اسلام و نسل جوان

آيين مقدّس اسلام در چهارده قرن قبل ضمن برنامه هاي جامع و سعادت بخش خود توجّه مخصوصي به نسل جوان معطوف داشته و جوانان را از نظر مادّي و معنوي، رواني و تربيتي، اخلاقي و اجتماعي، دنيوي و اخروي و ... تحت مراقبت كامل قرار داده است.
اولياي گرامي اسلام، جواني را يكي از نعمت هاي پر ارج الهي و از سرمايه هاي بزرگ سعادت در زندگي بشر شناخته اند و اين موضوع را با عبارات مختلفي به مسلمين خاطرنشان نموده اند:
حضرت علي(ع)مي فرمايد: <شَيْئانِ لايَعْرفُ فَضْلُهُما إلاّ مَنْ فَقَدَهُما: الشَّبابُ وَالْعافِيَةُ؛دو چيز است كه قدر و قيمتشان را نمي شناسند؛ مگر كسي كه آن دو را از دست داده باشد، يكي جواني و ديگري تندرستي و عافيت>.
در اين حديث اميرالمؤمنين(ع) نعمت جواني را در رديف بزرگ ترين نعمت هاي الهي؛ يعني صحّت و سلامت آورده است و به اندازه اي آن را مجهول القدر دانسته كه پي بردن به ارزش آن را تنها هنگام فقدان آن ميسر مي داند.
به پيري خاك بازيگاه طفلان مي كنم بر سر --- كه شايد بشنوم زآنخاك بوي نوجواني را
رسول اعظم(ص) نيز فرمود: <إذا كان يوم القيامة لَم تزِلَّ قَدَمَ عبدٍ حتّي يسألَ عن أرْبَعٍ عن عُمْرِهِ فيمَ أفنَاهُ و عن شَبَابِه فيمَ أبلاهُ؛در قيامت هيچ بنده اي قدم از قدم بر نمي دارد تا به اين پرسش ها پاسخ دهد: يكم آن كه عمرش را در چه كار فاني نموده است، دوّم جواني اش را چگونه و در چه راه تمام كرده است>.
شناختن ارزش واقعي جواني و توجّه به زشت و زيباي آن، شرط اساسي سعادت جوانان و راه بهره برداري صحيح از نيروي فّعاله ي آنان است. مربّيان جامعه بايد در كمال واقع بيني از يك طرف متوجّه كمال جواني باشند و از نيروي انساني جوانان به صورت شايسته به نفع ملّت و مملكت استفاده كنند، و از طرف ديگر بايد متوجّه نقايص طبيعي دوران شباب باشند و با راهنمايي هاي صحيح و طرح برنامه هاي عالمانه و عاقلانه، جوانان را براي نيل به مدارج عالي تر مجهّز نمايند و با تعديل تمايلات عاطفي آنان، از سركشي و طغيانشان باز دارند.
براي آن كه در تشخيص حدّ‌ واقعي جوانان به راه خطا نرويم و با قضاوت نابه جاي خويش دچار افراط و تفريط نگرديم، براي آن كه با واقع بيني درباره ي ارزش حقيقي جوانان قضاوت نماييم و از راه حقيقت منحرف نشويم، براي آن كه از طرفي جوانان درباره ي خود و از طرف ديگر مردم درباره ي جوانان گمراه نشوند، لازم است تعاليم الهي را در اين موضوع مهمّ، معيار نفي و اثبات خود قرار دهيم و از راهنمايي هاي واقعي رهبران عالي قدر اسلام استفاده نماييم.
اولياي گرامي اسلام در شيوه ي تربيتي خود از تمايل خودآرايي و تجمّل دوستي جوانان در حدود مصلحت حمايت مي كنند؛ به همين جهت حضرت علي(ع) جامه ي بهتر را به قنبر جوان داد تا او را از پوشيدن آن لباس، شادمان و مسرور كند، و بدين وسيله تمايل زيبا پسندي اش را ارضا نمايد.
بي ترديد پاسخ به تمايل خودآرايي و تجمّل ـ كه يكي از خواهش هاي فطري است ـ به تكامل ذوق و شكفتن احساسات جوانان كمك مي كند و آنان را به راه تعالي روحي و پيشرفت هاي عاطفي سوق مي دهد؛ به همين جهت آيين مقدّس اسلام اين امر را با نظر موافق و مؤكّد به پيروان خود توصيه كرده است، ولي بايد توجّه داشت كه جوانان در اين كار به زياده روي و افراط نگرايند و از حدّ شايسته، تجاوز نكنند.
تجمّل پرستي و زياده روي در زينت و خودآرايي، عوارض نامطلوبي در بر دارد و دختران و پسران جوان را به راه هاي غلط سوق مي دهد و مايه ي تيره روزي و بدبختي آنان مي گردد.
توجّه به خودآرايي بيش از اندازه منشأ وسواس شده، و رفته رفته مايه ي اختلالات روحي خواهد شد. توجّه بيش از اندازه به خودآرايي براي جلب توجّه ديگران، خوي ناپسند رياكاري و خودپرستي را موجب مي شود و آدمي را منفور و مردود جامعه مي نمايد. توجّه بيش از اندازه به خود آرايي، شخص را از فعّاليت هاي ثمربخش زندگي باز مي دارد و عمر عزيز را كه سرمايه ي سعادت بشر است در راه هاي غير مفيد و حتي مضر، مصروف مي گرداند.
نكته ي مهمّي كه بايد اذهان همه ي مردم؛ به خصوص جوانان به آن معطوف گردد؛ اين است كه در نظر اولياي گرامي اسلام، زيبايي بشر منحصر به جمال طبيعي و تجمّل مصنوعي نيست، بلكه جمال معنوي و اخلاقي نيز يكي از مهم ترين اركان اساسي زيبايي بشر است؛ به عبارت ديگر زيبايي جامع و كامل براي انسان آن است كه سيماي جسم و جان و شكل صورت و معنا هر دو زيبا و جميل باشند.
جمال طبيعي و تجمّل مصنوعي، ظاهر مردم را زيبا مي كند، ولي جمال علم و اخلاق كه عالي ترين زينت و درخشان ترين زيور اختصاصي انسان است به آدمي زيبايي روحاني و جمال معنوي مي بخشد.
اگرچه جمال و تجمّل ظاهري آدمي را محبوب و دل خواه مردم مي كند، ولي بهترين جمال شايسته ي مقام بشري كه او را به كمال حقيقي و عزّت واقعي مي رساند؛ جمال علم و اخلاق و زيبايي صفات حميده و سجاياي انساني است.
حضرت علي(ع) مي فرمايد: <مَيْزَةُ الرَّجُلِ عَقْلُهُ وَجَمالُهُ مُرُوَّتُهُ؛ امتياز مرد به عقل او و جمال و زيبايي اش به مردانگي و فضايل اخلاقي او است>.
امام صادق(ع) از جدّ گرامي اش اميرالمؤمنين(ع) روايت كرده است كه فرمود: <خداوند جميل است و جمال و زيبايي را دوست دارد، و هم چنين دوست دارد كه اثر نعمت هاي خود را در مردم مشاهده نمايد>.
بدون ترديد جمال در مورد خداوند بزرگ به معني زيبايي طبيعي، يا تجمّل مصنوعي نيست، بلكه مراد از جمال الهي صفات جماليه و كمالات معنوي است كه در ذات لايزال الهي به نحو اتمّ و اكمل موجود است. او خير مطلق، كمال مطلق و جمال مطلق است و در ذات منزّه از عيب و نقصش، چيزي جز كمال و جمال نيست:
<اللّهمَّ إنّي أسْألُكَ مِنْ جَمالِكَ بِأجْمَلِه وَكُلُّ جَمالِكَ جَميلٌ. أللّهُمَّ إنّي أسْألُكَ بِجَمالِكَ كُلِّه>.
علم،‌ قدرت، رحمت، حلم، جود، وفاي به عهد، عيب پوشي، قبول عذر، عفو از گناه كار و عدل صفاتي است كه حق تعالي براي خود برگزيده است، و اين صفات جميله پايه ي اساسي جمال معنوي است. خداوند دوست دارد كه بندگانش نيز به اين صفات پسنديده متّصف گردند و به زيبايي هاي معنوي مزيّن شوند.

نامه جامعه -نه شماره چهل و

مقالات مقالات مقالات مقالات مقالات مقالات مقالات آموزشگاه رایانه اخبار ایران و جهاناخبار ایران و جهاناخبار ایران و جهانبانک سوال و جوابجوان امروزدانلود نرم افزار