گران شدن ازدواج و ارزان شدن روابط نا مشروع

اگر سرمايه‌دارى را “ليبراليسم اقتصادى يا آزادى اقتصادى يا فردگرايى اقتصادي” تعريف کنيم بنابراين با ديگر آزادى‌ها در حوزه‌هاى اجتماعى رابطه‌اى مستقيم دارد،‌ مانند آزادى سياسي، ارزشي، فرهنگى و ... چنانچه اين آزادى‌ها به صورت هماهنگ به وجود نيايند، سرمايه‌دارى دچار بحران شده و براى فرار از بحران به دنبال آزادى بى‌نهايت مى‌‌باشد. به همين دليل سرمايه‌دارى به شدت ضدعدالت است؛ چرا که آزادى بى‌نهايت يعنى ظلم بى‌نهايت آزادى محورى سرمايه‌داري،‌ آزادى اقتصادى براى نخبگان اقتصادى مى‌باشد. آنها به دنبال آزادى سرمايه و سرمايه‌گذارى از حيث زمانى و مکانى و موردى مى‌باشند و محدوديت‌ آزادى به دليل تعادل اقتصادى و عدالت اقتصادى را تحمل نمى‌کنند. به همين دليل براى گرفتن قدرت در سطح سياسى تلاش مى‌کنند. از اين رو آزادى اقتصادى آنها را به طرف آزادى سياسى (براى به دست آوردن قدرت سياسى و چانه‌زنى سياسى در قالب آزادى احزاب و دموکراسي) مى‌کشاند که به معناى آزادى سياسى نخبگان اقتصادى جامعه مى‌باشد. آزادى سياسى نخبگان، به وجود نمى‌آيد مگر آنکه آزادى و ليبراليسم ارزشى و عقيدتى به يک جامعه، حاکم شود چرا که کنش‌هاى سياسى يک جامعه هرگز با آزادى همراه نمى‌شود جز آنکه ارزش‌هاى يک جامعه به حالت تعليق درآيد که به نام بى‌ارزشى و حتى ضدارزشى سياست (بى‌پدر و مادرى سياست) مطرح مى‌شود. به همين دليل پدر نظريه سياسى سرمايه‌دارى - ماکياولى - بر ضد ارزش بودن سياست تاکيد فراوان مى‌کند. آزادى ارزشى‌ در جامعه به وجود نمى‌آيد مگر با آزادى فرهنگى يک جامعه آزادى بسيار عام فرهنگى يک نوع آزادى فرهنگ عمومى و عامه مردم را مى‌طلبد به عبارتى اصالت با فرهنگ عوام‌پسند مى‌‌شود تا بتوانند آزادى فرهنگى را در اين فرهنگ سطحى در کل جامعه رواج دهند. اگر سرمايه‌دارى موفق شود آزادى فرهنگى عوام‌پسند در يک جامعه را رواج دهد، هم مى‌تواند در سطح سياسى (اخذ راى به نفع خود) و هم در سطح اقتصادى (مصرف‌گرايي) به موفقيت بزرگى دست يابد. آزادى فرهنگى عوام‌پسند به وجود نمى‌آيد مگر آنکه آزادى اجتماعى به وجود آيد يعنى آزادى قشر متوسط به عبارتى قشر متوسط، قشر آرمانى سرمايه‌دارى و يک قشر گريخته‌ از قشر پايين (از نظر فرهنگى و اقتصادى و سياسى و اجتماعي) و در آرزوى پيوستن به قشر نخبه اقتصادي، اجتماعي، سياسى و فرهنگى است. پس قشر متوسط يک قشر آمال‌پرور در جامعه سرمايه‌دارى مى‌باشد که مکانيسم آزادى سرمايه‌دارى را با روح و جسم خود اجرا مى‌کند. قشر متوسط به وجود نمى‌آيد مگر با ايجاد شهرهاى بزرگ که بتواند سطوح ميانى آن شهرهاى بزرگ را تشکيل دهد و آزادى فرهنگى و اجتماعى مورد نظر سرمايه‌دارى را به وجود آورد. به همين دليل در سرمايه‌داري، کلان شهرهاى بسيارى به وجود مى‌آيد، روستاها و شهرهاى کوچک به نفع شهرهاى بزرگ مصادره مى‌شوند تا شهرهاى بزرگ قوام و وسعت يابند و قشر متوسط سطوح ميانى ادارى و دانشگاهى و حتى کارگرى را تشکيل دهد. (نکته‌اى که مارکس از آن غافل ماند و تحليل او درباره سرمايه‌دارى ناقص و معيوب از کار درآمد؛ چرا که نزاع طبقاتى طبقه بالا و طبقه پايين جامعه به وسيله قشر متوسط از بين مى‌رود) و قشر متوسط يعنى عدالت سرمايه‌دارى يعنى هرچه قشر متوسط زيادتر باشد، عدالت اجتماعى بيشتر و هرچه قشر متوسط کمتر باشد، عدالت کمتر خواهد بود. قشر متوسط مظهر استدامه حيات سرمايه‌دارى مى‌باشد. چرا که قشر متوسط مصرف‌گرا است (مصرف مادى و معنوي) و اين با نظام اقتصادى سرمايه‌دارى جور در مى‌آيد چون اکسير حيات سرمايه‌دارى تورم مى‌باشد تا رشد و پويايى اقتصادى آن را تامين کنند؛ ولى اين تورم بايستى تا حدى باشد که سبب بحران اقتصادى و سپس رکود اقتصادى در دراز مدت نشود چون رکود، دشمن اصلى سرمايه‌دارى است.
پس آنچه اين تورم يا افزايش تقاضا بر عرضه را تضمين مى‌کند، همان قشر متوسط است. پس قشر متوسط نيز ضامن حيات سرمايه‌دارى مى‌باشد. دشمن اصلى سرمايه دارى است. پس آنچه اين تورم يا افزايش تقاضا برعرضه راتضمين مى کند، همان قشر متوسط است. پس قشر متوسط نيز ضامن حيات سرمايه دارى مى باشد.چون دشمن برانداز سرمايه‌دارى است و سنت چون با مصرف زياد و بى‌فرهنگى يا فرهنگ عوام‌پسند سر سازگارى ندارد، پس سرمايه‌دارى با سنت دشمن خونى است و سعى در نابودى سنت با وسايل ارتباط جمعى و دانشگاه‌ها داردو از اين رو سنت با استهزاء رسانه‌اى و در قالب استهزاء قشرهاى روستايى و شهرهاى سنتى و نقد نابود کننده سنت توسط مراکز آموزش عالي، سعى در رسيدن به هدف مذکور دارد. سرمايه‌‌دارى با خانواده نيز دشمن است؛ چون خانواده با سنت سازگارى شديد دارد و سنت‌ها از طريق خانواده منتقل و محافظت مى‌شوند، پس سرمايه‌دارى دشمن خانواده است مگر خانواده سرمايه‌داران که بايستى سخت تکثير شوند، ولى خانواده در سطح پايين از هم پاشيده مى‌شود و مکانيسم پاشيدگى خانواده در سرمايه‌داري، گران شدن ازدواج‌ و خانواده و ارزان شدن فحشا و روابط نامشروع مى‌باشد. اضافه بر آنکه ارزش‌هاى اخلاقى حافظ خانواده نيز توسط فردگرايى حاکم بر سرمايه‌دارى نيز ضعيف شد و رسانه‌ها با برنامه‌هاى جنسى خود تشويق به روابط جنسى قبل از ازدواج و روابط جنسى فرا ازدواجى بعد از ازدواج مى‌کنند و بدين ترتيب روابط خانوادگى از هم پاشيده مى‌‌شود و گاهى مشکل‌هاى مجازى خانواده مثل خانواده همجنس‌‌بازها را به وجود مى‌آورند که خانواده بيشتر مورد استهزاء و ارزش‌شکنى واقع مى‌‌شود. دولت‌هاى سرمايه‌دارى براى از هم پاشيدگى خانواده وارد صحنه مى‌شوند و با اجراى برنامه کنترل جمعيت، ابعاد خانواده را کوچک مى‌سازند و با کوچک شدن ابعاد خانواده، خانواده شکسته‌تر مى‌شود. حال اگر به کوچک شدن خانواده، کوچک شدن ابعاد خانه در آپارتمان‌ها را اضافه کنيم، خود به خود به شکستگى‌ خانواده در سايه دولت سرمايه‌دارى به خوبى پى مى‌بريم و اگر گزينه‌ شهرهاى بزرگ سرمايه‌‌دارى و قشر متوسط را نيز به آن اضافه کنيم، بيشتر به شکنندگى آن واقف خواهيم شد. شکنندگى خانواده بر فساد خواهد افزود و فساد نيز بر شکنندگى خانواده و اين فرآيند تراکمى تا آنجا پيش مى‌رود که رشد جمعيت منفى مى‌شود و جمعيت سالخورده از حد بيشتر مى‌گردد.
کشورهاى سرمايه‌دارى براى جبران رشد منفى جمعيت و جمعيت سالخورده شروع به ورود جمعيت جوان کشورهاى حاشيه‌اى سرمايه‌دارى يا کشورهاى مستعمره قبلى خود - که داراى استعداد و يا ثروت مى‌باشند - مى‌کند و اين امر تنوع چند مليتى در درون خود را افزايش مى‌دهد و بر سنت‌شکنى‌ درونى خود نيز خواهد افزود و يک نوع قوميت مبتنى بر سرمايه‌دارى (مثل ايرانى آمريکايي) به وجود خواهد آورد و در کشورهاى مبدا و مهاجر فرصت عدم نضج و ساختار پايدار فکرى و علمى و سرمايه‌دارى را سبب خواهد شد که بر نفوذ سرمايه‌دارى مرکزى خواهد افزود واين همان جهانى شدن سرمايه‌دارى است. در سرمايه‌دارى همه چيز در قالب عرضه و تقاضا واقع مى‌شود؛ يعنى در سرمايه‌دارى همه چيز به فروش مى‌رسد و فروش نيز تابع عرضه و تقاضا است پس بايستى تقاضا به وجود آيد و اين از راه تبليغات و ساختارهاى مربوط به آن به انجام مى‌رسد. انسان به فروش مى‌رسد (جسم او مثل فوتباليست و ورزشکارها و يا بازيگران يا مانکن‌ها و روح او مثل متفکرين هنرمندها و ...) و تا زمانى که براى يک شخص تقاضا باشد، مثل يک شيء در بورس شهرت و مطلوبيت است و زمانى که براى او تقاضايى وجود نداشته باشد براى هميشه محو خواهد شد. سرمايه‌دارى در زمان حال زندگى مى‌کند و گذشته را ناديده مى‌گيرد. به همين دليل سخت رو به آينده دارد و براى اينکه حال را ترسيم کند، فرد را از گذشته خالى مى‌کند تا بتواند زمان حال را باتوجه به آينده شکل بدهد. مثل جهانى شدن که يک تزى مربوط به آينده است تا بتواند باتوجه به آن زمان فعلى کشورها را جهت بدهد و هزينه خود اين تز، يک بريدگى کامل از گذشته است.

هادى رضايى ،کارشناس ارشد فلسفه/روزنامه رسالت/شماره 6217

مقالات مقالات مقالات مقالات مقالات مقالات مقالات آموزشگاه رایانه اخبار ایران و جهاناخبار ایران و جهاناخبار ایران و جهانبانک سوال و جوابجوان امروزدانلود نرم افزار