اضطراب نوجوانان و درمان آن

شما به عنوان یک نوجوان از قرن بیست و یکم، مطمئنا با وضعیت‏های مختلف ایجادکننده استرس و اضطراب روبه‏رو می‏شوید، زیرا دنیای امروز بسیار متفاوت‏تر از دنیای والدین ماست. بعضی از مسائل که باعث بروز حالت نگرانی و اضطراب می‏شوند عبارتند از: ایمنی و امنیت، مسائل مربوط به مدرسه و دوستان و موارد دیگری که به این فهرست اضافه می‏شوند. اما راههایی وجود دارند که با استفاده از آنها می‏توانیم اتفاقات زندگی را تحت کنترل در آوریم. هر چند کنترل و درمان استرس و اضطراب یک اقدام دلهره‏آور و سخت است.
برخی از مردم آنچنان در مسائل زندگی غرق می‏شوند که فراموش می‏کنند مبدأ بروز این حالات کجاست. بنابراین در ابتدا باید بیاموزیم که چرا اضطراب بروز می‏کند و مغز چگونه آن را تشخیص می‏دهد؟ قدم بعدی، تا حدودی تخصصی‏تر ولی مرتبط با موضوع است. وقتی بدانیم که چگونه دچار یک مشکل می‏شویم، درمان آن آسان‏تر می‏شود.
واقعا اضطراب چیست؟ در حقیقت اضطراب، دلیل ماندگاری نوع بشر و روش اعلام خطر مغز به بدن است. این موضوع یک فرآیند زیستی و تکاملی است که به ما نشان می‏دهد کجا بمانیم، کجا هستیم و چه زمان نیاز داریم که خود را از خطر حفظ کنیم یا خود را به مکانی امن‏تر برسانیم. (عکس‏العمل جنگ یا گریز)
زمانی که مغز اعلام می‏کند که در معرض خطر هستیم، سیستم عصبی سمپاتیک عمل می‏کند: با تنفس سریع‏تر و عمیق‏تر (مانند نفس نفس‏زدن) میزان اکسیژن بدن افزایش می‏یابد. تمرکز بدن بر روی نقاط انتهایی مانند دست‏ها و پاها جهت استفاده در برخوردها و یا گریختن از مهلکه قرار می‏گیرد و فشار خون افزایش می‏یابد.
زمانی که مغز تشخیص می‏دهد که در معرض خطر نیستیم، زمان عمل کردن سیستم عصبی پاراسمپاتیک است. این سیستم، معکوس عمل می‏کند: سیستم فیزیکی و زیستی ما به حالت عادی باز می‏گردد. تنفس به صورت عادی انجام می‏گیرد، ضربان قلب کاهش می‏یابد و ... . اما در بعضی مواقع مغز در حالت سمپاتیک باقی می‏ماند. این حالت شبیه زمانی است که شما از یک CDکامپیوتر که خراشی روی آن است استفاده می‏کنید. هد لیزری درایو CD تلاش می‏کند تا جهت اجرای CD به جلو حرکت کند ولی در شیاری که خراش روی آن ایجاد شده، گیر کرده و در همان حالت باقی می‏ماند. به همین شکل، زمانی که مغز در حالت سمپاتیک متوقف شده و سیستم عصبی پاراسمپاتیک برای شروع فعالیت از مغز فرمانی دریافت نمی‏کند، می‏توان گفت که مغز نیز روی یک خراش، گیر افتاده است. در صورت بروز این حالت، راههایی وجود دارند که با انجام آنها می‏توان مغز را به بازگشت به حالت اجرا وادار کرد.
تنفس: حالتی است که اکثر ما در صحت انجام آن تردید نداریم. اما بیشتر افراد چگونگی انجام تنفس سالم را نمی‏دانند. حال، به آموزش کوتاه تنفس صحیح می‏پردازیم: دستان خود را روی شکم قرار دهید. حال یک نفس عمیق بکشید و تصور کنید که شکم شما همچون یک بالون در حال پر شدن است. شما باید بتوانید حرکت دستان خود را ببینید. (در حالی که هنوز بر روی شکم قرار دارند.) اگر به جای بالا آمدن دستان، سینه شما حرکت می‏کند، مجددا این کار را انجام دهید. تلاش کنید تمام تمرکز خود را بر روی بالا آمدن دستان قرار دهید.
رژیم غذایی و ورزش نیز جهت درمان اضطراب بسیار لازمند. (مانند هر روش معمول زندگی سالم) به طور کلی شما باید از کافئین، نیکوتین و قند پرهیز کنید، زیرا همه این مواد حاوی محرک‏های شیمیایی بدن هستند. (باعث بروز واکنش بدن در اکثر حالات اضطراب می‏شوند.) در مورد ورزش نیز همان استانداردهای قدیمی باید رعایت شوند: حداقل سی دقیقه ورزش هوازی روزانه. این ورزش‏ها شامل دو، دوچرخه‏سواری، شنا، پیاده‏روی و کوهنوردی است. فعالیتی که برایتان جذاب است را انتخاب کنید و از انجام آن لذت ببرید.
استراحت و تمدد اعصاب: هنگام فرا رسیدن دوران خشک مدرسه، در مواقع امتحان و شرکت در فعالیت‏های روزانه مدرسه، به آسانی پرداختن به مسائل شخصی فراموش می‏شود. تلاش کنید تا هر شب خواب خوبی داشته باشید. اگر احساس کردید که در طول روز خسته شده‏اید، نیم ساعت زودتر خوابیدن می‏تواند مفید باشد. این نیم ساعت، زمان زیادی به نظر نمی‏آید ولی می‏تواند تفاوت محسوسی بین گذراندن مفید یا سپری کردن عادی یک روز ایجاد کند.
کنترل زمان: با توجه به فرا رسیدن زمان بازگشایی مدارس، مهارت در مدیریت خوب، زمان، یک مانع بزرگ در بروز اضطراب است. یک تقویم تهیه کنید (یا خودتان بسازید، در این صورت بیشتر به دل شما می‏نشیند) و تمام تاریخ‏های مهم مانند، زمان امتحانات، فعالیت‏ها و ارائه مطالب درسی را در آن مشخص کنید.
دیگر تاریخ‏های مهم می‏توانند تاریخ تولد دوستان، تاریخ تعطیلات و غیره باشد. ساعات روز را جهت انجام تکالیف روزانه و مسائل شخصی تقسیم‏بندی کنید. ساعات جداگانه‏ای را برای مطالعه و انجام تکالیف اختصاص دهید. با این کار می‏دانید چه کاری را، در چه زمانی انجام دهید.
با دانستن مطالب و دیدن آنها در تقویم خویش (که می‏تواند بالای میز کارتان آویزان شود)، می‏توانید تمامی فعالیت‏های خویش را مدیریت کنید.
فعالیت‏های اجتماعی نیز در جهت پیشبرد زمان مهمند. یکی از بزرگ‏ترین موانع بروز اضطراب، داشتن مجموعه‏ای از حامیان شامل دوستان و آشنایان در اطراف خویش است. مدت زمانی را صرف دیدن کسانی کنید که به شما علاقه دارند و شما نیز به آنان ارادت دارید. این افراد در زمان انجام کارهای مشکل می‏توانند به شما کمک کنند و یا پیشنهادات خوبی بدهند.
زمان تنهایی: همان طور که در بین جمع بودن مهم است، پرداختن به خویش نیز مهم است ... . در هفته دو ساعت به مطالعه کتب غیر درسی بپردازید. بعضی مواقع، بهترین کسی که می‏تواند با شما باشد خود شما هستید!!
مثبت بیندیشید: به خاطر داشته باشید اضطراب برای زندگی لازم است. اضطراب، اغلب انگیزه لازم جهت انجام بعضی کارها را به وجود می‏آورد. مانند نفس کشیدن، خوردن و آشامیدن، خوابیدن، در جمع بودن، حمام کردن، مطالعه و غیره. در افکار خویش نیز همچون فعالیت‏ها مثبت‏اندیش باشید. یک راه جهت رسیدن به این توانایی، سخن گفتن با خویش است. زمانی که مضطربید به خود بگویید: من مطمئن هستم که می‏توانم این کار را انجام دهم؛ این کار هم مثل کار قبلی است که انجام دادم و باز هم نتیجه کار مطلوب خواهد بود؛ من برای این کار آماده ‏ام و بهترین.

منبع: Not Mykid Drg

مقالات مقالات مقالات مقالات مقالات مقالات مقالات آموزشگاه رایانه اخبار ایران و جهاناخبار ایران و جهاناخبار ایران و جهانبانک سوال و جوابجوان امروزدانلود نرم افزار