چرا خودكشي؟

خودكشي (Suicide )از مباحث علم روانپزشكي است و مانند بسياري از بيماري‌هاي پزشكي قابل پيشگيري و درمان است. حدود 2025 درصد از مردم به نوعي به يك اختلال يا بيماري روانپزشكي مبتلا هستند. بسياري از اين بيماري‌ها زمينه‌ساز خودكشي هستند، لذا اولين قدم در مبارزه با خودكشي شناخت و درمان بيماري‌هاي زمينه‌اي است.
حدود يك درصد مرگ‌ومير در دنيا به سبب خودكشي است. خودكشي در ميان كودكان نادر و در ميان نوجوانان ناشايع است. ميزان بروز خودكشي با بالا رفتن سن افزايش مي‌يابد و در مردها بيشتر از زن‌هاست. علل خودكشي از نظر پزشكي به 3 دسته كلي تقسيم مي‌شود. مطالعات اپيدميولوژيك (آمار پزشكي) عوامل مشخصي را نشان مي‌دهد كه احتمال اقدام به خودكشي را بالا مي‌برد.
دسته اول اين عوامل بيماري‌هاي روانپزشكي هستند. بيماري‌هايي همچون افسردگي‌هاي شديد (MajorDepression)‌، اسكيزوفرنيا (Schizophrenia) ، اختلال شخصيت و اعتياد به الكل مهم‌ترين علل شايع در گروه اول هستند. گروه دوم علل مرتبط با خودكشي، علل اجتماعي و جمعيتي است. سن بالا، تنهايي و عوامل استرس‌زاي محيطي در اين گروه قرار دارند. گروه سوم هم دربردارنده بيماري‌هاي مزمن و ناتوان‌كننده است. اين نوع بيماري‌ها، بيمار را در معرض خودكشي قرار مي‌دهد و زمينه اقدام به آن را بالا مي‌برد.

روش‌هايي براي فرار از واقعيت

اغلب خودكشي‌هاي موفق از قبل برنامه‌ريزي شده‌اند و به صورتي انجام مي‌شوند كه كسي متوجه نشود و به كمك نيايد. حدود يك‌ششم از موارد خودكشي همراه با باقي گذاشتن يادداشت()Suicide Note هستند. معمولا مردها از روش‌هاي خشن‌تري استفاده مي‌كنند و به همين سبب آمار موفقيت خودكشي در آنها بالاتر است. در كشورهايي كه حمل اسلحه آزاد است، شايع‌ترين راه خودكشي استفاده از اسلحه است. در ساير كشورها خوردن قرص (معمولا قرص‌هاي خواب‌آور يا ضدافسردگي‌ها) حدود دوسوم موارد در زنان و يك‌سوم موارد در مردان را تشكيل مي‌دهد.
دار زدن، غرق شدن، پرش از ارتفاع، انداختن خود جلوي وسايل نقليه متحرك و ايجاد جراحت از جمله ساير موارد خودكشي است. امروزه از روش‌هاي جديدتري مثل خودكشي با كمك پزشك()Euthanasia يا گروه‌هاي اينترنتي خودكشي هم استفاده مي‌شود.

آمار داخلي خودكشي رو به كاهش است

خودكشي در افراد مسن، جنس مذكر و كساني كه متاهل نيستند يا طلاق گرفته‌اند، شايع‌تر است. آمار خودكشي به طور كلي در دنيا رو به كاهش است. شيوع خودكشي در كشورهاي اروپاي شرقي مثل لتوني، اسلووني، روسيه سفيد، روسيه و مجارستان بيشترين شيوع را دارد. در كشور ليتواني در سال 2006 به ازاي هر 100 هزار نفر جمعيت 81 مورد خودكشي اتفاق افتاد كه 68 مورد مرد و 13 مورد زن بودند. آمار خودكشي در ايران مطابق با آمار ارائه شده از سوي وزارت بهداشت، بسيار كمتر از ميانگين خودكشي در ساير نقاط دنياست. به گزارش خبرگزاري فارس، دكتر صابري، سرپرست اداره كل سلامت روان وزارت بهداشت اعلام كرد: سالانه به ازاي صدهزار نفر، 6 نفر در ايران خودكشي مي‌كنند كه معادل4200 نفر در سال است. روش‌هاي خودكشي در نقاط مختلف كشور متفاوت است. بيشترين آمار خودكشي مربوط به استان‌هاي غربي كشور است. خودكشي در غرب كشور در ميان زنان بسيار شايع و شايع‌ترين روش، خودسوزي است.

روش‌هاي غربي خودكشي

همان‌طور كه اين روزها همه چيز تغيير كرده، راه‌هاي خودكشي هم تغيير كرده است. يكي از اين روش‌هاي جديد، خودكشي به كمك پزشك (Euthanasia) است.
در اين روش بيماري كه مبتلا به بيماري وخيم و پيشرفته است و اميدي به بهبود ندارد، از پزشك خود مي‌خواهد كه به زندگي‌اش پايان دهد. معمولا با اين كار بيمار از درد و رنج بيماري راحت مي‌شود. اين نوع خودكشي در بيشتر كشورهاي دنيا از جمله ايران ممنوع است و بحث‌هاي گسترده‌اي را در علم اخلاق پزشكي(Medical Ethics )به راه انداخته است. تنها در چند كشور مثل هلند اين نوع خودكشي آزاد است.
خودكشي به صورت تقليد از خودكشي افراد مشهور، يك نوع ديگر خودكشي است كه «سندرم ورتر» ناميده مي‌شود. در اين نوع خودكشي كه بيشتر در جوانان و نوجوانان شايع است، خودكشي دقيقا به روش يك فرد مشهور كه قبلا خودكشي كرده است انجام مي‌شود. اين نوع خودكشي‌ها معمولا مهلك و موفقيت‌آميز هستند.
خودكشي گروهي، روش ديگري است كه بر اساس آن اعضاي يك گروه بر اساس ميثاق و مرامنامه‌شان، همه با هم اقدام به خودكشي مي‌كنند. مثلا در سال 1978 بيش از 800 نفر از اعضاي گروه «آيين جيم‌جونز» خودكشي كردند.

كشتن يا فقط آسيب رساندن

بعيد است تا به حال خودكشي كسي را نديده يا نشنيده باشيد. اگر دقت كرده باشيد، روش‌هاي خودكشي از نظر مهلك بودن متفاوت هستند. يعني در بعضي از روش‌ها، فرد اقدام‌كننده هيچ شانسي براي زنده ماندن ندارد در حالي‌كه بعضي از روش‌ها اصلا كشنده نيست.
از ديدگاه پزشكي اين تفاوت به صورت علمي تعريف مي‌شود. بعضي از بيماران اقدام به خودكشي مي‌كنند و بعضي از بيماران اقدام به آسيب رساندن عمدي به خود(Parasuicide )مي‌نمايند. اين دو پديده از يكديگر متمايز هستند، علل متفاوتي دارند و در ميان افراد متفاوتي شايع هستند. كساني كه قصد آسيب رساندن به خود را دارند، در مقايسه با كساني كه خودكشي مي‌كنند معمولا سن كمتري دارند، اغلب زن هستند و اختلالات رواني و بيماري‌هاي جسمي در بين آنها شيوع كمتري دارد، از روش‌هاي با خطر كم استفاده مي‌كنند و معمولا از قبل براي اجراي آن برنامه‌ريزي نكرده‌اند و به صورت ناگهاني تصميم مي‌گيرند. علل پزشكي اقدام به آسيب رساندن به خود مشابه علل خودكشي، ولي از آن گسترده‌تر است. علاوه بر علل ذكر شده در مبحث خودكشي، ساير علل عبارتند از: از دست دادن والدين در سنين پايين، كودك‌آزاري يا غفلت از طرف والدين، مشكلات طولاني‌مدت اجتماعي، خانوادگي و كاري.

بيماري‌هاي منجر به خودكشي

براي پيشگيري از خودكشي دو راه وجود دارد. تشخيص زودرس بيماري و درمان آن و مناسب كردن محيط اجتماعي. خودكشي معمولا در زمينه افسردگي رخ مي‌دهد. حدود 30-20 درصد از مردم به اختلال افسردگي دچار هستند كه البته خطر خودكشي در موارد شديد بيماري بيشتر است. تشخيص اوليه و درمان افسردگي از شانس خودكشي مي‌كاهد. البته درمان افسردگي يك درمان طولاني‌مدت است كه نتايج آن در طول يك تا دو ماه مشخص مي‌شود.
مطالعات روانپزشكي نشان مي‌دهد شانس خودكشي در ابتداي درمان افسردگي زياد مي‌شود و بعد از آن كاهش پيدا مي‌كند. در طول اين مدت بايد با حمايت از بيمار از اقدام به خودكشي جلوگيري كرد. علاوه بر درمان اختلال رواني زمينه‌اي، شرايط اجتماعي بيمار هم بايد اصلاح شود تا شانس خودكشي تا حد امكان پايين بيايد.

مقالات مقالات مقالات مقالات مقالات مقالات مقالات آموزشگاه رایانه اخبار ایران و جهاناخبار ایران و جهاناخبار ایران و جهانبانک سوال و جوابجوان امروزدانلود نرم افزار