفش درخشنده صبحدم بر بام
نه در ولايت او در خور است رايت ريب
نه با امامت او لايق است آيت غِيب

عيار دين‌داري

بدرالدين قوامي رازي، از سخن‌سرايان نيمه اول قرن ششم هجري، در منقبت حضرت مهدي(عج) چنين مي‌سرايد:
ز بعد علي يازده سيّدند
به ميدان دين در, ز عصمت سوار
همه پاک و معصوم و نصّ از خداي
پيمبر وقار و فرشته شعار
ز جدّ و پدر يافته علم دين
نه از روزگار و نه ز آموزگار
يکي مانده ز ايشان نهان در جهان
جهاني از او مانده در انتظار
چو آيد: سپر مدت مصلحت
نشيند ز باران رحمت غبار
برون آيد از کنج، عيّار دين
جهان را ز عدلش بگردد عَيار
ز کعبه ندا در دهد جبرئيل
که باطل نهان گشت و حق آشکار

کعبه اهل جان

محمد رفيع درمياني (لامع) از شاعران توانا و والاي قرون 11 و 12 هجري قمري بوده که ترجيع‌بندي در نعت حضرت صاحب‌الزمان(عج) دارد که بعضي از بندهايش به شرح زير است:
اي فضاي بارگاهت برتر از حدّ بيان
آنچه بر عالم نهان شد نزد تو آمد عيان
گر دو عالم را به خاک درگهت بارد کسي
باشد اين سودا به نزد قدردانان رايگان
فيض عامَت مي‌رسد بر خلق عالم دم به دم
نيست جايز اهل همت را به حاجت امتحان
کي بود يارب که گردم در حريمت بارياب
وين سخن را دم به دم سازم ز دل وِرْد زبان
کاي حريم بارگاهت کعبه اهل جهان
وي وجود باکمالت صاحب عصر و زمان
.... وقت آن شد کز حريم غيب سر برآوري
کار چون بر خلق مشکل شد نمايي داوري
داورا! تا کي بود ماه جمالت در نقاب؟
تا به کي داري روا بر خلق اين غارتگري؟
وقت شد کز صفحه ايام شويي زنگ جور
و ز عدالت مر ضعيفان را نمايي ياوري
وقت ‌شد کز جود و لطف ‌و عدل و اخلاق‌حَسَن
فوج ظلم و جور و طغيان را نمايي عسگري
تا که لامع در رکابت از صميم دل کُنَد
با زبان عذرگو, زين لفظ، معني گستري
اي روشن از رخ تو زمين و زمان همه
اي راز نُه فلک ز جبينت عيان همه
در دامن تو حاصل دريا و کان همه
اسرار چار دفتر و مضمون نُه کتاب
در نقطه تو ساخته ايزد نهان همه
قدوسيان به امر خداوند امر و نهي
پيش تو سر گذاشته بر آستان همه
در خدمت تو تازه نهالان آسمان
استاده‌اند بر سر پا چون ستان همه
در آسمان ز شوق لب جان‌فشان تو
وا کرده‌اند همچو صدف‌ها دهان همه
پاس نفس بدار و قدم را شمرده زن
دارند چشم بر تو درين کاروان همه
اين، آن غزل که اوحدي خوش‌کلام گفت
«اي روشن از رخ تو زمين و زمان همه».

صاحب عصر

تَنِ خامه دارد سرخوشنوايي
کند بلبل آهنگ دستانسرايي
بيا مطرب امشب ره تازه سرکن
ملوليم از رند و پارسايي
دهد ارمغان کلک معني نگارم
به صورت‌طرازان چين و ختايي
امام امم، صاحب عصر، مهدي
که نامش علم شد به مشکل گشايي
ز تشريف ابر کَفَش, در بهاران
کند شاهد غنچه، گلگون قبايي
ز گرد سُمِ دشت‌پيما سمندش
برد ديده مهر و مه روشنايي
به وصفت فرو مانده غواص فکرم
که بار آرد انديشه, حيرت فزايي
جدايي ز خاک درت نيست ممکن
کز او ديده‌ام جذبه کهربايي
لبم چون صدف پيش فيض تو باز است
ز ابر کفت قطره دارم گدايي
حزين خامه سر کن كه وقت دعا شد
نفس را به تأثير ده آشنايي

مقالات مقالات مقالات مقالات مقالات مقالات مقالات آموزشگاه رایانه اخبار ایران و جهاناخبار ایران و جهاناخبار ایران و جهانبانک سوال و جوابجوان امروزدانلود نرم افزار