چه اتفاقی میافتد که دیگران با ما دوست می شوند

ارزشمندي دوستي و‌دوستان: در‌تمامي مكاتب وفرهنگ‌ها، به‌دليل نقش كليدي كه‌دوستان در‌زندگي افراد ايفا مي‌نمايند، به اهميت آن تصريح‌شده و‌موكدا آدمي را‌بدين امر توجه داده‌است كه نبايد امردوستي ودوستيابي به صورت مسئله اي ساده وكم‌ارزش نگريسته‌شده و‌در‌اجراي آن سهل انگاري و‌كم توجهي نمايد. در‌فرهنگ اسلامي نيز با تعابير بسيار گويا و‌روشني به اين موضوع پرداخته شده‌است. به عنوان نمونه، در روايات زيادي تصريح شده‌است كه اساس عقل، پس از ايمان به‌خدا، دوستي بامردم است(1.) در روايتي‌ديگر، دوستي با ديگران نيمي از دين راتشكيل مي‌دهد(2) و‌در‌تعبير ديگري، سودمندترين گنج و‌سرمايه آدمي، دوستي معرفي شده‌است.(3) همچنين درتبيين ارزش و‌اهميت دوستي در روايات چنين آمده‌است: دوستان يك جان در‌چندين بدن‌اند(4.) روش وشيوه زندگي افراد براساس مذهب وآيين دوستانشان است(5.) بر‌اين‌اساس، توصيه شده‌است كه در‌دنيا بر‌تعداد دوستانتان بيفزاييد چون دوستان در‌دنيا و‌آخرت سودمندند. زيرا در‌دنيا نيازمندي‌هايي هست كه فقط توسط دوستان برآورده مي‌شود و‌در‌آخرت بسياري از گناهان با شفاعت و‌كمك آنان آمرزيده مي‌شود(6.)

عوامل و ‌موانع شكل‌گيري روابط دوستانه

عوامل و ‌زمينه‌هاي ايجاد دوستي: بر ‌اساس قرآن كريم و روايات، برخي عوامل فردي و ‌اجتماعي برقراري ارتباط اوليه و‌شكل گيري دوستي و‌رفاقت ميان دو يا چند نفر را‌بيان مي‌داريم.
الف- ايمان، عامل ايجاد دوستي ميان مومنان: خداوند متعال در ‌سوره انفال،آيه 72 مي‌فرمايد: “آنان كه به خدا ايمان آوردند و‌از وطن خود هجرت كردند و‌در‌راه خدا با مال و‌جانشان كوشش نمودند و هم آنانكه به مهاجرين منزل دادند و‌آنها را ياري مي‌كردند، آنها دوستدار يكديگرند...”. همچنين در‌سوره مريم، آيه 96 مي‌فرمايد: “همانا آنان كه به خدا ايمان آوردند و ‌نيكوكار شدند خداي مهربان آنها را‌در‌نظر خلق محبوب گردانيد”. نيز در‌سوره بقره، آيه 165 مي‌خوانيم: “آنان كه ايمان آورده‌اند، در‌دوستي خدا سخت‌ترند”. بر‌طبق اين سه آيه، ايمان به خدا و ‌پايبندي به آن و‌تلاش براي حفظ ايمان تاثير مستقيم در ‌ايجاد محبت و‌دوستي در ‌هم‌كيشان ايماني گشته و‌باعث تاليف قلوب و‌نزديكي ايشان به يكديگر مي‌گردد.
درك وجود خداوند متعال و‌شناخت ابعاد صفاتي حضرتش ازجمله قدرت، علم و... سبب ايجاد معرفت ايمان عميقي به عظمت، لطف و‌محبت بي‌كران حضرت حق، نسبت به مخلوقات خود مي‌گردد. از نتايج مهم اين ايمان، درك روشن ناچيزي و‌حقارت انسان و‌لزوم تبعيت از فرامين و‌آموزه‌هاي ارائه شده از سوي مناديان وحي و ‌در‌نهايت از ميان برداشته شدن حجابهاي تكبر و‌خودپرستي مي‌باشد. تا زماني كه انسان به كوچكي و‌ناچيزي خودپي نبرد، از پوسته تكبر و‌تبختر خود بيرون نرفته، ضعيف، ترسو، بخيل، حسود، بدخواه، كم‌صبر، خودپسند و‌متكبر است. روحش نشاط و‌هيجان ندارد، هميشه سرد است و‌خاموش اما همينكه از “خود” پا بيرون نهاد و‌حصار خودي را‌شكست اين خصائص و‌صفات زشت نيز نابود مي‌گردد. پس از خشكيده شدن ريشه‌هاي تكبر به دست ايمان، روحيه محبت و عشق‌ورزي به خدا، و‌بندگان خدا در‌انسان شكوفا شده و‌زمينه بسيار مطلوبي براي برقراري روابط دوستانه و‌بذل محبت و‌عشق به ديگران فراهم مي‌گردد.
ب- داشتن اخلاق نيكو، بشاشيت چهره و‌زبان و‌بيان خوش: اولين قدم در‌راستاي دوستي و‌برقراري ارتباط وگشودن باب گفتگو ونزديك شدن به ديگران، داشتن اخلاق نيكو، گشاده‌رويي و زبان خوش مي‌باشد. اگر كسي در‌همين نخستين قدم با چهره‌اي عبوس وگرفته و با خلقي تنگ و‌تلخ با ديگران برخورد نمايد، از همان ابتدا ديگران را براي هميشه از خود متنفر وبيزار كرده است اما برعكس اگر كسي در‌ابتدا با لبخند واظهار محبت واخلاق خوب ظاهر شود به سادگي مي‌تواند دلهاي ديگران را به خود جذب كرده و‌دوستان فراواني را‌پيدا نمايد . چنانچه امام علي(ع) در‌اين زمينه مي‌فرمايد: “خوش اخلاقي، محبت به بار مي آورد و‌ريشه اي دوستي را استوار مي‌سازد”(7.) در‌خصوص گشاده‌رويي نيز اميرالمومنين در ‌نامه خود به مالك اشتر با توصيه وي به گشاده‌رويي با مردم عنوان مي‌دارند: “انسان با ايمان، چهره‌اي بشاش دارد و‌حزنش [در‌چهره پديدار نمي‌گردد بلكه آنرا] فقط در‌قلب خويش جاي مي‌دهد”. همچنين حضرتشان مي‌فرمايند: “دلهاي مردم گريزان است، به كسي روي آورند كه خوشرويي كنند”(8.)
عامل ديگر در‌ جذب افراد به انسان و ‌ايجاد رابطه سالم و‌دوستانه، خوش زباني و ‌اجتناب از سخنان زشت و‌ركيك يا استفاده از ادبياتي شماتت‌آميز و‌نيش‌دار مي‌باشد. اينگونه ادبيات، چنان اثر بد و‌ماندگار بر‌شخصيت انسان برجاي مي‌گذارد كه به آساني حتي در ‌دراز مدت قابل التيام و معالجه نمي‌باشد. كسي كه مي‌خواهد با ديگران پيمان دوستي و محبت ببندد با داشتن چنين زباني هرگز موفق نخواهد شد. كسي كه به شخصيت ، باورها، افكار و ايده هاي ديگران احترام نگذارد و‌آنها را ‌با فحش و ناسزا و توهين واهانت به باد مسخره بگيرد وهمواره با بد زباني و‌سخنان نيش دار آنها را‌سرزنش كند ، مسلما در‌زندگي تنها خواهد ماند و‌هيچكس جز هم‌كيشان وي حاظر به برقراري رابطه واقعي دوستانه با وي نخواهد بود. اما افرادي كه در‌نقطه عكس اينگونه رفتار قرار دارند، با ادبياتي محترمانه و‌عاري از توهين، تمسخر، شماتت و... و با زبان وگفتاري خوش، بسياري از موانع را‌برطرف و‌دشمنان زيادي را‌ به دوستاني تازه تبديل كنند. به گفته اميرالمومنين(ع:) “هر كه شيرين زبان باشد، برادرانش زياد شوند”(9.)

پي‌نوشت‌ها:

-1بحارالانوار، ج74، ص392
-2 بحار‌الانوار، همان
-3 غررالحكم، حكمت2973
-4 غررالحكم، حكمت2050
-5 كنزالعمال، ج9، ص21
-6 مستدرك‌الوسائل، ج8، ص323
-7 غررالحكم، حديث4868
-8 نهج‌البلاغه، حكمت50
-9مناقب خوارزمي، ص375، حديث395

مهدي امينيان
www.resalat-news.com

مقالات مقالات مقالات مقالات مقالات مقالات مقالات آموزشگاه رایانه اخبار ایران و جهاناخبار ایران و جهاناخبار ایران و جهانبانک سوال و جوابجوان امروزدانلود نرم افزار