محققان روش تربیتی ایجاد احترام به نفس در کودکان

محققان روش تربیتی ایجاد احترام به نفس در کودکان را رد می ‏کنند

روانشناسان هشدار می‏دهند یک تلاش ظاهرا مطلوب توسط مدارس و والدین در ایجاد احترام به نفس در کودکان ممکن است نتیجه معکوس در پی داشته و منجر به بوجود آمدن جامعه‏ای بی‏رحم و پر از خشونت شود.
احترام به نفس بدون آنکه مهاری بر آن زده شود به صورت خودشیفتگی می‏تواند عامل بروز تیراندازیهای اخیر در مدارس آمریکا قلمداد شود اگر چه شواهدی در این زمینه در دست نیست.
دو روانشناس به نامهای برادبوشمان و روی برومیستر می‏گویند: وقتی افراد خودشیفته مورد انتقاد قرار می‏گیرند احتمال دارد به طرز خشن و غیر قابل پیش‏بینی عکس‏العمل نشان دهند.
این دو محقق در شماره ماه ژوئیه مجله «شخصیت و روانشناسی اجتماعی» انجمن روانشناسی آمریکا می‏نویسند: تحقیقات آزمایشگاهی این فرضیه را تأیید می‏کند. این دو محقق بر روی 540 دانشجو دو مطالعه انجام دادند و دریافتند افرادی که میل به داشتن احترام به نفس بسیار زیاد و غیر واقع‏بینانه از خود داشتند موقع انتقاد یا توهین رفتار پرخاشگرانه‏ای داشتند.
زمانی که والدین و مربیان سخت می‏کوشند تا در کودکان احترام به نفس ایجاد کنند ندانسته باعث بروز خودشیفتگی در آنها می‏شوند.
بوشمان می‏گوید: اگر کودکان شروع به پیدا کردن افکار خوش‏بینانه اما غیر واقع‏بینانه‏ای از خود کنند و این افکار و نظرات دایما توسط دیگران رد شود، احساسشان از حب نفس می‏تواند آنها را به افراد بالقوه خطرناکی برای اطرافیانشان تبدیل کند. مدارس و والدین در این زمینه تعادل را برقرار نکرده‏اند.
برومیستر که کتابی در خصوص رفتار خشن تحت عنوان «شرارت در درون خشونت و قساوت انسان» به رشته تحریری در آورده است می‏گوید: هیچ شواهدی در مورد ارتباط میان جریانات اخیر تیراندازی در مدارس آمریکا و جریان دهه‏های اخیر پرورش احترام به نفس در کودکان آمریکایی به دست نیامده است. اما من از این نگرانم که تعادل به درستی برقرار نشده است.
مدارس در مسیر بالا بردن احترام به نفس در کودکان تلاش می‏کنند و اگر موفق شوند این امر می‏تواند نتیجه معکوس به همراه داشته باشد.
پدر و مادرها هم سعی می‏کنند در فرزندانشان احترام به نفس ایجاد کنند و این همیشه چیز خوبی نیست. بخصوص احترام به نفس مبالغه‏آمیز یا بی‏اساس یا میل به اینکه فکر کنیم بهتر از دیگران هستیم، اینکه به کودکان گفته شود کار بزرگتری انجام می‏دهند بدون توجه به اینکه چگونه آن کار را انجام می‏دهند، دادن جایزه به همه، واداشتن کودکان به نوشتن داستانهایی در مورد خودشان یا بر شمردن همه کارهای بزرگی که انجام داده‏اند. این روانشناس به مربیان توصیه می‏کند احترام به نفس را فراموش کنید و توجه خود را به مسأله کف نفس و قوه خودداری معطوف دارید.
به عبارت دیگر تعلیم و تربیت اخلاقی قدیم و منسوخ شده همیشه چیز بدی نیست حتی اگر گاهی احساس بدی در بچه‏ها ایجاد کند. برخی از مردم وقتی کار بدی انجام می‏دهند باید احساس بدی از خود داشته باشند.
وی افزود: بررسیها نشان داده است مردم آمریکا در کل تصور مغرورانه‏ای از خود دارند. یک فرد معمولی فکر می‏کند بالاتر از حد عادی است. اگر ما مردمی داشته باشیم که احترام به نفس غیر طبیعی داشته باشند موضوع فرق می‏کرد. به عقیده من این مغرور بودن است که خطرناک است.
سایر محققان نیز به مدارس و والدین هشدار می‏دهند در مورد چگونگی تعریف و تحسین از فرزندانشان دقت کنند. تحسین غلط کودکان را دچار اضطراب می‏کند.
کلودیا مولر و کارول دوک از دانشگاه کلمبیا در همین مجله می‏نویسند: تحسین کودک به خاطر هوشش، او را در نوجوانی در رویارویی با شکست و ناکامی دچار اضطراب نموده و ناتوان می‏سازد.
بررسی بیش از 400 دانش‏آموز کلاس پنجمی نشان داد کسانی که به خاطر باهوش بودن به آنها گفته شد کاری را خوب انجام داده‏اند بعدها از شکست ترسیده‏اند و در نهایت رو به کارهایی آورده‏اند که می‏دانستند از عهده آن به خوبی بر می‏آیند. اما کودکانی که به خاطر تلاش سخت مورد تحسین قرار گرفتند از
فرصتها برای فراگیری چیزهای تازه بهره گرفته‏اند حتی اگر به خوبی از عهده کارها بر نیامده‏اند.
این مطالعه با اظهارات برخی مربیان و کارشناسان جنایی که می‏گویند پرخاشگری ناشی از احترام به نفس پایین است در تضاد است.
این دو روانشناس می‏گویند: ما دریافته‏ایم احترام به نفس کم قطعا عامل پرخاشگری نیست. دادن احساس خود ارزشی به کودکان خوب است اما مردم نباید به خاطر هیچ دلیل موجهی مورد تحسین و تعریف قرار گیرند.
طرز تفکر مردم در مورد خودشان باید بر اساس دستاوردهایشان باشد نه ستایش توخالی و غیر واقعی. اگر افراد منصفانه به طریق موجهی موفق شوند سزاوار قدردانی و سپاس هستند. اما تحسین افراد بدون در نظر گرفتن نحوه رفتارشان و در صورتی که عملکرد معمولی و پیش پا افتاده داشته باشند باعث می‏شود احساس کنند استحقاق این تعریف و تمجیدها را دارند. وقتی این افراد به دنیای واقعی قدم می‏گذارند و در می‏یابند همه چنین تصوری از آنها ندارند دچار خشم می‏شوند.
اگر تصور غیر عادی از واقعیت داشته باشید واقعیت با شما هماهنگ نخواهد شد. اگر گمان می‏کنید بهتر از آنچه که هستید، هستید احتمال بیشتری دارد واکنش منفی دریافت کنید و اگر در این زمینه سرمایه‏گذاری عاطفی کرده‏اید ممکن است فردی پرخاشجو و خشن شوید.
غرور و خودپسندی به عنوان عامل خشونت در جوامع سراسر دنیا شناخته شده است این امر شامل: همسرآزاری توسط شوهران می‏شود زیرا مرد فکر می‏کند باید حاکم باشد و همسرش به وظایف خود عمل نمی‏کند، اعضای باندهای تبهکاری که کسی را مورد ضرب و شتم قرار می‏دهند زیرا مورد توجه و احترام قرار نمی‏گیرند، اعضای کوکلوکس کلانها زیرا فکر می‏کنند برتری نژاد سفید وجهه شایسته خود را نیافته است.
برای تأیید این فرضیه بر روی 540 دانشجوی رشته روانشناسی، آزمایشهای شخصیتی انجام شد. سپس از هر کدام خواسته شد مقاله‏ای بنویسند که توسط یک گروه سوم بی‏طرف ارزیابی می‏شد اظهار نظرهای این گروه تحسینهای زیاد تا توهین مثل اینکه «این بدترین مقاله‏ای است که تا کنون خوانده‏ام» را شامل می‏شد. افراد خودشیفته نسبت به فردی که ارزیابی منفی و توهین‏کننده از آنها داشت به طور زیادی پرخاشگر شدند.
افراد خودشیفته از نظر عاطفی در پی اثبات برتری خود هستند و در حالی که شدیدا نسبت به برتری خود بر دیگران اهمیت می‏دهند مطمئن نیستند که این برتری را به دست آورده‏اند.
کسانی که ذهنشان را با معتبر جلوه دادن یک تصویر متکبرانه از خود مشغول داشته‏اند، ظاهرا انتقاد برایشان بسیار ناراحت‏کننده است و فرد منتقد را مورد حمله قرار می‏دهند.
مشخص کردن شمار افرادی که عزت نفس غیر طبیعی دارند کار دشواری است. این سؤال مثل این است که بپرسیم چند نفر قدبلند هستند.
اظهاراتی مثل «اگر من بر جهان حکومت می‏کردم دنیا، دنیای بهتری می‏شد» یا «می‏خواهم فرد بزرگی شوم» مورد قبول بسیار افراد خودشیفته است.

پیام زن -> مهر 1377، شماره 79

مقالات مقالات مقالات مقالات مقالات مقالات مقالات آموزشگاه رایانه اخبار ایران و جهاناخبار ایران و جهاناخبار ایران و جهانبانک سوال و جوابجوان امروزدانلود نرم افزار