شادکامی، شخصیت و موفّقیت

انسان، از لحظه‌ای که به دنیا می‌اید تا آن دمی که از دنیا می‌رود، در تلاش است که خوش‌بخت و شادکام باشد.
اریک فروم

شادکامی و مثبت‌اندیشی

شکی نیست که همگی ما به طور فطری، در جستجوی حالات مطلوب و خوشایند هستیم. صفاتی چون شادی و غم، شجاعت و ترس، اعتماد به نفس و خودکم‌بینی و... ریشه در احساسات انسان‌ها دارند. احساسات نیز در جای خود، شخصیت افراد را شکل می‌دهند؛ چرا که این احساسات، محرّکی برای تعامل ما با محیط پیرامونمان هستند که اگر از تعادل مناسبی برخوردار باشند، سبب تصمیم‌گیری‌‌های درست و منطقی در مشکلات زندگی می‌شوند و موفّقیت را در انجام شدن کارها به دنبال خواهند داشت.
شادکامی، تأثیر مهمی در موفّقیت افراد دارد. افراد شادکام، نگرش خوشبینانه‌ای نسبت به وقایع و رویداد‌های اطراف خود دارند و به جای جبهه‌گیری منفی نسبت به اتّفاقات پیرامون خود، سعی در استفاده بهینه از این رویدادها دارند. همچنین انسان‌‌های شاد و دارای شخصیت سالم، ‌انسان‌هایی مسئولیت‌پذیر و شهروندانی خوب خواهند بود.
در تحقیقی که در دانشگاه تگزاس انجام گرفت، نشان داده شد که خُلق و خوی خوب (احساسات و شخصیت متعادل)، به طرز قابل ملاحظه‌ای، سطح امید را در فرد، بالا می‌بَرد که در نتیجه، فرد، بهتر می‌تواند از پس موانع اضطراب‌آفرین زندگی براید.1 بنا بر این، مشاهده می‌شود که شادکامی، با شخصیت و روحیه افراد، ارتباط مستقیم دارد. فردی که روحیه شاد دارد، در انجام دادن فعّالیت‌‌های روزانه، مثبت‌اندیشی را سرلوحه فعالیت‌‌های خود قرار می‌دهد و بهتر از دیگران برای مشکلات کوچک و بزرگ، چاره‌اندیشی می‌کند. به تعبیری دیگر، شادکامی، زمانی به وجود می‌اید که انسان، از خود و محیط اطراف خود، احساس رضایت بیشتر داشته باشد.
به اعتقاد بریبنر،2 میزان شادی و رضایت هر فرد از زندگی، رابطه‌ای مستقیم با نگرش افراد به زندگی دارد و این بدان معناست که هر چه قدر افراد، از رویداد‌های پیرامون خود راضی‌تر باشند، به همان میزان نیز شادترند و اگر این احساس رضایت، کمتر باشد، به همان میزان، احساس رضایتمندی و شادکامی‌کمتری دارند.

شخصیت برون‌گرا و شادکامی

بر اساس تحقیقات روان‌شناسان، مغز انسان‌های برون‌گرا و اجتماعی و خوش‌مشرب، یعنی کسانی که شخصیتی متعادل و نسبتاً سالمی دارند، به عوامل مثبتی مانند یک چهره شاد و خوش‌حال، واکنش بیشتری نشان می‌دهد.3 این، دلیل روشنی برای وجود ارتباط مستقیم، میان شادکامی و شخصیت و موفّقیت است. برخی روان‌شناسان، معتقدند که شادکامی، همان برون‌گرایی یا ثبات» در نظریه ایزنک است و برون‌گرایی، قوی‌ترین زمینه‌ساز شادکامی (بویژه در بخش اجتماعی) است.4
چان و جوزف،5 در تحقیقی تحت عنوان ابعاد شخصیت، ابعاد امید و آرزو و سطح بهزیستی افراد»، بدین نتیجه رسیدند که برون‌گرایی و احساس جامعه‌پذیری، با شادکامی، همبستگی مثبت دارد. آنها برخی از ویژگی‌های شخصیتی افراد برون‌گرا را این گونه برشمردند: به وقایع پیرامون خود علاقه‌مندند؛ روراست و معمولاً پُرحرف‌اند؛ عقیده خود را با عقاید دیگران مقایسه می‌کنند؛ اهل عمل و پیش‌قدمی در کارها هستند؛ به سهولت، دوستان جدیدی می‌یابند و خود را با یک گروه وفق می‌دهند؛ افکار خود را بیان می‌کنند؛ به ایجاد ارتباط با افراد جدید، علاقه نشان می‌دهند؛ خوش‌مشرب‌اند؛ زیاد احساساتی نیستند؛ ریسکپذیرند؛ سریع تصمیم می‌گیـرند؛ اجتماعی هستند؛ درک آنها و شناخت شخصیتشان آسان است؛ شخصیت آنها در خلوت و حضور دیگران یکسان است؛ معاشرتی هستند؛ پس از آن که حرف خود را می‌زنند، به گفته خود می‌اندیشند؛ کارهای گروهی را می‌پسندند؛ رنگ‌های روشن را بیشتر دوست دارند؛ بیشتر، از اَعمال دیگران خشمگین می‌گردند تا کارهای خودشان؛ اطّلاعات شخصی خود را به سادگی با دیگران قسمت می‌کـنند؛ رویکرد سریع الوصول را بیشتر ترجیح می‌دهـنـد؛ تنها از روی تجارب زندگی خود درس می‌گیرند و نه عبرت گرفتن از دیگران.
در تحقیق دیگری که توسط آرگایل و همکارانش در مورد تعریف شادکامی» صورت گرفت، مشخّص شد که هنگامی‌که از مردم پرسیده می‌شود: شادکامی چیست؟ آنها دو نوع پاسخ را مطرح می‌کنند: اوّل این که ممکن است حالات هیجانی مثبت (مانند لذّت) را عنوان کنند و دوم، آن را راضی بودن از زندگی به طور کلّی و یا در بیشتر جنبه‌‌های آن بدانند». بنا بر این، به نظر می‌رسد که شادکامی، دو جزء اساسی (عاطفی و شناختی ) دارد که بُعد عاطفی آن، موجب می‌گردد انسانی که دارای احساس شادکامی است، از نظر دیگران، به عنوان فردی بشّاش و سرزنده شناخته شود و در مناسبات اجتماعی نیز بتواند راحت‌تر با دیگران ارتباط برقرار کند. همچنین از بُعد شناختی نیز چنین فردی، نگرش مثبتی نسبت به دنیای پیرامون خود دارد و اتفاقات و رویداد‌های اطراف خود را با دیدی خوش‌بینانه می‌نگرد.6
به اعتقاد آرگایل، شادکامی، دارای اجزایی چون: وجود هیجانات مثبت و نبود هیجانات منفی (از جمله افسردگی و اضطراب)، داشتن روابط مثبت با دیگران، هدفمند بودن در زندگی، داشتن رشد شخصیتی، دوست داشتن دیگران و دوست داشتن زندگی است.

شادکامی و موفقیت

مطالعات، نشان داده‌اند که انسان‌های شاد و سالم در جامعه متمدّن، ‌انسان‌هایی مسئولیت‌پذیر و شهروندانی خوب خواهند بود. هر چه هوش هیجانی (مهارتی ـ ‌اکتسابی) در ما بالاتر باشد، هیجانات و احساسات، به ما بیشتر کمک می‌کنند تا اطّلاعات مربوط به پایه و اساس سلامتی (یعنی شادی) را جمع‌آوری و اولویت‌بندی و پردازش کنیم تا به بهترین شکل از آنها استفاده گردد. کسانی که هوش هیجانی بالاتری دارند، با توسّل به مهارت خودشناسی»، بیشتر می‌توانند به ریشه‌های پنهان شادی یا غم خود، آگاه شوند و آن را مدیریت کنند و طبعاً چنین کسانی به موفّقیت، نزدیک‌ترند.
شادکامی، تأثیر مهمّی در موفّقیت افراد دارد. افراد شادکام، نگرش خوشبینانه‌ای نسبت به وقایع و رویدادهای اطراف خود دارند و به جای جبهه‌گیری منفی نسبت به اتّفاقات پیرامون خود، سعی در استفاده بهینه از این رویدادها دارند.

پی‌نوشت‌ها:

1. تأثیر خنده در سلامتی جسم و جان»، حبیب الله صیقلی، روزنامه اعتماد 9/5/1384.
2. Brebner
3. پژواک شادی در مغز‌های برون‌گرا»، فرهاد رضایی، روزنامه همشهری 31/4/1381.
4. بررسی رابطه بین شخصیت و شادکامی»، عباسعلی حسن خانزاده و لیلی صفی‌خانی، نشریه اصلاح و تربیت شماره 131.
5. Chan & Joseph
6. بررسی‌ مقدّماتی‌ پایایی‌ و روایی‌ پرسش‌نامه‌ شادکامی‌ آکسفورد در دانشجویان‌ دانشگاه‌های تهران‌، احمد علی‌‌پور و احمدعلی نوربالا، فصل‌نامه ‌اندیشه‌ و رفتار، شماره:17 و 18، تابستان و پاییز 1378، ص56.

مقالات مقالات مقالات مقالات مقالات مقالات مقالات آموزشگاه رایانه اخبار ایران و جهاناخبار ایران و جهاناخبار ایران و جهانبانک سوال و جوابجوان امروزدانلود نرم افزار