زنان؛ و پرسش های پیش رو

پرسش: آیا محدود كردن روابط زن و مرد باعث اشتیاق آن¬ها به یكدیگر نمی¬شود؟

پاسخ: آدمی به دلایل گوناگون بسیاری از محدودیت¬ها را نسبت به خویش و اجتماع می¬پذیرد و از این نظر حریص هم نمی¬شود. حرص در بعضي محدوديت¬ها دلايل و انگيزه¬هاي ديگرى، چون كنجكاوى، تجربه كردن و ... دارد. چنانچه ممنوعیت¬ و محدودیت براساس دلایل كافی و همراه معرفت باشد، دلیلی بر مخالفت باقی نمی¬ماند. كسی كه سم را می¬شناسد و با اثر مخرب یك ماده بر روی بدن انسان آشناست؛ نسبت به آن كنجكاوی به خرج نمی¬دهد و آن را خود تجربه نمی¬كند، چون می¬داند این تجربه برای او گران تمام می¬شود.
در مورد محدودیت روابط زن و مرد نامحرم وضع همین گونه است. اگر كسی بداند كه نگاه به نامحرم و رابطه¬ی نامشروع با او به هر شكل و اندازه گناه است و این گناه مانند سم یا ماده شیمیایی اثر نامطلوبی بر فرد و جامعه دارد و آن¬ها را آلوده می¬كند، به راحتی این قانون را می¬پذیرد، پس اگر كسی بخواهد خود و جامعه را از این آلودگی حفظ كند، و آرامش و امنيت فردى، خانوادگی و اجتماعی را تأمین نماید و محیطی سالم برای رشد و شكوفایی انسان¬ها بسازد؛ از این¬گونه روابط ناسالم و بی¬حساب پرهیز می¬كند.
اسلام درباره¬ی رابطه¬ی اجتماعی زن و مرد می¬گوید: اولاً؛ در حدّ ضرورت عرفی جایز است و ثانیاً؛ بدون هرگونه آلودگی و براساس تعالیم هدایتی باید باشد تا بی¬بند و باری¬ ناشی از بی¬مسؤولیتی و منشأ بسیاری از آلودگی¬های جسمانی و روانی و مشكلات فردی و اجتماعی پدید نیاید. پس باید روابط كنترل گردد و معاشرت¬ها حساب شده باشد.

پرسش: چگونه می¬توان از نگاه¬های خطرآفرین به نامحرم خودداری كرد؟

پاسخ: برای این¬كه انسان به مقام اطاعت برسد، باید مراحلی از معرفت و شناخت و محبت را از راه تمرین و تدریج برای خود آسان نماید.
این¬كه یك عمل با چه انگیزه و به سوی چه هدفی است، و چه چیز را می¬سازد و چه چیز را خراب می¬كند؟ آیا عمل ما هماهنگ با قانون و سنت¬های جاری هستی است یا نه؟! از جمله مسایلی است كه زمینه¬ی اطاعت را فراهم می¬سازد؛ آن¬گاه نه تنها در نگاه كردن به نامحرم، بلكه در كلیه¬ی اعمال دینی جریان می¬یابد و عمل به دستورات الهی را برای ما خوشایند و دل¬پذیر می¬كند.
برای كنترل نگاه؛ ابتدا باید به شناخت¬ رسید. كسی ¬كه دنیا را قانونمند می¬بیند، نمی¬تواند دست به هر كاری بزند، چون قانون نمی¬گذارد. كسی كه وجود میكروب¬ را باور كند، دیگر نمی¬تواند هر چیزی را بخورد، یا به هر چیز دست بزند، چون از تأثیر و كاركرد میكروب بر بدن خویش مطلع است و در نتیجه رعایت اصول بهداشتی را شرط عقل و هوشمندی می¬داند. شخصی هم كه می¬خواهد به سلامت زندگی كند و جامعه¬ای سالم بسازد، تا خود و فرزندانش به راحتی و بی دغدغه زندگی كنند؛ بیش از آن كه از آلودگی¬های ظاهری پرهیز ¬كند از آفات و بلیه¬های معنوی اجتناب می¬ورزد؛ و می¬داند كه نگاه حرام به مثابه¬ی همان میكروب برای بدن است.
یقین و باور آخرت و تأثیر عمل ما در آن دنیا یكی از عوامل كنترل و محافظ هر عمل و گفتار ماست.
شناخت محبوب، و عشق و توجه به او در سمت¬گیری عمل تأثیر دارد و انگیزه را برای عمل تقویت می¬كند.
كسی كه می¬خواهد خود را بسازد، نباید به كشش¬های نفسانی خود میدان دهد و بداند كه در هر راهی پیروزی است و برای كسب هر پیروزی تمرین و تدریج در عمل لازم است. ما در عرصه نفسانیات وزنه¬بردارانی هستیم كه برای قوی شدن باید ابتدا از وزنه¬های كم شروع كنیم تا به تدریج با قوی¬تر شدن بتوانیم وزنه¬های سنگین¬تر را بالا ببریم. نمی¬توان بدون تمرین و تدریج به یك¬باره وزنه-ای كه قوی¬ترین مردان جهان بر می¬دارند را از زمین بلند كرد. آن¬ها كه این كار را می¬كنند از قبل آماده شده¬اند و روی خود كار كرده¬اند تا توانسته¬اند وزنه¬های سنگین را بردارند و ركورد بشكنند. با تن-آسایی و تن¬پروری نمی¬توان قهرمان شد.
صبر و حلم و خستگی¬ناپذیری و شتاب نداشتن در رسیدن به مقصد، عامل دیگری است. مجموعه¬ی عوامل به ما كمك می¬كند تا نه تنها در نگاه نكردن به نامحرم، بلكه در برابر بسیاری از مشكلات بزرگ عملی كامیاب شویم و هر عمل را به راحتی انجام دهیم. باید توجه داشت كه هر كس مسؤول عمل خویش است.
توجه به طهارت باطنی خود و دیگران، تأثير سوء عمل ناپسند و حرام بر اين پاكي و پاكيزگى؛ توجه به عوامل و موانع فلاح و رویش و رشد انسان¬ها به ویژه نسل جوان نیز می¬تواند در خودداری از نگاه به نامحرم مؤثر واقع شود.

پرسش: برخی افراد اجتماع نپوشاندن كامل بدن را برای زن اشكال نمی¬دانند و حتی به آرایش و زینت زن در اجتماع بها می¬دهند و آن را گناه نشمرده و زشت نمی¬دانند؛ آیا می¬توان این سهل¬انگاری را نادیده گرفت؟

پاسخ: نافرمانی از دستور و قانون، كم و زیاد نمی¬شناسد. شخص به هر میزان كه عمل كند، بهره دارد و پاداش می¬برد و هر میزان نافرمانی كند، نیز باید پاسخ¬گو باشد. خداوند در قرآن می¬فرماید: مَنْ جاءَ بِالْحَسَنَةِ فَلَهُ عَشْرُ أمْثالِها وَ مَنْ جاءَ بِالسّیِّئَةِ فَلا یُجْزی‏ إلاّ مِثْلَها وَ هُمْ لا یُظْلَمُونَ؛ «هركس كار نیكی بیاورد، ده برابر آن [پاداش] خواهد داشت، و هر كس كار بدی بیاورد، جز مانند آن جزا نیابد و بر آنان ستم نرود».
دستور رعایت حجاب برای زنان مؤمن یك قانون الهی است كه همانند همه قانون¬های الهی از روی علم و حكمت وضع شده است. زمانی این حكمت محقق خواهد شد كه قانون به طور كامل اجرا شود. در بین افراد بشر نیز هرگاه قانون¬گذاران بشری قانونی را وضع می¬كنند؛ كمیت و كیفیت قانون به هنگام اجرا لحاظ می¬گردد و حدود آن با توجه به اهداف و مقاصد خاص مشخص می¬شود، و عاملان به قانون موظفند كه بدون كم و زیاد كردن و به صورت كامل آن را عمل نمایند. به عنوان مثال در مكان¬های آموزشی ساعت معینی برای حضور در كلاس در نظر گرفته می¬شود و دانش¬پژوه نباید هیچ¬گونه تأخیری در حضور داشته باشد. حال اگر 10 نفر از آنان 5 دقیقه تأخیر كنند و 5 نفر 8 دقیقه و 3 نفر 9 دقیقه و 6 نفر 4 دقیقه و ... و همه آن¬ها بگویند كه این چند دقیقه تأخیر چه اهمیتی دارد؟ مسلماً این¬گونه برخورد با قوانین، عملاً نادیده گرفتن حكمت تدوین، و خنثی شدن آثار و نتایج آن به شمار می¬آید. دستورات و فرامین الهی نیز چنین است. در مورد حجاب، نماز، روزه و سایر اوامر الهی حدود و شرایط خاصی مشخص شده است كه رعایت آن اولاً: واجب است، و ثانیاً: بی¬توجهی بدان بی¬نظمی و قانون شكنی و در نتیجه ضعف و نابودی ایمان و تقوا را به دنبال دارد. اگر كسی بگوید چه لزومی دارد كه نماز را بعد از اذان بخوانم، بلكه اگر پنج دقیقه قبل از اذان هم بخوانم اشكالی ندارد!! یا شخص روزه-دار یك دقیقه قبل از اذان افطار كند و به آن اهمیتی ندهد؛ واضح است كه نماز و روزه¬ی او به كلی باطل می¬شود و در عمل با تارك نماز و روزه تفاوتی ندارد. حجاب نیز یكی از دستورات الهی است كه حدود آن را خداوند علیم حكیم مشخص نموده و نادیده گرفتن این حد، بی¬توجهی به علم و حكمت خداوند و در نتیجه عدم تحقق آثار مثبت آن خواهد بود و زمینه را برای بسیاری از گناهان دیگر و حتی كشیدن شخص به لاابالی شدن در اصل عمل فراهم می¬سازد.

پرسش: نظر قرآن درباره¬ی دوستی دختر و پسر چیست؟

پاسخ: دوستی دختر و پسر؛ تبعات و پیامدهایی دارد كه برای سلامت جسم و روح و حفظ تقوای افراد مضرّ است. و در چنين شرايطي روح حاكم بر دوستی دختر و پسر براساس خرد و عقل و منطق نيست، بلكه به دلیل جاذبه¬های دو جنس مخالف است. عشق و احساس در این¬گونه رابطه¬ها حرف اول را می¬زند. به همین دلیل آثار دوستی¬هایی كه براساس عقل و اندیشه و منطق پایه¬گذاری شده، در این گونه رابطه¬ها به چشم نمی¬خورد. توجه به خدا، تقوا و ایمان، علم و دانش، تلاش و كوشش فراگیر و مستمر، كنار گذاشتن خصوصیات بد اخلاقی و كسب صفات خوب از دوست را از جمله آثار دوستی¬های مثبت یاد می¬كنیم.
و شاید به همین دلیل؛ دوستی دختر و پسر از نظر اسلام ممنوع است. قرآن شریف در این¬باره می-فرماید:
الْیَوْمَ أُحِلّ لَكُمُ الطّیِّباتُ وَ طَعامُ الّذینَ أُوتُوا الْكِتابَ حِلّ لَكُمْ وَ طَعامُكُمْ حِلّ لَهُمْ وَ الْمُحْصَناتُ مِنَ الْمُؤْمِناتِ وَ الْمُحْصَناتُ مِنَ الّذینَ أُوتُوا الْكِتابَ مِنْ قَبْلِكُمْ إِذا آتَیْتُمُوهُنّ أُجُورَهُنّ مُحْصِنینَ غَیْرَ مُسافِحینَ وَ لا مُتّخِذی أَخْدانٍ وَ مَنْ یَكْفُرْ بِاْلإیمانِ فَقَدْ حَبِطَ عَمَلُهُ وَ هُوَ فِی اْلآخِرَةِ مِنَ الْخاسِرینَ «امروز چیزهای پاكیزه بر شما حلال شده، و طعام كسانی كه اهل كتابند برای شما حلال، و طعام شما برای آنان حلال است. و [بر شما حلال است ازدواج با] زنان پاك¬دامن از مسلمانان، و زنان پاك-دامن از كسانی كه پیش از شما كتاب [آسمانى] به آنان داده شده؛ به شرط آن¬كه مهرهایشان را به ایشان بدهید، در حالی¬كه خود پاك¬دامن باشید، نه زناكار، و نه آن¬كه زنان را در پنهانی دوست خود بگیرید. و هر كس در ایمان خود شك كند، قطعاً عملش تباه شده، و در آخرت از زیان¬كاران است».
برخي افراد اعتقاد دارند كه دوستی دختر و پسر ممكن است به عنوان مقدمه¬اي براي شناخت دو طرف از يكديگر مفيد باشد و ازدواج موفق¬تري نصيب طرفين گردد. ما می¬گوییم: ازدواج مسأله مهمی است كه اگر با تعقل و دقت نظر و شناخت قابل قبول همراه نباشد، درصد موفقیت آن بسیار كم خواهد بود. دوستی دختران و پسران قبل از ازدواج زمینه¬ای است برای عدم تعقل و دقت لازم؛ زیرا به دلیل وجود احساس بین طرفین، معمولاً عیوب از دید آن¬ها پنهان می¬شود، یا طرفین سعی در خوب جلوه دادن خویش نموده و هر طرف عیوب خود را بروز نمی¬دهد. نیز اگر هر یك عیبی داشته باشد كه در شرایط عادی تحمل آن برای طرف مقابل غیر ممكن است، در شرایطی كه عشق و احساس فراوان در میان است، آن عیب قابل تحمل به نظر می¬آید، امّا پس از گذشت دوران دوستی و هنگام ازدواج و بروز مشكلات، عیب مورد نظر غیر قابل تحمل و مشكل ساز می¬گردد. برای اثبات این مطلب، می¬توان به دادگاه¬های خانواده، یا مشاوران ازدواج مراجعه كرد. باید توجه داشت كه موارد قابل توجهی از دوستی¬های دختران و پسران به ازدواج منتهی نمی¬شود، كه در این صورت جز آسیب¬های روانی و شخصیتی چیزی نصیب دو طرف نمی¬گردد؛ این آسیب برای دختران كه از جهات عاطفی شكننده¬تر هستند؛ قابل توجه¬تر است؛ زیرا دختران هنگام رابطه با جنس مخالف سریع¬تر وابسته می¬شوند و میزان وابستگی و علاقه آنان بیشتر است.

فرزانه حكیم زاده

مقالات مقالات مقالات مقالات مقالات مقالات مقالات آموزشگاه رایانه اخبار ایران و جهاناخبار ایران و جهاناخبار ایران و جهانبانک سوال و جوابجوان امروزدانلود نرم افزار