مامان مامان به من هم نگاه کن

عشق پدر و مادر به فرزندشان، عشقي انكارنشدني است كه بچه‌ها نيز به مرور زمان متوجه اين عشق خواهند شد و هر چه بزرگ‌تر مي‌شوند آن را بيشتر درك مي‌كنند. اين عشق و محبت يك رابطه سازنده بين والدين و فرزندشان ايجاد مي‌كند و سبب شكل‌گيري درست جسم و روح فرزند مي‌شود. در چگونگي نشان دادن مهر و محبت به فرزند، نكات بسياري نهفته است كه يكي از مهم‌ترين اين نكات، فرق نگذاشتن بين فرزندان است.
با اين كه والدين معمولا فكر مي‌كنند بچه‌ها مي‌دانند كه پدر و مادرشان همه آنها را دوست دارند، اما بچه‌ها با دقت نكته‌سنجي رفتار والدينشان را بررسي و ارزيابي مي‌كنند و كوچك‌ترين فرقي در رفتار به چشم آنها مي‌آيد و درباره آن قضاوت مي‌كنند.وقتي والدين بين فرزندي با فرزند ديگر فرق مي‌گذارند، آن‌كه كمتر محبت ديده دچار مشكل مي‌شود و فكر مي‌كند كه والدينش او را دوست ندارند. اهميت محبت والدين به فرزند اين است كه از دوره جنيني تا مرگ، اگر محبتي از طريق والدين دريافت نشود، در جسم و روح فرزند اشكالاتي پيش خواهد آمد، چون والدين اگر مهري به فرزند خود نداشته باشند، نمي‌توانند بخوبي از او مراقبت كنند. تقريبا بيشتر بيماري‌هاي رواني و مشكلات شخصيتي ريشه در كودكي و روابط والد فرزندي دارد. خيلي از انسان‌هايي كه در طول روز مي‌بينيم، از مشكلاتي نظير كمبود اعتماد به نفس يا عزت نفس، افت تحصيلي، افت شغلي و مشكلات شخصيتي كوچك و بزرگ رنج مي‌برند؛ در حالي كه والدينشان آنها را بسيار دوست داشته‌اند. بايد بدانيد كه مهر و محبت والدين به فرزند لازم است اما كافي نيست. والدين بايد بدانند كه چگونه اين مهر و محبت را به فرزندشان نشان دهند و چگونه فرزندشان را تربيت كنند كه در آينده مشكلات روحي و شخصيتي براي او پيش نيايد و چگونه رفتاري عادلانه و منصفانه با همه فرزندانشان داشته باشند و بين آنها فرق نگذارند. در اين رابطه به سراغ دكتر غزال زاهد، روانپزشك و فوق تخصص روانپزشكي كودك و نوجوان و خانواده درمانگر رفتيم تا به طور تخصصي اين موضوع و تاثير آن را روي كودكان بررسي كنيم.

تفاوت‌هاي دردسرساز

بچه‌ها هر كدام با هم تفاوت‌هايي دارند. آنها از لحاظ جسمي و روحي و شخصيت و رفتار منحصر به فردند و هر كدام ويژگي‌هاي خاص خود را دارند. هر كدام از اين خصوصيت‌ها مي‌تواند دليل فرق گذاشتن والدين بين آنها شود. دكتر زاهد در اين مورد مي‌گويد: «فرق گذاشتن والدين بين فرزندانشان مي‌تواند دلايل مختلفي از قبيل توانايي‌هاي ذهني و هوشي، ارتباطي (قدرت تكلم و بيان كودك)، خصوصيات فيزيكي مثل حالات چهره و بدن، رده سني، جنس و... داشته باشد كه اثرات مثبت و خوشايندي بر والدين مي‌گذارد و احساس رضايت و غرور را در والدين پديد مي‌آورد يا يادآور خاطرات براي پدر و مادر است. كودكي كه خوش‌زبان است، طبيعتا بيشتر توجه والدين را به خود جلب و والدين را مجبور مي‌كند كه بيشتر به حرف‌هاي او گوش دهند يا بچه‌اي كه از لحاظ هوشي بهتر است، بيشتر تحسين پدر و مادر را به خود جلب مي‌كند.»دكتر زاهد تاكيد مي‌كند كه بعضي اوقات، ناتواني‌هاي كودك نيز مي‌تواند زمينه‌ساز توجه افراطي والدين از روي دلسوزي و احساس رحم و شفقت و احساس گناه والدين باشد.
شايد شما فكر كنيد كه كودك ناتوان بيشتر احتياج به مراقبت دارد و كودك ديگر هم درك مي‌كند، اما يادتان باشد كه كودك ناتوان توجه بيشتر از حد معمول نمي‌خواهد بلكه نوع توجه و مراقبتي كه از او مي‌شود متفاوت است. باز يادتان باشد كه كودكان چرايي محبت شما را درك نمي‌كنند، ولي ميزان آن را بخوبي مي‌توانند محك بزنند. كودكان معمولا دليل محبت بيشتر شما به خواهر يا برادرش را ايرادهاي خود مي‌دانند و دنبال دليل اين موضوع در خود مي‌گردند. آنها با خود فكر مي‌كنند كه چون من بچه خوبي نيستم، پدر و مادر خواهرم را بيشتر از من دوست دارند و ممكن است در ادامه اين تفكرات بخواهند اداي خواهر يا برادر خود را دربياورند تا توجه شما را جلب كنند. مثلا اگر خواهر يا برادرش لكنت‌زبان دارد و شما به اين دليل بيشتر به او توجه مي‌كنيد، او هم سعي مي‌كند با لكنت حرف بزند تا توجه شما را جلب كند.

تفاوت‌هاي انكارنشدني

دو فرزند مثل هم نيستند و همانطور كه گفتيم، تفاوت‌هايي در تمام جنبه‌هاي رفتار با هم دارند. حتي دوقلو‌هاي يكسان هم كه در ظاهر بسيار به هم شبيه‌اند، با هم تفاوت‌هايي دارند. حالا چگونه مي‌توان با آنها رفتاري يكسان داشت يا حداقل بين آنها فرق نگذاشت؟
دكتر زاهد، رفتار يكسان با فرزندان را نه عملي مقدور و نه منطقي مي‌داند، چون فرزندان سن، جنسيت و رفتارهاي متفاوت و مخصوص به خود دارند و لازم است كه از تفاوت‌هاي هم مطلع باشند و به همان نسبت به آنها آموزش داده شود كه به خاطر تفاوت‌هاي موجود، قاعدتا رفتار يكساني با آنها نخواهد شد و اين بدان معني نيست كه يكي بر ديگري ارجحيت دارد، بلكه تفاوت‌هاي بين دو نفر، برخوردها و رفتارهاي متفاوتي را مي‌طلبد.
اگر فرزندمان به ما شكايت كرد كه چرا بين من و خواهر يا برادرم فرق مي‌گذاريد، بدانيد كه حتما جايي از رفتارتان براي او سوال‌برانگيز بوده. سريع به او جواب ندهيد كه چرا حسادت مي‌كني و ما بين شما فرق نگذاشته‌ايم، بلكه به او بگوييد كه او را هم اندازه برادر يا خواهر ديگرش دوست داريد و فرقي برايتان نمي‌كند. بعد از آن مراقب رفتار خود باشيد تا حساسيت او را از بين ببريد. وقتي در كودك اين احساس ايجاد شود كه والدينش بين فرزندانشان فرق مي‌گذارند، دقيق‌تر مي‌شود تا موارد بيشتري در اين مورد پيدا كند و براي خودش نتيجه‌گيري كند كه والدينش دوستش ندارند.
د كتر زاهد اضافه مي‌كند كه يكي از مهم‌ترين نكات در اين مقوله، صحبت والدين با فرزندان در مورد تفاوت‌هاي بين فرزندان و دليل برخوردها يا رفتارهاي متفاوت والدين با فرزندانشان است و بايد به فرزندان تفهيم شود كه همگي دوست‌داشتني، محبوب و براي پدر و مادر مهم هستند و علت تفاوت رفتاري والدين فقط بر مبناي تفاوت‌هاي موجود است.
يادتان باشد، حس اين‌كه والدين بين او و خواهر و برادرانش فرق مي‌گذارد با حسادت متفاوت است، چرا كه در اين مورد كودك از دست شما ناراحت است نه خواهر و برادرش. ممكن است با ادامه رفتارهاي غلط والدين، اين خشم در برابر خواهر يا برادر رقيب نيز بروز پيدا كند و تبديل به حسادت شود.
اما اين اتقافات چه تاثيري روي روابط كودك با خانواده‌اش خواهد شد؟ دكتر زاهد در مورد تاثير اين مساله مي‌گويد: «قطعا خشم و كينه نسبت به والد يا والدين در رفتار فرزند ريشه خواهد كرد و اثرات عميق و گاه ماندگاري در وي خواهد داشت و مشكلات بين خواهر و برادرها به صورت خشم،‌ بدرفتاري، جنگ و جدل، حسادت و دوري عاطفي پديد خواهد آمد.وقتي كودك ببيند كه خواهر يا برادرش مانع رسيدن محبت پدر و مادرش به او مي‌شود مسلما با او مشكل پيدا مي‌كند و مي‌خواهد به نحوي از او بهتر و مورد توجه بيشتر باشد.»

تاثيرات روحي

غير از مشكلاتي كه فرق گذاشتن بين بچه‌ها در روابط والد فرزندي و خواهر برادري به وجود مي‌آورد، روح و روان كودك نيز از اين موضوع اثراتي مي‌پذيرد. دكتر زاهد معتقد است اين تاثيرات به شرح زير مي‌باشند:«كودكي كه احساس كند مورد تبعيض واقع شده است، دچار احساس ناامني، اندوه، احساس گناه و خشم خواهد شد كه در سنين مختلف مي‌تواند تظاهرات متفاوتي داشته باشد. در كودكان پيش دبستاني ممكن است رفتارهاي قهقرايي و پسرفت به سنين پايين‌تر بروز كند مثل كودكاني كه اداي بچه‌هاي كوچك‌تر از خود را درمي‌آورند. آنها فكر مي‌كنند خواهر و برادر كوچك‌ترشان به دليل اين رفتارهاي بچگانه محبوب‌تر از آنها هستند در نتيجه هر كاري كه او مي‌كند انجام مي‌دهند؛ مثل دستشويي نرفتن و يا غذا خوردن با شيشه شير و... . در دوران دبستان، ممكن است مشكلات رفتاري، به شكل ‌گوشه‌گيري، غمگيني و بيان جملاتي نظير اين‌كه مرا دوست نداريد، مرا نمي‌خواهيد يا مقايسه خود با خواهر يا برادر رقيب و بدرفتاري با او بروز پيدا كند. در اين دوران بچه‌ها بيشتر اعتراض خود را با خشونت نشان مي‌دهند. مثلا ممكن است با خواهر يا برادر خود درگيري فيزيكي پيدا كنند يا وسايل او را بردارند. در مقابله با اين رفتارها شما نبايد عكس‌العمل سريع و خشن نشان دهيد، چرا كه او اين رفتارها را انجام مي‌دهد تا مطمئن شود شما بين او و خواهر و برادرش فرق قائليد يا نه. او با برخوردهاي تند شما دست از خشونت برمي‌دارد و به انزوا و گوشه‌گيري روي مي‌آورد و دائما با خود تكرار مي‌كند كه آنها مرا دوست ندارند و... .
مي‌توانيد با كمي دقت در رفتار خود و محبت بي‌دريغ به همه فرزندانتان، از بروز اين مشكلات جلوگيري كنيد و يك زندگي پر از محبت و دوستي و سلامت جسم و روح به فرزندانتان هديه دهيد.

مقالات مقالات مقالات مقالات مقالات مقالات مقالات آموزشگاه رایانه اخبار ایران و جهاناخبار ایران و جهاناخبار ایران و جهانبانک سوال و جوابجوان امروزدانلود نرم افزار