نقش اروپا و امریکا در حیات سیاسی اسرائیل غاصب

قسمت دوم و پایانی

نقش امریکا

موضوع بسیار با اهمیتی که در سال های پس از جنگ جهانی دوم در سیاست خارجی امریکا نمایان شد، پیدایی دولت صهیونیستی در سرزمین فلسطین، قلب خاورمیانه و جهان اسلام بود تا حدی که در نیمه دوم قرن بیستم، بخش مهمی از استراتژی سیاست خارجی آمریکا به تثبیت، حفظ وتوسعه نفوذ این رژیم اختصاص یافت. در سال های پیدایش و اعلام موجودیت اسرائیل، امریکا نخستین کشوری بود که اول به صورت دو فاکتور سپس به صورت دوژور47 آن را به رسمیت شناخت و در تمامی سازمان ها و مجامع بین المللی از آن دفاع کرد. روند تاریخی این سیاست را مرور می کنیم:

1. نظام سرپرستی:

گرچه نظام قیمومت انگلیس بر فلسطین در 1922 به تصویب رسید و از 1922 به مرحله اجرا درآمد، ولی انگلیسی ها از 1918 بر فلسطین سلطه داشته اند. رفتار دولت مردان انگلیسی در زمان قیمومت، زمینه های تأسیس اسرائیل را پدید آورد و حتی در دهه ی نخست حاکمیّت و قیمومت(1918-1928) آنان دست به کارهایی زدند که صهیونیست ها را برای دست یافتن به آرزوهای خویش مدد رسانید، از جمله:
- تشویق مهاجرت یهودیان به فلسطین؛
- تسهیل فروش زمین های اعراب به یهودیان؛
- ایجاد سازمان های اجتماعی و اقتصادی یهودیان در فلسطین و جلوگیری از تشکل اعراب در برابر این سازمان ها:
- آموزش نظامی یهودیان توسط افسران انگلیسی؛
- تشویق سرمایه گذاری به نفع صهیونیست ها در فلسطین از سوی سرمایه داران امریکایی و انگلیسی.
همچنین، آنان با انتصاب سر هربرت سموئل صهیونیست مشهور و یکی از طرّاحان اعلامیه بالفور به عنوان کمیسر عالی انگلیس بر فلسطین، در اجرای خواسته های صهیونیست ها بسیار کمک کردند. مخالفت های دیپلماتیک، قیام ها(مانند قیام آوریل 1920) تظاهرات و اعتصابات عمومی اعراب فلسطینی(چون اعتصاب مارس 1925) مانعی برای اجرای نقشه های انگلیسی پدید نیاورد.48
در دوره ی دوم قیمومت(1929-1938) اختلاف مسلمانان و یهودیان بر سر مالکیت دیوار ندبه منجر به وقوع شورش های گسترده در 1929 شد. کمیسیون انگلیسی بررسی کننده ی این حوادث ارسال نیروهای اضطراری به فلسطین و تقویت سازمان پلیس را توصیه کرد. چند سال بعد، موج جدیدی از مهاجرت یهودیان به فلسطین آغاز گردید که صهیونیست ها را در نیل به افزایش جمعیت و تأسیس دولت یهودی کمک کرد.
انگلیسی ها، علی رغم جانب داری جامعه ی ملل از خواسته های عرب و نیز دگرگون شدن مبارزه ی ضد یهودی و انگلیسی اعراب، از مخالفت های مسالمت آمیز به قیام مسلحانه و همچنین نیاز به کسب حمایت اعراب در جنگ احتمالی آینده علیه متحدین و بی نتیجه کردن تلاش های متحدین در این باره، حاضر به پذیرفتن خواسته های فلسطینی نشد.
در سومین دوره ی حکومت قیمومت در فلسطین(1939-1948) که با جنگ جهانی دوم همزمان بود، انگلستان برای حفظ منافع خود درجنگ و جلب حمایت اعراب، به تدریج از تقویت صهیونیست ها که بی مهری انگلستان را با انتشار کتاب سفید در 1939 و اجرای مفاد آن یعنی محدودیت مهاجرت و خرید زمین از سوی یهودیان مشاهده می کردند، به سوی قدرت نوظهور جهانی یعنی ایالات متحده امریکا روی آوردند.امریکاییان برای گسترش نفوذ و همچنین برای برخورداری ازحمایت های مالی و سیاسی صهیونیست های آن کشور، به پشتیبانی از خواست صهیونیست ها و تجهیز گروه های تروریستی به منظور گسترش فعالیت های ضد فلسطینی و انگلیسی پرداختند و شبه نظامیان یهودی، با بهره گیری از خلأ تبعید رهبران فلسطینی و حمایت امریکا، به منافع انگلیس و اعراب آسیب رسانیدند. بدین رو، بوین49 وزیرامور خارجه انگلستان در فوریه 1947 در مجلس عوام اعلام کرد که نظام قیمومت قادر به حل مسأله ی فلسطین نیست؛ زیرا یهودیان تقاضای پذیرش میلیون ها مهاجر را دارند و این به زیان اعراب است به این جهت انگلستان در حل مسأله، به بن بست رسیده و دولت اعلی حضرت تصمیم گرفته است کل قضیّه را به سازمان ملل متحد ارجاع دهد.50
قیمومت انگلیس بر فلسطین، از آن رو که امتیاز و حقوقی ویژه برای یهودیان فراهم آورد، به سیل مهاجرت یهودیان انجامید، ولی به افزایش سطح رفاه و پیشرفت زندگی مردم بومی منجر نشد. همچنین، شیوه رفتار انگلیس در دوران قیمومت، مغایر با مفاد اعلامیه بالفور و محتوای حکم قیمومت جامعه ملل بود و حتی بر خلاف حکم قیمومت، دولت قیّم ازارائه خدماتی که برای آن ها حکم قیمومت دریافت کرده بود، ناموفق ماند.51

2. طرح دو ایالتی:

در ژوئیه 1945 حزب کارگر که علاقه ای کمتر به ادامه ی سلطه امپراتوری انگلیس بر جهان نشان می داد، در انتخابات آن کشور به پیروزی رسید. این حزب، در نوامبر همان سال، با تشکیل یک کمیسیون امریکایی- انگلیسی موافقت کرد. این کمیسیون خواستار جانشینی قیمومت سازمان ملل متحد بر قیومت انگلیس شد. در ژوئیه سال بعد، انگلیس پیشنهاد تقسیم فلسطین به دو ایالت عرب و یهود را مطرح ساخت. در 1947 سازمان صهیونیسم جهانی نیز پیشنهادی مشابه را تصویب نمود، امّا همه این طرح ها به علت مخالفت برخی جناح های ذی نفع به کنار گذاشته شد. بنابراین، انگلیس در آوریل 1947 تصمیم خود برای واگذاری مسأله فلسطین به سازمان ملل متحد را به آن سازمان اعلام کرد.52
سازمان ملل متحد پس از دریافت درخواست رسمی دولت انگلیس، کمیته ای به نام«کمیته ی ویژه سازمان ملل متحد درباره ی فلسطین« با یازده عضو، مرکب از کشورهای استرالیا، کانادا، چکسلواکی، گواتمالا، هند، ایران، هلند، پرو، سوئد، اروگوئه و یوگسلاوی تشکیل داد. این کمیته در 1947 دو طرح برای حل مسأله فلسطین به شرح زیر پیشنهاد کرد.53
اول. سه عضو کمیته، شامل کشورهای ایران، هند و یوگسلاوی، به تأسیس یک حکومت فدرال مرکب از دو حکومت عربی و یهودیت به مرکزیت اورشلیم با اقتصاد واحد و مشترک رأی دادند.(طرح اقلیت)
دوم. در نقطه مقابل بیشتر اعضای کمیته، ایجاد دو دولت عربی و یهودی مستقل از هم و نیز تشکیل یک رژیم بین المللی را برای اداره منطقه حایل(بیت المقدس) پیش بینی کردند.(طرح اکثریت)54
سرانجام، آژانس یهود(سازمان صهیونیسم جهانی) به نمایندگی از یهودیان و صهیونیست ها، با طرح اکثریت موافقت کرد.امّا شورای عالی عرب به نمایندگی از فلسطینی ها و عرب های دیگر، با طرح دو کمیته با این استدلال که تمام فلسطین متعلق به عرب های آن منطقه است، مخالفت ورزید.
در پی مخالفت شورای عالی عرب با طرح های گروه اکثریت و اقلیت، مجمع عمومی سازمان ملل متحد کمیته ای دیگر به نام«کمیته موّقت مسأله ی فلسطین» تشکیل داد. این کمیته نیز طرح اکثریت و طرح شورای عالی عرب مبنی بر تأسیس یک فلسطین مستقل عربی را به دو کمیته فرعی سپرد. پس از مدتی آرای کمیته نخست به تصویب کمیته موّقت رسید، اما مجمع عمومی تحت فشار امریکا در 1947 طرح اکثریت را با اندکی تغییر، با 33 رأی موافق در برابر 13 رأی مخالف و 10 رأی ممتنع در قطعنامه شماره 181 به تصویب رساند. بی درنگ آژانس یهود این قطعنامه را پذیرفت که 56 درصد خاک فلسطین را به یک جمعیت سی درصدی واگذار می کرد.55
پس از تصویب قطعنامه 181، آژانس یهود برای ایجاد یک کشور یهودی بر دامنه اقدامات خود افزود و حتّی در تلاش برای اجرای قطعنامه ی تقسیم فلسطین که آن را به عنوان اعطای استقلال به یهودیان تفسیر می کرد به زور متوسل شد. هدف صهیونیست ها از به کارگیری زور، ترساندن عرب ها و خالی شدن مناطق عربی از اعراب فلسطینی بود. دراین راه گروه های شبه نظامی یهودی، چون ایرگون56 وهاگانا57 به فرماندهی مناخیم بگین58 و بن زیون59 فجایعی چون قتل عام دیر یاسین را در آوریل 1948 آفریدند و 300 هزار فلسطینی را تا اواسط مه 1948 مجبور به ترک خانه های خود کردند. در نتیجه زمینه برای اعلام حکومت موّقت، استقلال و تأسیس مدینات یسرائیل(کشوراسرائیل) یک روز پیش از اتمام قیمومت بریتانیا بر فلسطین در مه 1948 پدید آمد. سپس جنگ میان ارتش های عربی و اسرائیل درگرفت که با پیروزی یک جمعیت 650 هزار نفری یهودی(اسرائیل غاصب، رژیم اشغال گر) با پشتیبانی قدرت های بزرگ به ویژه امریکا بر 30 میلیون عرب(کشورهای عربی درگیر جنگ) پایان یافت.60

3. اصل لایتغیر سیاست خارجی:

حمایت امریکا از اسرائیل جزو یکی از اصول لایتغیر سیاست خارجی امریکا می باشد. کارگردانان سیاست خارجی امریکا اعم از حزب دموکرات یا جمهوریخواه حمایت از اسرائیل را سرلوحه کار خویش قرار داده اند. در دوره های گذشته امریکا به تنهایی و با تکیه بر برتری نظامی خود در عرصه های دیپلماتیک، اقتصادی، نظامی و ایدئولوژیکی، برای حفاظت از کیان صهیونیست ها، در سه مسأله زیر با اجماع بین المللی علیه اسرائیل مخالفت کرد و کوشید تا در بالاترین سطح منافع اسرائیل را تأمین کند: اول. عقب نشینی اسرائیل از مناطق اشغالی؛ دوم: به رسمیت شناختن حق تعیین سرنوشت ملت مظلوم فلسطین؛ سوم. به رسمیت شاختن آرمان های سازمان ملل در زمینه ضرورت پایداری و مقاومت در برابر هر نوع استیلای سلطه طلبانه. رابطه امریکا و اسرائیل بر مبنای پیوندهای استراتژیک و ضرورت ها ی دوران دو قطبی شکل گرفت و در دهه های 60و70و80 به گونه ای گسترش یابنده ای شکوفا شد. برخی از تحلیل گران اسرائیل را در دوران دو قطبی یک مانع اساسی در مقابل توسعه طلبی شوروی می دانستند. پس از فروپاشی شوروی، این وظیفه از دوش اسرائیل برداشته شد اما از نقش استراتژیکی اسرائیل کاسته نشد. از این رو، امریکا در منطقه خاورمیانه در صدد ایجاد ثبات و از بین بردن هر گونه واکنشی در برخورد با الگوهای امنیتی آن کشور می باشد. اهمیت اسرائیل در سیاست خارجی امریکا را در مؤلفه های زیر می توان نشان داد:
- دلایل استراتژیکی حمایت امریکا از اسرائیل به این شرح است: اولا- رژیم صهیونیستی اسرائیل تنها به دلیل سیاست تسلیحاتی امریکا به یک قدرت منطقه ای در خاورمیانه تبدیل شده است. اسرائیل در چارچوب استراتژی نظامی خود همواره در تلاش بوده تا با استفاده از ابزارهای نظامی، برتری خود را بر کشورهای عرب منطقه افزایش دهد و در بین کشورهای منطقه همواره از برتری نظامی برخوردار باشد. ثانیاً- اسرائیل از نظر استراتژیکی در خاورمیانه دارای ارزش است و این در حالی است که کشورهای عربی، متحدین غیر قابل اعتماد هستند. از نظر امریکاییها، اسرائیل تنها دموکراسی واقعی در خاورمیانه است و تنها کشوری است که مردم آن به عنوان تحصیل کرده ترین مردم جهان،حتی با ژاپن رقابت می کنند. با این که از منابع طبیعی محروم هستند، اما یک اقتصاد ملی قوی را بنا کرده که می تواند با موفقیت نقش خود را در اقتصاد جهانی ایفا کند. نیروهای مسلحش جزو بهترین نیروها در جهان هستند و این ها اعتماد امریکاییها به اسرائیل را پدید آورده است.(71)ثالثا- یکی از مهم ترین مسائل حیاتی برای امریکا در منطقه خاورمیانه، تعادل قواست، و اگر امریکا از اسرائیل حمایت می کند به دلیل جلوگیری از بر هم خوردن موازنه قواست، لذا امریکا با هر گونه تهدید نظامی که امنیت اسرائیل را به خطر بیندازد، مقابله خواهد کرد. حتی اسرائیل از نگاه امریکا نقش ثبات کننده ای در منطقه دارد و در واقع، نقش سابق ایران و ژاندارمی منطقه به اسرائیل واگذار شد تا اسرائیل موازنه دهنده سیاست های منطقه ای باشد.61
- نقش صهیونیست ها در سیاست خارجی امریکا که در مؤلفه های زیر خلاصه می شود، می توان نشان از نقش امریکا در بقای اسرائیل باشد. این مؤلفه ها عبارت اند از:
اول. امروزه در اغلب کشورهای جهان افکار عمومی در واقع یک قدرت است و اهمیّت آن بستگی به رشد سیاسی مردم دارد. دولت و مسؤولان اداره کشور حتی در نظام های سیاسی خودکامه و استبدادی ناچارند که به آن توجه داشته باشند، همان گونه که آلفرد سووی62 در کتاب معروف خود به نام افکار عمومی ذکر می کند، افکار عمومی ضمیر باطنی یک ملت است و این قدرت گمنام غالباً سیاسی است؛ نیرویی که در هیچ قانون اساسی پیش بینی نشده است.
اصولاً توده های مردم سازمان نیافته و غیر متشکل می باشند و به طور کلی، از پیچیدگی های سیاسی، آگاهی کمی دارند، اما این قدرت بی شکل در مواردی تبدیل به قدرت واقعی می شود. هرگاه انبوه مردم خواست اقتصادی داشته باشند و خواهان بهبود وضع زندگی باشند و یا از منافع ملی و آزادی دفاع کنند، شکل سازمان یافته به خود گرفته، به نام افکار عمومی ظهور می کنند، ولی دولت ها می توانند افکار عمومی را منحرف و گمراه سازند و هر طور که صلاح بدانند به آن جهت دهند. به عنوان مثال، امریکا دخالت های نظامی جهانی خود را توجیه می کند و لذا اکثر قریب به اتفاق مردم امریکا نیز با دخالت های آشکار و پنهان دولت موافق می باشند. این افکار عمومی امریکایی بیشتر از سوی رسانه های صهیونیستی ساخته و پرداخته می شود.
دوم. یکی از ابزارهای مشارکت مردم، مطبوعات و رسانه های گروهی است. مردم از طریق مطبوعات و رسانه های گروهی از اوضاع و احوال کشور و جهان مطلع می شوند. آزادی مطبومات و رسانه ها یکی از ارکان مهم آزادی های عمومی است. با داشتن این حق مردم می توانند نارضایتی خود را از حکومت بنویسند و عیب دستگاه های دولتی را فاش سازند، ولی برخلاف آن چه تبلیغ می شود، مطبوعات و رسانه های امریکایی از آزادی برخوردار نیستند. معمولاً این رسانه ها در دست صهیونیست های امریکا هستند و آن ها نقش مهمی را درجهت دهی افکار عمومی به سمت سیاست های اسرائیل ایفا می کنند.
سوم. احزاب از عناصر تأثیر گذار بر سیاست خارجی امریکایند. کشورهایی چون امریکا با افتخار اشاره به احزاب مختلف در کشورشان می کنند و کشورهایی را که تک حزبی هستند، محکوم به استبداد می کنند. درجوامع غربی حزب ناشی از پدید« پارلمانتاریسم» است؛ زیرا پس از پیدایش نظام های دموکراتیک که در آن انتخابات پذیرفته شد، حزب به وجود آمد و دموکراسی نیز نیازمند حزب می باشد. در امریکا نظام دو حزبی حاکم است و در این کشور قدرت تناسب بین دو حزب دموکرات و جمهوریخواه دست به دست می شود، اما جالب است که هر حزبی که در امریکا حاکم شود در ارتباط با حمایت از اسرائیل مواضع مشترکی دارند و در واقع، طرفداران امریکایی صهیونیست ها این نکته مهم را ثابت کرده اند که اگر دولت با درخواست های اسرائیل موافقت نکند، هزینه های سنگین سیاسی باید بپردازند. به عنوان مثال ریگان که منتخب حزب جمهوری خواه بود در سال 1982 قول داد که دولت برتری کیفی قدرت نظامی اسرائیل را بر تمامی کشورهای خاورمیانه حفظ خواهد کرد و این اتفاق در زمان کلینتون دموکرات هم افتاد.
چهارم. در سطوح پایین تر دولت، گروه های متشکل و سازمان یافته ای هستد که در زبان عامیانه، دار و دسته نامیده می شود. این ها را گروه های فشار هم می نامند و ممکن است جنبه اقتصادی، مالی، فکری و یا مذهبی داشته باشند. این گروه ها قدرت سازماندهی مردم را ندارند، اما چون دارای هدف ها و برنامه ریزی های کم و بیش مشخص اند، با تمام وسایلی که در دست دارند روی دولت فشار می آورند تا دولت را در جهت هدف های خود سوق دهند. گروه های فشار اسرائیل محور، از این امر مستثنی نیستند. در واقع، نفوذ صهیونیست ها در امریکا به سال 1942 برمی گردد و نطفه آن در کنفرانس «بالتیمور» بسته شد. در کنفرانس بالتیمور نیویورک، قطعنامه ای تنظیم شد که برخی از موارد آن عبارت بود از: وجود دموکراسی در دنیا نمی تواند بدون داشتن دولت مستقل یهودی واقعیت داشته باشد. مهاجرت به فلسطین باید کاملا آزاد شود و یهود تحت نظارت آژانس یهود در فلسطین منزل گیرند و کمک در جهت ایجاد یک ارتش مخصوص یهود ضرورت دارد.63
- در امریکا تقریباً حدود 6 میلیون یهودی زندگی می کنند که این رقم2/5 درصد از کل جمعیت امریکا را تشکیل می دهند. برخی از یهودیان امریکا با سرعت و در مدت زمان کوتاهی، پله های ترقی را طی نمودند و توانستند برگزیده ترین و بهترین مشاغل اجتماعی را از قبیل، سناتوری،رئیس شرکت ها، رئیس مجامع دانشگاه ها و مدارس حرفه ای را به خود اختصاص می دهند که این امر نشانگر رشد و نفوذ یهودیان درامریکا می باشد. آن ها با توجه به موقعیت های سیاسی، اقتصادی خود، گروه های فشار را درجامعه امریکا ایجاد کرده اند، تا بتوانند حامی دولت غاصب اسرائیل باشند. بخشی از سازمان های اسرائیل محور و در عین حال مهمترین آن ها عبارت اند از:
یک. کمیته امور عمومی اسرائیل و امریکا(Aipac) در سال 1959 با هدف افزایش کمک اقتصادی امریکا به اسرائیل تشکیل گردید و بیش از هر سازمان یهودی. مدافع سیاست های دولت وقت دراسرائیل می باشد. این کمیته از سال 1982 به بعد، اولویت های گوناگونی را به عنوان وظیفه خود پذیرفته است که از آن جمله است تلاش برای تأمین کمک های خارجی بیشتر برای اسرائیل، همکاری استراتژیکی بیشتر بین امریکا و اسرائیل، به رسمیت شناختن اورشلیم(بیت المقدس) به عنوان پایتخت اسرائیل از طرف امریکا و اتخاذ خط مشی های اقتصادی و بازرگانی در جهت تأمین منافع بیشتر برای اسرائیل.
دو. کمیته فعالیت سیاسی به حمایت از اسرائیل در سال 1982 تأسیس شد و شعار آن عبارت است از این که« اعتقاد به اسرائیل، امریکا را تقویت می کند.» این کمیته بزرگ ترین و در عین حال ثروتمندترین کمیته از نوع کمیته هایی است که به منظور حمایت سیاسی از اسرائیل تشکیل گردیدند. این کمیته توسط شخصی به نام ماروین جوزف سان تشکیل شد و او معتقد است که اگر منافع امریکا در خاورمیانه مورد تهدید قرار بگیرند، ماه ها طول خواهد کشید تا حضور قدرتی در آن جا برای حمایت از امریکا دیده شود حال آن که با متحدی چون اسرائیل، این موضوع تنها چند روز طول می کشد.
سه. کنفرانس رؤسای سازمان های بزرگ یهودی در تاریخ1959 تأسیس شد که مؤسس آن وهام گلدمان می باشد. پیدایش این کنفرانس عملاً در ارتباط با شکایت معاون وزارت امور خارجه امریکا«هنری بای» شکل گرفت. وی شکایت(گله) داشت که تعداد بسیاری از سازمان های یهودی نسبت به مسائل خاورمیانه با هم به رقابت می پردازند، لذا برای جلوگیری از هر نوع تعارض بین این سازمان های یهودی، آن ها را در کنفرانسی دور هم جمع کرد تا سیاست های خود را هماهنگ کنند و نسبت برای مسائل خاورمیانه تصمیمات بهتری اخذ نمایند.
چهار. مؤسسه یهودیان برای امور امنیت ملی در سال 1977 میلادی تشکیل شد که مرکز آن در شهر واشنگتن است. از جمله موضوعات مورد تأکید این مؤسسه عبارت است از: اسرائیل از نظر استراتژیک در خاورمیانه دارای ارزش است در حالی که کشورهای عرب متحدین غیر قابل اعتمادی برای غرب اند، پس حمایت امریکا از اسرائیل باید جنبه استراتژیک داشته باشد و به حمایت اخلاقی و سیاسی محدود نشود. از آن جا که منافع امریکا و اسرائیل در هم آمیخته و مرتبط است، در فشار قرار گرفتن اسرائیل از طرف شوروی سابق و روسیه امروز و حامیانشان، منافع امریکا را در منطقه به خطر خواهد انداخت.بنابراین می توان گفت: وظیفه این مؤسسه حفظ ارتباط استراتژیکی بین امریکا و اسرا ئیل است. امروزه صهیونیست در قالب چهره جدیدی درامریکا ظاهر شده و آن چهره نو محفظه کاران است. تغییر ژنوپولتیک خاورمیانه، طرح دموکراسی برای خاورمیانه،براندازی حکومت های ناهم سو و ناسازگار، حمایت مطلق از اسرائیل و سرکوب گروه های مردمی در قالب مبارزه با تروریسم و سلطه بر نفت ومنابع عظیم انرژی و ثروت های منطقه از سیاست ها و جهت گیری های محافظه کاران جدید است. گروه های اسرائیل محور، با عملکرد خویش، سیاست خارجی امریکا را تحت تأثیر شدید قرار داده که اثر آن بر سیاستگذاران امریکایی کاملاً مشهود است به طوری که گاهی مسئولان امریکایی برای توجیه تصمیماتی که خود و با قطع نظر از فشار لابی های یهودی اتخاذ می کنند، فشار این گروه ها را بهانه قرار می دهند چرا که این گروه ها در کاخ سفید و وزارتخانه ها وکنگره امریکا از نفوذ زیادی برخوردارند و در واقع، اعضای کنگره به جای این که نمایندگانی باشند با نظرات و عقاید روشنگر و مستقل، به یک آژانس دلالی برای صاحبان منافع یهودی تیدیل شده اند. توماس راین مدیر اجرایی ایپاک در خصوص میزان تأثیر آرای یهودیان در انتخابات امریکا می گوید: در انتخابات ریاست جمهوری امریکا تا کنون هیچ دموکراتی پیروز نشده است مگر این که حداقل 70 درصد یهودیان به او رأی داده اند. از ابزارهای نفوذ ایپاک و لابی های صهیونیست، می توان به دوستی با معاونان اعضای کنگره، ارتباط با سناتورها، دسترسی به اسرار سیاسی و نظامی امریکا و پرداخت هزینه های انتخاباتی اشاره کرد.64

4. نقش اسرائیل در طرح خاورمیانه بزرگ:

رژیم صهیونیستی از آن جا که مورد حمایت بی چون و چرای غرب، به ویژه امریکا قرار دارد، در طرح خاورمیانه بزرگ با امریکا همنواست، چرا که با اجرای این طرح که به زعم آن دو کشور، به فراگیر شدن دموکراسی در منطقه خاورمیانه می انجامد، برقراری صلح امریکایی و اسرائیلی را نوید می دهد؛ یعنی اجرای طرح خاورمیانه بزرگ علاوه بر منافع امریکا، تضمین امنیت اسرائیل را نیز در پی خواهد داشت. از این رو، اسرائیل با اهداف از پیش طراحی شده، ازاین طرح استقبال نموده، و نهایت کوشش و تلاش خود را در راستای تحقق آن به عمل آورده است.رژیم اشغال گر قدس با این همنوایی، در صدد است تا امنیت، موقعیّت و مشروعیّت خود را بیش از پیش تثبیت نماید، و از آن جا که فلسطین، سرزمینی است که فاقد منابع زیرزمینی کافی می باشد، با پیاده شدن این طرح، اسرائیل می تواند مشکل انرژی و مواد خام خود را از طریق منطقه خاورمیانه تأمین نماید.65
اسرائیل نیز همچون امریکا بر آن است که اجرای دموکراسی در منطقه خاورمیانه به ریشه کنی تروریسم، آن هم تروریسم مذهبی منتهی می شود؛ زیرا کشورهای در محدوده خاورمیانه بزرگ، اکثریت مسلمان اند و در دین اسلام، مفاهیم مقدّسی مانند جهاد و شهادت وجود دارد، و مسلمانان بر آن مفاهیم دینی خود پای بند هستند، و پای بندی به آن موجب شکل گیری مبارزات علیه دشمن می شود، و انجام عملیات های شهادت طلبانه علیه دشمن را به دنبال می آورد. امریکا و اسرائیل در جهت مقابله با آن، ذلیل و خلع سلاح شده اند، لذا منشأ تروریسم را مفاهیم مذهبی دانسته، مرکزیت آن را خاورمیانه قلمداد می کنند و تنها راه خلاصی از این خطر بزرگ را برای خویش و اربابانش، نفوذ در فرهنگ و سست کردن اعتقادات مردم منطقه برمی شمارند و در این باره، از هر گونه تلاش در جهت تحقق طرح خاورمیانه بزرگ دریغ نمی کنند؛ چرا که تغییر فرهنگ دینی مردم منطقه، روحیه استکبار و امریکا و اسرائیل ستیزی را از بین خواهد برد و امریکا و اسرائیل آسان تر می توانند به غارت منابع منطقه بپردازند و از طرفی با تسلط بر منطقه به لحاظ موقعیت استراتژیکی و دارا بودن قسمت عمده منابع مورد نیاز صنعت غرب واروپا، از شکل گیری قطب های قدرت دیگر، چون روسیه و چین جلوگیری می کند و در این راه اسرائیل کمک یار امریکا بوده و خواهد بود.66
وجود کشور اسرائیل در منطقه، یک ذخیره استراتژیک برای امریکاست و اصلا انتظار امریکا از اسرائیل به همین دلیل است که رژیم صهیونیستی، مدافع منافع امریکا در این منطقه باشد. از این رو، طرح خاورمیانه بزرگ، حداقل از نظر جغرافیایی، شباهت بسیاری با ایده اصلی صهیونیست اسرائیل بزرگ، یعنی شعار از نیل تا فرات دارد. سوریه، لبنان، عراق، بخشی از جنوب ترکیه بخشی از کویت و شمال غرب عربستان سعودی جزء اسرائیل بزرگ می باشد. تشکیل امپراطوری اسرائیل از نیل تا فرات، از جمله اهدافی است که در اسناد فاش شده از صهیونیسم به نام پروتکل های صهیونیسم دیده می شود و رهبران اسرائیل درگفتار و کردار خود، تلاش برای رسیدن به این آرمان را ابراز داشته اند؛ از جمله بن گورین، نخستین نخست وزیر اسرائیل، در مقابل گروهی از دانش آموزان و دانشجویان صهیونیستی چنین گفت:« میهن اسرائیلی باید از نیل تا فرات را در برگیرد.» وی ادعا می کرد که«این امپراطوری هم از راه تهاجم بنا خواهد شد، و هم از راه سیاست.» همچنین بر در ورودی پارلمان رژیم صهیونیستی دو خط موازی آبی رنگ و ستاره ای در بین آن قرار دارد که گفته می شود این دو خط آبی، نمایان گر رودهای نیل و فرات است. اسرائیل با تلاش در تحقق خاورمیانه بزرگ در پی اهدافی است، که در طرح اسرائیل بزرگ وجود دارد، و آن اهداف عبارت اند از:67
- ایجاد امنیت برای رژیم صهیونیستی و حفظ موجودیّت آن، تشکیل حکومت از نیل تا فرات، جذب مهاجران یهودی برای تأمین نیروی انسانی مورد نیاز و توسعه روابط با کشورهای جهان برای کسب پرستیژ بین المللی و خروج از انزوا. طرح خاورمیانه بزرگ حاوی این مطلب است که رهایی کشورهای خاورمیانه، از فقر و عقب ماندگی، مستلزم وقوع اصلاحات همه جانبه در زمینه های سیاسی، اقتصادی، فرهنگی در این منطقه می باشد و این امر، از عهده امریکا با همکاری و پشتیبانی اسرائیل ساخته است.
- رژیم صهیونیستی در حمایت از طرح خاورمیانه بزرگ یعنی نهادینه شدن دموکراسی غربی، روی کار آمدن حکومت های به اصطلاح مردمی هوادار غرب، گستردن فناوری در جوامع خاورمیانه و ایجاد فرصت های مناسب اقتصادی که منافع دراز مدّت غرب، امریکا و اسرائیل را تأمین می کند، همگام و همنوا با امریکا در اجرای این طرح است. به عنوان مثال، اسراییل با حضور در کشورهای اشغال شده افغانستان و عراق و سعی در توسعه روابط اقتصادی با کشورهای منطقه، بستن قراردادهای نفتی و مهمّ تر، از همه، کشتار وحشیانه مردم مظلوم فلسطین که مدافع حقّ مشروع خود(آزادسازی فلسطین) هستند، در قالب مبارزه با تروریسم، امریکا را یاری نموده و تمام توان تبلیغاتی و عملی خود را بسیج و هماهنگ با امریکا کرده است.68
- همواره از هدف های امریکا دستیابی آسان به نفت و گاز فراوان و ارزان خاورمیانه و جذب دلارهای نفتی از طریق افزایش صادرات کالا به کشورهای نفت خیز و کنترل قدرت های دیگر است و این امر، زمانی تحقق پیدا می کند که موجودیّت اسرائیل حفظ و تقویت شود؛ زیرا اسرائیل ابزاری مطمئن برای تأمین منافع غرب و امریکا در منطقه به شمار می رود در حالی که بقای اسرائیل هم بدون حمایت های غرب امریکا ممکن نیست. پس، اسرائیل با اجرای سیاستهای نظامی، اقتصادی، و فرهنگی خود در منطقه خاورمیانه، یک تهدید بالفعل برای کشورهای منطقه است.
- اسرائیل در پروژه خاورمیانه بزرگ در پی آن است که کشورهای مسلمان و عربی، دست نشانده ی امریکا باقی بمانند، تا برای حفظ امنیت و موجودیت خود دست به دامان امریکا باشند و حفظ نظام حکومتی خود را در گرو پیروی از سیاست های امریکا بدانند و این خود کمک بزرگی است برای دستیابی به اجرای هر چه سریع تر طرح امریکا و سلطه بر خاورمیانه. همچنین از بین بردن اسلام گرایی و از میان برداشتن تهدید، علیه غرب و امریکا در گرو تحقق این پدیده است.

نتیجه

تولد اسرائیل حاصل ایده صهیونیسم و حمایت قدرت هاست و تداوم آن هم به این دو بستگی دارد. وابستگی متقابل اسرائیل و غرب(اروپا و امریکا) همان گونه که دراین مقاله آمده، دلایل مختلف سیاسی، اقتصادی و نظامی دارد؛ اما دلیل اصلی آن را باید در یک اندیشه فرهنگی و مذهبی جست و جو کرد که به ظاهر جدید ولی ریشه آن به رنسانس و تعالیم مارتین لوتر- پایه گذار پروتستان- بر می گردد. براین اندیشه که طی چند قرن گذشته رشد یافت و در دهه های اخیر به اوج بالندگی خود رسید، مسیحیت صهیونیستی نام می نهند. مسیحت صهیونیستی نه مسیحیت و نه صهیونیست کامل، واز زاویه ای دیگر، هم مسیحیت و هم صهیونیست، و در واقع، معجونی از مسیحیت و صهیونیست است. به بیان عمیق تر، مسیحیت و مسیحیان، یهودیان و هر آن چه بر ایجاد دولت یهودی بینجامد، طرد می کنند و حامیان تأسیس دولت یهودی(صهیونیست ها ) با این مسیحیان که با تأسیس دولت یهودی مخالف اند، دشمن اند در حالی که مهم ترین مشخصه مسیحیت صهیونیستی، حمایت از بازگشت یهودیان به ارض موعود(فلسطین) و تأسیس یک دولت یهودی در آن است. مسیحیان صهیونیست، چنین اندیشه ای را با اعتقادات مسیحی و یهودی و با متون عهد عتیق(تورات) و جدید(انجیل) گره زده اند؛ یعنی: مسیحیت صهیونیستی از یک سو، با الهیات مسیحی درگیر است و از طرف دیگر، چشم به لاهوت توراتی دارد، و با مراجعه به منابع توراتی، خواسته تأسیس دولت یهودی صهیونیست ها را تأیید می کند.69 بنابراین، برپایه شالوده های فکری مسیحیت صهیونیستی، تأسیس دولت یهودی، خواست مسیح است و از این رو، خواست دولت اسرائیل در حقیقت خواست مسیح خواهد بود و هر عملی از سوی دولت اسرائیل انجام پذیرد، از سوی مسیح طراح شده است. تأکید بر تأسیس دولت یهودی اسرائیل به آن جهت است که تا اسرائیل نباشد، مسیح ظهور نمی کند. البته، اسرائیل که متون دینی وعده آن را داده اند، از نیل تا فرات است، لذا مسیحیت صهیونیستی با هر گونه مذاکره صلح یا اعطای هر گونه امتیازی به فلسطین که به عدم تحقق اسرائیل بزرگ می انجامد، مخالف اند.پس، مسیحیت صهیونیستی،یک جریان فکری- سیاسی است که با رویکردی خاص به عالم و آدم، پیرو آموزه های توراتی و انجیلی برای آینده بشریت و ظهور مسیح است. مسیحیت صهیونیستی با مسیحیت یهودی و صهیونیسم مسیحی متفاوت است. صهیونیسم مسیحی، به معنای مسیحیانی است که با حفظ باورهای مسیحی، تنها خواهان تأسیس یک دولت یهودی اند. مسیحیت یهودی، یهودیان رنگ و بوی مسیحی گرفته اند که هیچ گاه به دنبال خلق دولتی یهودی نبوده اند. نتیجه این که نظریه مسیحیت صهیونیستی، اندیشه ای است که حمایت از انتقال یهودیان به فلسطین و تأسیس یک دولت یهودی و اینک پس از تأسیس آن، حمایت از اسرائیل را دینی می داند و می کوشد با گسترش مرزهای اسرائیل فعلی، به مرزهای توراتی نیل تا فرات، مقدمات ظهور حضرت مسیح را فراهم آورد. صرف نظر از درستی،یا پروژه و پروسه بودن آن، مسیحیت صهیونیستی واقعیتی است که در دهه های اخیر به اوج بالندگی خود دست یافته است، و اینک پیش روی ما قرار دارد و اسرائیل با دلگرمی به آن و حامیان مذهبی اش به حیات خود ادامه داده، پس تنها راه مبارزه با اسرائیل شکستن اسطوره های دروغین اندیشه ساخته و پرداخته مسیحیت صهیونیستی است.70

پی نوشت ها:

47. دو فاکتور و دوژور به ترتیب به معنای شناسایی موقت و دائمی است.
48. ریشه های بحران در خاورمیانه، احمدی، ص 202-201.
49. Bewin
50. ریشه های بحران در خاورمیانه، احمدی، ص 236.
51. فلسطین و حقوق بین الملل، کتان، ص50-44.
52. یکی از علت های گرایش به برچیدن امپراتوری انگلیس، ضعف مالی و خسارات ناشی از جنگ جهانی دوم بود.
53. خاورمیانه در قرن بیستم، ارینیک، ص 183-182.ریشه های بحران درخاورمیانه، احمدی، ص 237.
54. ریشه های بحران در خاورمیانه، احمدی، ص 240-237.
55. ریشه های بحران در خاورمیانه، احمدی، ص 241.خاورمیانه در قرن بیستم، ارینیک، ص 186. فلسطین و اسرائیل، رویارویی با عدالت، کوئیلگی، ص 57-53.
56. Irgun
57. Haganah
58. Menahem Begin
59. Ben Zion
60. ریشه های بحران در خاورمیانه، احمدی، ص243و 477. فلسطین و اسرائیل، رویارویی با عدالت، گوئیلگی، ص89. خاورمیانه در قرن بیستم، ارینیک، ص 191و 193. فرهنگ تاریخی- سیاسی ایران و خاورمیانه، علی بابائی، ج3، ص 52.
61. پیروزی بدون جنگ، نیکسون، ص 212.
62. افکار عمومی، سووی، ص 146.
63. سرگذشت فلسطین یا کارنامه سیاه استعمار، زعیتر، ص 301.
64. سازمان های یهودیان امریکا و اسرائیل، اوبرین، ص 258-255.
65. امریکا، اسرائیل و مدلهای رفتاری مشابه، عبدالمحمدی، نشریه پگاه حوزه، شماره11، ص 8.
66. مبانی صهیونیسم و شناخت آن، سلمان زاده، خلاصه مقالات همایش بین المللی انتفاضه(مرداد1382) ص 204.
67. فلسطین و صهیونیسم، مرتضی شیرودی، ص90.
68. استراتژی صهیونیسم در منطقه عربی و کشورهای همجوار آن، مؤسسه الارض، ص 109.
69. http://www.mouood.org
70. http://www.icro-euroamerica.com

مرتضی شیرودی

مقالات مقالات مقالات مقالات مقالات مقالات مقالات آموزشگاه رایانه اخبار ایران و جهاناخبار ایران و جهاناخبار ایران و جهانبانک سوال و جوابجوان امروزدانلود نرم افزار