رفقاي ناباب از راه مانیتور وارد خانه می شوند

وقتي بچه‌ها پشت ميز كامپيوتر مي‌نشينند خواب آرامي ‌چشم‌هايمان را سنگين مي‌كند و مي‌گوييم: بچه‌ام زير سرم است. بيرون نرود خيالم راحت است. حالا ديگر او سركوچه نمي‌ايستد كه لات شود. با آدم‌هاي ناباب نمي‌چرخد كه از راه به در شود. در اين خانه‌هاي كوچك و كوچه‌هاي تنگ مزاحم همسايه‌ها نمي‌شود و مي‌شود يك نفس راحت كشيد. خدا رحمت كند كسي را كه اين كامپيوترها را اختراع كرد!
درست است، بچه‌ها ديگر به خيابان نمي‌روند، اما در عوض با يك دنياي مجازي و يك دنيا مشكلات و آسيب‌هاي جديد آشنا مي‌شوند.
ما بچه‌ها را نمي‌گذاريم بيرون بروند و با ديگران ارتباط داشته باشند و فكر مي‌كنيم اتاقشان امن‌ترين جاي دنياست. در حالي كه ديگران از همان فضاي مجازي به سراغ فرزندان مي‌آيند.
دختران و پسراني كه نمي‌شناسيم و نمي‌شناسند و حتي براحتي مي‌توانند در مورد نيات و هويت خود دروغ بگويند با آنها آشنا مي‌شوند و چت مي‌كنند.
دام دوستي‌هايي گسترده مي‌شود كه گاه دردسرساز است.دردسري كه مريم هنوز با آن درگير است. مريم دختر 27 ساله‌اي است كه توسط خانواده همه روابط و فعاليت‌هاي او بشدت محدود و كنترل شده است. چندي پيش او با يك دوستي اينترنتي عكس خود را براي يك سايت دوستيابي فرستاد. بعد از مدتي با شخص مورد نظر قرار گذاشت كه او را ملاقات كند.
او شخص مورد نظر را هرگز نديد اما تلفن‌هاي مشكوك و تهديد و مزاحمت اشخاص ناشناس از آن پس شروع شد.
مريم ناچار شد حقيقت را به خانواده بگويد. خانواده او با اين نوع روابط كاملا مخالف بودند و براي مدت طولاني دسترسي او به تلفن را بشدت محدود كردند. آنها بعد از مدتي خانه خود را عوض كردند و هنوز اطمينان لازم را به دخترشان پيدا نكرده‌اند.
اين يكي از مشكلاتي است كه خانواده‌ها را درگير مي‌كند. يك مشاور دبيرستان از مشكلاتي كه خانواده‌ها با آن درگير هستند خبر مي‌دهد و مي‌گويد: ايجاد روابط ناسالم، توهين و ترويج عقايد نادرست و غيراخلاقي، اعتياد به اينترنت، ايجاد مزاحمت و انتشار تصاوير مستهجن و نمايش صحنه‌هاي خشونت بار از جمله آسيب‌هاي ناشي از بهره‌گيري نادرست از فناوري اينترنت است.
نادر ملاحسيني توصيه مي‌كند:‌ خانواده‌ها براي پيشگيري از اين آسيب‌ها بايد به استحكام روابط خانوادگي توجه كنند و سعي كنند وقت بيشتري را با هم بگذرانند.
اين مشاور تحصيلي توصيه مي‌كند كه در مدارس دوره‌هاي مخصوصي براي آموزش كاربرد اينترنت براي خانواده برگزار شود و بچه‌ها و بزرگ‌ترها توامان آموزش ببينند و بدانند دقيقا چه چيزهايي در دنياي مجازي منتظر آنها و فرزندان آنهاست.
در اينترنت مي‌توان به نرم افزارها و برنامه‌هاي مفيد دست يافت، مي‌توان به آموزش خيلي از دروس كمك كرد و مي‌توان در حل مسائل درسي كمك گرفت. سايت‌هاي معما، سرگرمي‌ و كمك درسي و آموزشي وجود دارد و سايت‌هايي وجود دارد كه مادران و پدران مي‌توانند شيوه‌هاي تربيت فرزندانشان را از آنجا بياموزند، اما آنها بايد بدانند كه اين همه موضوع نيست و تنها بخش خوب قضيه است. وي مي‌افزايد: بنيان‌هاي فرهنگي جامعه نيز بايد به خانواده‌ها آموزش دهند و آنان را با مشكلات و آسيب‌هاي اينترنت و بازي‌هاي كامپيوتري و آنلاين آشنا كنند.
الگوسازي براي نسل جوان و كيفي‌سازي برنامه‌هاي آموزشي و ترويجي بايد به طور گسترده در دستور كار نهادهاي مسوول قرار گيرد.
استفاده از رايانه و ورود به دنياي بازي و مجازي چيزي است كه بايد توسط خود فرد و خانواده مورد كنترل قرار گيرد.اعتياد به اينترنت و بازي‌هاي رايانه‌اي چيزي است كه اغلب جوانان و نوجوانان را تهديد مي‌كند و حتي بزرگسالان نيز به آن دچار مي‌شوند.
افشين ناظمي‌كارشناس كامپيوتر راهكارهايي براي شناخت و جلوگيري از اين اعتياد پيشنهاد مي‌كند. او مي‌گويد: قصد كنيد كه براي كار معين حتي بازي زمان معيني را در اينترنت يا با كامپيوتر سپري كنيد و از آن پس آن را خاموش كرده به فعاليت‌هاي ديگري مشغول شويد. اگر بيش از آنچه قصد كرده‌ايد در اينترنت سپري كرده‌ايد نشانه اعتياد به اين وسيله ارتباطي است.
آيا غذايتان را پشت ميز كامپيوتر صرف مي‌كنيد و از گفتگو با خانواده به خاطر چت كردن طفره مي‌رويد؟ اين هم نشانه ديگري است .
ناظمي مي‌افزايد:‌ آيا قبض‌هاي تلفن دارد سر به آسمان مي‌زند و كارت‌هاي اينترنت شما يكي بعد از ديگري تمام مي‌شود؟ اين هم علامت خطر بعدي است.
به درستان لطمه خورده است و به چك كردن ايميل‌ها و باز كردن پيغام‌هايي كه جز سرگرمي ‌حاوي چيز ديگري نيست، بيش از هر چيز اهميت مي‌دهيد و اگر كسي وقتي در اينترنت هستيد مزاحم شما شود به او غر مي‌زنيد؟
ناظمي‌ تاكيد مي‌كند: اگر به ميزان زيادي اين اتفاق براي شما افتاده و مي‌افتد يا اين علائم را در فرزندان خود مشاهده مي‌كنيد بدانيد آنان به اينترنت و كامپيوتر مبتلا شده‌اند.
چاره‌اش وفادار بودن به برنامه‌ريزي زماني است. مي‌توانيد كم كردن ساعات استفاده را از نيم ساعت شروع كنيد و كم كم آن را به حد نرمال 2 ساعت استفاده ممتد برسانيد.
براي كودكان خردسال اين ميزان مي‌تواند كمتر نيز باشد.راه ديگر ثبت‌نام در يك كلاس ورزشي و جايگزين كردن اين فعاليت با بحث در مورد آن است.
شما مي‌توانيد از فرزندتان بخواهيد كساني را كه با آنها ارتباط اينترنتي دارد دعوت كند و در خانه مستقيم با آنها گفتگو كند.
براي كودكان انگيزه ايجاد كنيد كه زمان بيشتري را با خانواده بگذرانند و طعم خوش با خانواده و دوستان بودن و ارتباط واقعي داشتن را بچشند و مدتي از دنياي مجازي فاصله بگيرند.

مقالات مقالات مقالات مقالات مقالات مقالات مقالات آموزشگاه رایانه اخبار ایران و جهاناخبار ایران و جهاناخبار ایران و جهانبانک سوال و جوابجوان امروزدانلود نرم افزار