زن و دیدگاه مقام معظم رهبری‏

از نظر اسلام، ميدان فعاليت و تلاش علمى و اقتصادى و سياسى براى زنان، كاملاً باز است. اگر كسى با استناد به بينش اسلامى بخواهد زن را از كار علمى محروم كند، از تلاش اقتصادى باز دارد يا از تلاش سياسى و اجتماعى بى‏نصيب سازد، خلاف حكم خدا، عمل كرده است. زنان به قدرى كه توان جسمى و نيازها و ضرورتهايشان اجازه مى‏دهد، مى‏توانند در فعاليتها شركت كنند و شرع مقدس، مانع نيست؛ البته چون از لحاظ جسمانى، زن ظريفتر از مرد است، لذا ضرورتهايى دارد. تحميل كار سنگين بر زن، ظلم به زن است؛ اسلام اين را توصيه نمى‏كند؛ چنان كه منع هم نمى‏كند.
از امام على (ع) نقل است كه فرمود: «زن گل است؛ قهرمان نيست». («قهرمان» يعنى پيشكار و خدمتگذار آبرومند)؛ ایشان خطاب به مردان مى‏گويند كه: زنان در خانه‏هاى شما مثل گلى لطيفند كه بايد نسبت به آنها با كمال ظرافت و دقت رفتار كنيد. زن، پيشكار شما و خدمت‏گذار شما نيست كه خيال مى‏كنيد كارهاى سنگين را بايد به او محول كرد. اين، مسئله مهمى است.
اين كه بعضى مردان وقتى مى‏خواهند ازدواج كنند، شرط می گذارند كه زن بايد حتماً كار كند و شغل و درامدى داشته باشد، خطاست؛ گرچه خلاف شرع نيست؛ اما اسلام به چنين كارى هم توصيه نمى‏كند. اين كه ما بگوييم زن را از فعاليت اقتصادى و اجتماعى ممنوع كنيم، به استناد نظر اسلام، غلط است. اسلام، چنين حرفى نگفته است؛ اما از طرفی هم اين كه زن را مجبور به انجام كارهاى سنگين و تلاشهاى دشوار اقتصادى و اجتماعى يا سياسى كنند، اسلام توصيه نكرده است.
نظر اسلام، يك نظر ميانه است؛ يعنى زن اگر فرصت و فراغت داشته باشد و بچه‏دارى مانع او نباشد و علاقه و نيرو و توان جسمانى داشته باشد و بخواهد وارد فعاليتهاى اجتماعى و سياسى يا اقتصادى شود، مانعى ندارد؛ اما اين كه او را مجبور كنند و بگويند بايد حتماً شغلى بپذيرى، روزى فلان قدر كار كنى تا با درامد آن بتوانى در تأمين هزينه خانوار، سهمى به عهده بگيرى، نه. اسلام اين را هم از زن نخواسته است و نوعی تحميل بر زن به حساب مى‏آورد.
پس، به طور خلاصه، در ديدگاه دوم، نظر اسلام اين است كه در ميدان فعاليت علمى و اقتصادى و اجتماعى و سياسى، نبايد بر زن تحميل و اجبار كرد؛ چنان كه به سد كردن راه او هم نبايد پرداخت. اگر خانمها مى‏خواهند وارد فعاليتهاى اجتماعى و سياسى شوند، مانعى نيست؛ البته فعاليت علمى، خيلى خوب است و بر ساير فعاليتها ترجيح دارد.
من به خانواده‏ها توصيه مى‏كنم كه اجازه دهند دخترهايشان درس بخوانند. مبادا پدر و مادرى، از روى تعصب دينى، خيال كنند كه بايد جلوى دختر را بگيرند تا تحصيلات عاليه نكند؛ نه، دين چنين چيزى نگفته است. دين، براى تحصيل علم، ميان دختر و پسر فرقى نمى‏گذارد. اگر پسر شما تحصيلات عاليه مى‏كند، بگذاريد دختر شما هم به تحصيلات عاليه بپردازد. بگذاريد دختران جوان ما درس بخوانند؛ علم بياموزند؛ آگاهى پيدا كنند؛ به شأن خودشان واقف شوند و قدر خود را بدانند تا بفهمند كه تبليغات استكبار جهانى در خصوص زن، چقدر بى‏پايه و اساس و پوچ است. در سايه سواد، مى‏شود اينها را فهميد.
امروز، متدين‏ترين و انقلابى‏ترين و پاك‏ترين و باايمان‏ترين دختران و زنان جوان ما، در ميان قشرهاى تحصيل‏كرده اند. كسانى كه اهل تجمل و چسبيدن به زر و زيورآلات اند و يا كوركورانه و چشم بسته مى‏خواهند از الگوهاى غربى در لباس و پوشاك و وضع زندگى، تقليد كنند، غالباً از سواد و معلومات و معرفت كافى بهره ندارند. كسى كه معلومات داشته باشد، مى‏تواند رفتار خود را كنترل كند و آن را با هر چه حق و حقيقت و خوب است، تطبيق دهد. بنابراين، در ميدان علمى، همه راههاى فعاليت، بايد براى زنان باز باشد. دختران، حتى در روستاها هم باید درس بخوانند. توصيه من به پدران و مادران اين است كه بگذارند دختر انشان به مدرسه بروند و سواد بياموزند. اگر آنها استعداد دارند و مايلند پس از طى مراحل ابتدايى به تحصيلات عاليه و دانشگاهى بپردازند، ممانعت نكنيد؛ بگذاريد در جامعه اسلامى ما، آنها جزء انسانهاى باسواد و داراى معلومات شوند.
نگاه به زن، به عنوان يك عضو در خانواده است كه اين از همه مهمتر به نظر مى‏رسد. عزيزان من! در اسلام به مرد اجازه داده نشده است كه به زن زور بگويد و امرى را بر او تحميل كند؟ براى مرد در خانواده، حقوق محدودى قرار داده شده است كه از روى كمال مصلحت و حكمت است. اين حقوق، براى هر كس گفته و تشريح شود، مورد تصديق قرار خواهد گرفت. همچنين براى زن در خانواده، حقوقى معين شده است كه آن هم از روى مصلحت است. مرد و زن، هر كدام طبيعت و اخلاق و روحيات و غرايزى دارند كه ويژه خودشان است. آنها اگر از خُلقيات ويژه خود به طور صحيح استفاده كنند، در خانواده، زوجى كامل و هماهنگ و مساعد تشكيل مى‏دهند. اگر مرد زياده‏روى كرد، تعادل به هم مى‏خورد. اگر زن هم زياده‏روى كرد، تعادل به هم مى‏خورد. اسلام در داخل خانواده، دو جنس زن و مرد را مانند دو لنگه يك در، دو چشم در چهره انسان، دو سنگرنشين در جبهه نبرد زندگى و دو كاسب شريك در يك باب مغازه قرار داده است. هر كدام از اين دو، طبيعت و خصوصيت و خصلت‏هايى هم در جسم و روح و فكر و هم در غرايز و عواطف دارند كه ويژه خودشان است. اين دو جنس، اگر با همان حدود و موازينى كه اسلام معين كرده است، در كنار هم زندگى كنند، خانواده‏اى ماندگار و مهربان و بابركت و پرفايده خواهند داشت.
امروزه در دنياى غرب، خانواده، بنيان بسيار سستى دارد. خانواده‏ها - به خصوص زنان - از جدايى و متلاشى شدن رنج مى‏برند. اگر خانواده‏اى - خداى ناكرده - متلاشى شود، هم مرد و هم زن، سرگردان و آواره و ناراحت مى‏شوند و رنج مى‏بينند؛ اما در اين ميان، زن بيشتر رنج مى‏بيند. امروز در دنياى غرب، زنان دچار اين رنجند؛ چون خانواده‏ها به آسانى به هم مى‏خورند؛ متلاشى مى‏شوند و از بين مى‏روند. گاهى خود زنان، اقدام به فروپاشى كانون خانواده مى‏كنند؛ اما خود آنها هم، چوبش را بيشتر مى‏خورند. نكته مهم اين است كه در محيط خانواده، همان طور كه گفتم، اين دو عنصر و دو موجود، ضمن برخوردارى از خصوصياتشان، با يكديگر هماهنگى و همزيستى دارند؛ لكن زن از لحاظ جسمى، ظرافت بيشترى دارد و مرد، قوى‏تر و گردن كلفت‏تر است. با اين حال، اگر قانون از زن دفاع نكند، ممكن است مرد، نسبت به او تعرض كند.

منبع: http://porseman.net/defaulte.aspx

مقالات مقالات مقالات مقالات مقالات مقالات مقالات آموزشگاه رایانه اخبار ایران و جهاناخبار ایران و جهاناخبار ایران و جهانبانک سوال و جوابجوان امروزدانلود نرم افزار