تربيت برتر ايماني [منتظر]

در اين نوع تربيت، نسل منتظر به بينش و رشد والايي رسيده و با آگاهي و بصيرت تمام، حوادث، رويدادها و امور اجتماع را پي¬گيري مي¬کند. در اين مرحله منتظر حول محور ايمان خويش حرکت کرده و مي‌بايست به نقطه¬اي برسد که هيچ عاملي نتواند ايمان او را خدشه¬دار کرده و از بين ببرد. در اينجا منتظر ايمان به حضرت مهدي(عجل الله تعالي فرجه الشريف)، غيبت و مباني انتظار را چنان در وجود خود ريشه دار و محکم کرده است که به روشني و اطمينان زياد به راه خود تا رسيدن به نقطۀ مطلوب ادامه مي-دهد. يعني بايد به آنجايي برسد كه هيچ چيز و هيچ کس نتواند آن ايمان را خدشه¬دار کرده و ترديد را به دل منتظر وارد کند. باور به خداوند متعال و مباني ديني عميقا در وجود او نهادينه شده و تمام برنامه¬هاي زندگي منتظر بر اساس دستورات ديني بسته، و طبق آن عمل شود. باور به مهدويت و انتظار در راستاي تکاليف ديني از مهم‌ترين وظايف انسان در اين مرحله است. به شکلي که در رأس امور قرار داشته و تمام برنامه¬هاي فردي و اجتماعي بر اساس آن برنامه¬ريزي مي¬شود. وقتي منتظر به حدي مي-رسد که از حيث ايماني تربيت شده و خود را براي ياري آن حضرت آماده مي¬کند، بايد توحيد و تمام اصول و فروع دين را براي خود تا حد اعلا حل کرده و باوري غير قابل ترديد در وجود خود ايجاد نمايد، نسبت به شرايط جهان و حوادث پيرامون خود آگاهي و بصيرت کامل پيدا كند، وظايف خود را شناخته و در صدد يافتن بينش و بصيرت نسبت به تکاليف واقعي خود در اين دوران باشد، منزلت و جايگاه خود را پيدا نموده و نسبت به آن آشنايي و بصيرت کامل بدست آورده، آن را تقويت کند و با رفتارهاي غير اصولي آن را خدشه دار ننمايد. در مرحلۀ تربيت ايماني، منتظر، معتدل و بدون گرايش¬هاي افراطي و تفريطي عمل کرده و تصميمات لازم را به موقع و دقيق اتخاذ مي¬کند. در اين مرحله منتظر حق¬باور بوده و باورهاي باطل را به درون خود راه نمي¬دهد. براي رسيدن به اين حد از كمال، منتظر بايد به ويژگي‌هاي زير مجهز شود تا به يك تربيت عالي ايمان دست پيدا نمايد:

1. خدا گرايي

ايمان به خدا و خداگرايي در رفتار و اعمال، از نکات مهم و اساسي براي منتظر است. خداوند متعال در قرآن کريم در رابطه با شيعيان منتظر در آخرالزمان آياتي دارد که ما به يکي از آنها در اينجا اشاره مي‌کنيم:
((يا أيها الذين آمنوا من يرتد منكم عن دينه فسوف يأتي الله بقوم يحبهم و يحبونه أذلة علي المؤمنين أعزة علي الكافرين)) ؛
‌اي کساني که ايمان آورده‌ايد! هر کس از شما که از آيين خود باز گردد، [بداند که] خداوند به زودي، قومي را بر مي‌انگيزد که ايشان را بسيار دوست مي‌دارد و آنها نيز خداوند را دوست مي‌دارند و در برابر مؤمنان سر افکنده و فروتن و در مقابل کافران سرافراز و مقتدرند.
روشن است که در اين آيه عشق و علاقۀ مؤمنين در آخرالزمان به خداوند متعال بيان شده است و بشارتي به مؤمنان و پيامبر خدا(صلي الله عليه وآله وسلم) داده شده که نهراسيد از اينکه عده‌اي از دين خدا بازگشتند و يا برخي به اين دين رو نمي‌آورند. خداي متعال در روزي از روزهاي تاريخِ سراسر فرازونشيب اين جهان، قوم و مردمي را خواهد داشت که به خداوند اعتقاد و باوري قلبي داشته و با تمامي وجود بنده و فرمانبردار هستند، خداوند ايشان را دوست دارد و ايشان نيز به خداي خويش عشق و علاقۀ فراوان دارند. آري اين ايمان و علاقه است که انسان را در رديف منتظران دولت حق حفظ و نگهداري مي‌کند. اين نکته در روايتي از وجود نوراني امام باقر(عليه السلام) چنين آمده است كه:
«يخرج بعد غيبة و حيرة، لا يثبت فيها علي دينه إلا المخلصون المباشرون لروح اليقين الذين أخذ الله ميثاقهم بولايتنا، و كتب في قلوبهم الإيمان و أيدهم بروح منه؛
بعد از غيبت و حيرت ظاهر مي‌شود، در اين دوران تنها کساني بر دين خود ثابت مي‌مانند که در ايمان خود مخلص باشند و با روح يقين همراه و آنها کساني هستند که خداوند از آنها دربارۀ ولايت ما پيمان گرفته، و در دل آنها ايمان را مستقر ساخته و آنها را با روحي از خود تأييد نموده است».

2. روشن بيني و دقت

آنچه در اين دوران پُر دامنه و طولاني تاريخ که عصر انتظار نام گرفته، بيش از هر چيز ديگر مورد نياز و توجه انسان است، بصيرت، آگاهي و روشن بيني است. انسان ابتدا مي‌بايست نسبت به خالق جهان، بينش و آگاهي تام و تمام داشته باشد. همه چيز را در يد قدرت او ديده و توحيد را سرلوحۀ زندگي خويش قرار دهد و نسبت به وعده¬هاي الهي در شرايط گوناگون به ويژه شرايط سخت و طاقت‌فرسا آگاهي و توجه کامل داشته باشد، و اين مهم را سر لوحۀ زندگي خويش قرار دهد که در قانون الهي انسان‌هاي آگاه و قوي بنيه که به وعده¬هاي الهي آگاهي دارند جزء برترين بندگان الهي‌اند:
((ولا تهنوا ولا تحزنوا و أنتم الأعلون إن كنتم مؤمنين)) ؛
سست مشويد و اندوه مخوريد، شما برتريد اگر مؤمن باشيد.
از ديگر وعده‌هاي الهي مي‌شود به اين آيه اشاره کرد:
((كتب الله لأغلبن أنا و رسلي)) ؛
خداوند مقرر کرده است که حتما من و فرستادگانم هر آينه پيروز خواهيم شد.
از ديگر مواردي که نسل منتظر بايد نسبت به آن بصيرت و آگاهي کامل داشته باشد، جهان و حوادث پيرامون آن است. بينش و بصيرت نسبت به جهان و اتفاقات پيرامون آن، منتظر را براي رسيدن به يك باور عميق كمك فراواني مي‌كند. مشكلات فراوان، سختي‌ها، ناامني‌ها و… كه بشر در طول تاريخ متحمل شده است همه ناشي از يك سري اعتقادات دنيامدارانه و مادي بوده كه منفعت طلبان زورگو براي رسيدن به مطامع خويش از آن استفاده كرده‌اند. توجه نسل منتظر به حضرت (عجل الله تعالي فرجه الشريف) و تمام زواياي اين تاريخ سراسر مشكلات و پرفراز و نشيب انسان‌هاي آرزومند و منتظر آنها را نسبت به باور خويش محكم‌تر كرده بر درجات ايما‌ن‌شان مي‌افزايد.

3. آگاهي به اوضاع جهان و وظايف خود

از ديگر نكات مهم در رسيدن به يك تربيت ايماني و رشد يافته آگاهي نسبت به نقش و وظيفۀ خويش در جهان است؛ به ويژه در دوران انتظار، که يک انسان مؤمن منتظر نقش بسيار سنگين و مؤثري در رشد و ترويج شريعت اسلامي و فرهنگ مهدوي دارد. آگاهي‌هاي مورد نياز در اين عرصه بسيار است كه به برخي اشاره مي‌شود:
الف) آگاهي نسبت به سنت¬ها و قوانين الهي
از مواردي كه انسان در راه تربيت خويش براي قرار گرفتن در کانون حاميان امام زمان(عجل الله تعالي فرجه الشريف) بايد نسبت به آن آگهي و بينش کافي داشته باشد، عبارت است از سنت‌هاي الهي. سنت‌هاي الهي غير قابل انکار‌اند و خداوند فرمان داده است انسان آمادگي لازم براي ورود به اين عرصه را در خود ايجاد نمايد. «وعدوا لهم ما استطعتم من قوة ؛ تا مي‌توانيد در مقابل دشمنان نيرو مهيا کنيد». اين آگاهي‌ها و بينش‌هاي متفاوت نسبت به هر آنچه که يک انسان معتقد به دين بايد در شرايطي مانند دوران ظهور براي خود داشته باشد، باعث مي‌شود انسان منتظر در زمرۀ بهترين‌ها قرار گرفته آمادگي لازم را براي مأموريت خويش پيدا کند. در اين خصوص امام زين العابدين(عليه السلام) مي‌فرمايند:
«إن أهل زمان غيبته، القائلين بأمامته، المنتظرين لظهوره، أفضل أهل كل زمان. لأن الله و تعالي ذكره أعطاهم من العقول و الأفهام و المعرفة ما صارت به الغيبة عندهم بمنزلة المشاهدة و جعلهم في ذالك الزمان بمنزلة المجاهدين بين يدي رسول الله(صلي الله عليه وآله وسلم) بالسيف! أولئك المخلصون حقا، و شيعتنا صدقاً، والدعاة إلي دين الله سراً و جهراً ؛
اهل زمان غيبت او که قائل به امامت او، منتظر ظهور باشند، برتر از مردمان هر زمان ديگر مي‌باشند؛ زيرا خداي تبارک و تعالي به آنها آن قدر عقل، فهم و شناخت عطا کرده است که غيبت امام در پيش آنها چون زمان ظهور شده است. خداوند اهل آن زمان راهمانند مجاهداني قرار داده که در محضر رسول اکرم(صلي الله عليه وآله وسلم) شمشير بزنند. آنها مخلصان حقيقي و شيعيان واقعي و دعوت کنندگان به دين خدا در آشکار و نهان مي‌باشند».
همان طور که در روايت روشن است سه چيز مورد توجه قرار گرفته است، «عقل»، «فهم» و «معرفت» که هر سه نشان از آگاهي، بينش و اوج علم و شعور انسان منتظر در عصر تاريخ‌ساز انتظار دارد. در روايتي ديگر، از انسان‌هاي آگاه در دوران انتظار با عنوان مشعل‌هاي فروزان نام نهاده شده كه خداوند آنها را به خاطر همين آگاهي و بينش، از دام فتنه‌هاي بزرگ آن زمانه رهايي مي‌بخشد.
امام سجاد(عليه السلام) مي‌فرمايد:
لتأتين فتن كقطع الليل المظلم، لا ينجوا منها إلا من أخذ الله ميثاقه. أولئك مصابيح الهدي و ينابيع العلم، ينجيهم الله من كل فتنة مظلمة ؛
فتنه‌هايي چون امواج تاريک شب بر آنها هجوم مي‌آورد، که کسي از آنها رهائي نمي‌يابد به جز افرادي که خداوند از آنها پيمان گرفته است. آنها مشعل‌هاي هدايت و سرچشمه‌هاي دانش و فضيلت هستند، که خداوند آنها را از هر فتنۀ تاريک نجات مي‌دهد».
ب. آگاهي به نقش خود در تغيير اوضاع
منتظر آگاه و بصير كسي است كه به نقش و ارادة حق‌طلبانه خود در تغيير دادن به اوضاع و نزديك شدن به عصر ظهور، پي ببرد و در اين راستا حركتي عالمانه و مجاهدانه به سمت اهداف و آرمان‌هاي متعالي و شكوهمند خود بردارد.
ج) آگاهي به مشکلات و سختي¬هاي دوران غيبت
ترديد و دودلي و گم كردن راه سعادت مهم‌ترين مشکلي است که جهان دوران غيبت را به خود مشغول کرده است. دين¬گريزي که از سده¬هاي گذشته مورد تأکيد و ترويج سردمداران کشورهاي غربي و شرقي در جهت اهداف منفعت طلبانه خود قرار گرفته است، جهان را به نقطه¬اي نامعلوم در رابطه با سرنوشت انسان¬ها کشيده است. آنچه قرار بود توسط اين افراد و سردمداران حكومت‌هاي دنيا براي بشر به ارمغان آورده شود، امنيت، آسايش و رفاه بوده که هرگز در تحقق آن موفق نبوده¬اند. اساساً قرار هم نبوده که به اين اهداف دست پيدا کنند، چرا که همة منفعت آنان در مشکلات و فقر و ناامني جهان به دست مي¬آيد.
از جمله مشکلاتي که جهان امروز با آن دست و پنجه نرم مي¬کند مي‌توان به موارد زير اشاره کرد:
- ناامني در حوزه¬هاي فردي و ا جتماعي
- نبود عدالت و عدم توزيع درست سرمايه¬¬ها
- فقر و تنگدستي تعداد زيادي از انسان¬ها
- نبود روابط صحيح اجتماعي
- سست و بي¬پايه بودن نهاد خانواده¬ها
- جنگ و خونريزي و ظلم
- اختلاف طبقاتي
- حاكميت يك گروه خاص بر تمام مردم
- گسترش ظلم، فساد، فقر و نابرابري.
د) آگاهي نسبت به حوادث و رويدادهاي جهان
از نکات مهم و اساسي و مؤثر در تربيت نسل منتظر، آگاهي و شناخت نسبت به رويدادهاي جهاني و حوادث پيرامون او است. رشد فزاينده تکنولوژي و فتح قلّه¬هاي علمي، يکي پس از ديگري در سرنوشت انسان تأثير بسزايي گذاشته است. اين تفکر که بشر مي¬تواند نيازهاي خود را تأمين کند و توانايي و لوازم مورد نياز براي حفظ حيات و امنيت خويش را دارد، سالياني است از طرف سياستمداران و سودجويان عالم زمزمه مي¬شود. اينان براين باور بوده و هستند که ما مي‌توانيم انسان را با علم و فن¬آوري‌اي که در اختيار داريم، سعادت‌مند و خوشبخت نموده، زندگي‌اي همراه با شادي و سلامتي براي او مهيا کنيم، اما با گذشت ساليان دراز و رشد فراوان تکنولوژي و ماشيني شدن زندگي، هنوز انسانِ امروز کمبودهايي را در وجود خود و جامعۀ خود احساس مي¬کند. شناخت، آگاهي و بصيرت نسبت به اين موضوع و حوادثي که براي جهان امروز در جهت تحقق اين دو هدف اتفاق مي-افتد، كمك بسياري به نسل منتظر براي حرکت و برنامه¬ريزي مي¬کند. آنچه جهان در يک تاريخ طولاني در مبارزه با دين و به ويژه جنگ سازمان يافته با تفکر منجي‌گرايي براي بشر به ارمغان آورده چيزي جز ناامني، فساد و بي¬هويتي، جنگ، سردرگمي و… است که نسل منتظر بايد نسبت به آن آشنايي کامل پيدا نموده و براي حل معضلات اين چنيني، تفکر مهدوي و منجي‌گرايي را به خوبي تبيين کند. تا انسان دوران غيبت نسبت به اين موضوع آشنايي کامل پيدا کرده حل مشکلات خود را منحصرا در مسير انتظار و مهدويت پيدا کند.

4. منزلت شناسي

از ديگر ابعاد تربيتي نسل منتظر، توجّه دادن او به موقعيت، ارزش و منزلتش در اجتماع بشري و نزد خداوند متعال است. نسل منتظر بايد بداند که جايگاه و منزلتي که در روايات براي او ذکر شده؛ مقامي بس عظيم و ارزشمند است. بلندي و مرتبت مقام منتظر به حدي است که آنان را به شهداي در راه خدا تشبيه کرده‌اند. در روايتي نوراني از اميرالمؤمنين آمده:
«ألمنتظر لأمرنا كالمتشحط بدمه في سبيل الله ؛
منتظر امر (فرج) ما، همچون کسي است که در راه خدا به خون خويش مي‌غلتد».
انتظار از انگاره‌هاي بسيار با ارزش در تفکر شيعي و اسلامي است که در روايات ما به برترين اعمال امت ناميده شده است. بر همين اساس منتظر نيز بايد بهترين امت باشد. اتصاف به صفت انتظار، تناسب وسنخيت با اين مفهوم با ارزش را مي‌طلبد. جايگاه منتظر، جايگاه يک مومن متدين و آشنا به وظايف خويش متناسب با زمان ومکان است. در ارزش، جايگاه و منزلت منتظر مؤمن و متعهد همين بس که هر کدام از آنان با پنجاه نفر از اصحاب رسول گرامي خدا(صلي الله عليه وآله وسلم) مقايسه و برتر شناخته شده‌اند. اين معنا در کلامي نوراني و آسماني از وجود نازنين پيامبر مهربان اسلام چنين آمده است:
«سيأتي قوم من بعدكم، الرجل منهم له أجر خمسين منكم. قالوا: يا رسول الله نحن كنا معك ببدر و حنين و أحد و نزل فينا القرآن! فقال: إنكم لو تحملون ما حملوا لم تصبروا صبرهم؛
بعد از شما قومي خواهد آمد که پاداش هر يک از آنها برابر پاداش پنجاه نفر از شماست. گفتند: يا رسول الله(صلي الله عليه وآله وسلم) مگر نه اين است که ما در حضور شما در بدر و أحد و حنين شرکت جستيم و قرآن در ميان ما نازل شد؟ فرمود: اگر آنچه بر آنها روي خواهد داد، بر شما روي مي‌داد شما نمي‌توانستيد چون آنها صبر و شکيبائي را پيشۀ خود سازيد».
اگر در مقام و منزلت منتظران دولت مهدي(عجل الله تعالي فرجه الشريف) تنها همين روايت بود و اگر نبود براي منتظران مگر برابري آنها با پنجاه نفر از اصحاب رسول خدا(صلي الله عليه وآله وسلم)، بس بود که انسان آخر الزّمان در هر شرايط و با تمام قوا براي رسيدن به اين مقام و منزلت تلاش فراوان کرده، خود و خانواده خويش را در اين راه فدا نمايد. منتظر کسي است که ظهور امامش را به انتظار نشسته است و در اين راه عبادت کردن را پيشة خود کرده خواهان برقراري عدالت و رفع ظلم و ستم در عالم است از اين رو براي او مقامي است، برابر با آنچه او طلب مي‌کند و انتظار مي‌کشد. اينان را در روايات، اهل بهشت دانسته‌اند و در رابطه با جايگاه آنان چنين فرموده‌اند:
رسول خدا(صلي الله عليه وآله وسلم) مي‌فرمايد:
يا اباالحسن: حقيق علي الله أن يدخل أهل الضلاله الجنه؛
‌اي اباالحسن! بر خدا شايسته است که «اهل ضلالت» را وارد بهشت کند».
بديهي است که اهل ضلالت در اين روايت منظور طايفة اهل گناه و گمراهي نيست، چرا که سخن درباره قومي است که بهترين مخلوقات الهي ناميده شده‌اند و براي آنان درجاتي عالي در بهشت الهي متصور شده است در اين روايت منظور از ضلالت پيروان امامي است که از ديد آنها ناپديد شده است. سخن از تمجيد افرادي است که امامشان را نديده‌اند ولي براي رسيدن به وي تلاش فراوان کرده‌اند و رنج بسيار برده‌اند. در سخن آرماني ديگري رسول خدا(صلي الله عليه وآله وسلم) اوضاع اين افراد الهي را چنين وصف نموده‌اند:
رسول خدا(صلي الله عليه وآله وسلم) مي‌فرمايد:
«عندها يذوب قلب المؤمن في جوفه كما يذوب الملح في الماء: مما يري من المنكر فلا يستطيع أن يغيره! المؤمن يمشي بينهم بالمخافة، فان تكلم أكلوه، و إن سكت مات بغيظه؛
در آن ايام قلب مؤمن در درون خود آب مي‌شود، آن چنانکه نمک در آب ذوب مي‌شود. زيرا منکرات را مي‌بيند و قدرت جلوگيري و تغيير آن را ندارد. مؤمن در ميان آنها با ترس و لرز راه مي‌رود، که اگر حرف بزند او را مي‌خورند، و اگر ساکت شود غصّه مرگ مي‌شود».
شرايط براي منتظر آن چنان سخت و دشوار است که سکوت او همراه غم و اندوهي مرگبار است. البته رسيدن بدين نقطه براي مردم دوران ظهور بسي سخت و مستلزم رعايت دستورات بسياري است که سعادت بشري در گرو عمل به آنها و قرار گرفتن در آن مسير است. به همين جهت منتظر مي‌بايست جايگاه و منزلت واقعي و والاي خود را شناخته و آن را پاس بدارد، از رفتار و اعمالي که با اين جايگاه پر عظمت سازگاري ندارد پرهيز کند و اسباب و لوازم رشد خويش را به مرتبه¬اي بالاتر مهيا ساخته و کمال بندگي و عبوديت را در فرهنگ انتظار جستجو نمايد.
چه زيبا و باعظمت رسول گرامي اسلام منتظران حضرت حجت(عجل الله تعالي فرجه الشريف) را توصيف كرده و جايگاه آنها را نشان داده است:
«أللهم لقني إخواني! فقال له واحد: أما نحن إخدانك يا رسول الله؟ فقال: لا إنكم أصحابي و إخواني قدم في آخر الزمان آمنوا بي ولم يروني... لقد عرفنيهم الله يأشمايهم و أسماء آبائهم من قبل أن يخرجهم من أصلاب آبائهم و أرحام أمهاتهم. لأحدهم أشد بقية علي دينه من فرط الفتاد في ليلة الظلماء، أو كالقابض علي جمر الفضا!. أولئك مصابيح الدجي، ينجهم الله من كل فتنة كبراء مظلمة ؛
خداوندا! برادرانم را به من بنمايان. يكي از اصحاب گفت: مگر ما برادران شما نيستيم؟ اي رسول گرامي خدا! فرمود: نه! شما ياران من هستيد. برادران من كساني هستند كه در آخرالزمان مي‌آيند، و به من نديده ايمان مي‌آورند. خداوند آنها را پيش از آنكه از صلب پدران به رحم مادران درآيند با نام خود و پدرانشان به من معرفي نموده است كه استقامت هر يك از آنها در دين خود، از كندن خارهاي گَوَن در شب تاريك، و به دست گرفتن آتش گداخته سخت‌تر است. آنها مشعل‌هاي هدايت هستند كه خداوند آنها را از فتنه‌هاي تيره و تار نجات مي‌بخشد».

5. اعتدال (پرهيز از افراط و تفريط)

ميانه روي و اعتدال در همه زمينه‌هاي فردي و اجتماعي لازم و از ضروريات مورد سفارش دين اسلام براي سعادت بشري است. انسان در هر شرايطي با زياده‌روي در امور، نه تنها به نتيجه نرسيده بلکه سرمايه‌هاي خود را نيز بيهوده از دست مي‌دهد. البته از طرف ديگر، با کم کاري و کوتاهي هم، راه به جايي نخواهد برد. بهترين راه براي نتيجه‌گيري در هر کاري رعايت اعتدال و پرهيز از افراط و تفريط است. مؤمن متعهد منتظر نيز براي رسيدن به اهداف بلند خويش بايد اعتدال را سرلوحة تمام رفتارهاي فردي و اجتماعي خويش قرار دهد. منتظر امام زمان(عجل الله تعالي فرجه الشريف) نه آنچنان غرق در رفتارهاي شخصي و عبادي شده که دستورات و وظايف اجتماعي خويش را فراموش نمايد و نه آن چنان به وظايف و امور اجتماعي مشغول مي‌شود که از ساخته شدن خود بازماند، بلکه ميانه رو و معتدل، هر امري را در جاي خود دنبال مي‌کند تا به بهترين نتيجه دست يابد. برخي چنان غرق در ديدار و ملاقات مي¬شوند که تمام وظائف خود در دوران انتظار را فراموش مي¬کنند و تنها دغدغه آنها ملاقات با امام زمان(عجل الله تعالي فرجه الشريف) مي‌شود و يا آنچنان به مسائل اجتماعي مي¬پردازند که رفتارها و اخلاقيات و وظايف ديني خويش، که براي ساخته و پرداخته شدن در مسير انتظار بايد دنبال کنند را به فراموشي مي¬سپارند، در صورتي که منتظر واقعي بايد چنان تربيت شده و خود را با فرامين و دستورات دين هماهنگ سازد که تمامي زواياي کار و وظايف خود را دقيق شناخته و هر يك را در جاي خود انجام دهد. اصرار بيش از اندازه در برخي امور، انسان منتظر را در ورطة هولناک افراط و تفريط مي¬اندازد و متتظر بايد بسيار دقيق در اين مسير عمل کند. مواردي نيز مثل خواب¬ها و رؤياها، توجه بيش از حد به مکاشفات و اعتماد به هر کسي در اين مسير و همچنين پيروي از مدعيان ارتباط و... که بدون توجه به مباني و مشخصه-هاي اين موضوعات برخي افراد بسيار افراطي و با زياده¬روي به دنبال آنها مي¬روند انسان را از وظيفة اصلي خويش باز مي‌دارد. ضمن اينكه بعد از مدتي با از دست دادن زمان و توان خويش يا نااميد باز مي¬گردند يا در دست منفعت‌طلبان به ورطة هولناک بي¬ديني کشيده مي¬شوند. بهترين انتخاب براي منتظر حرکت بر اساس دستورات رسيده و وظايف مشخص شده از طرف اهل بيت(عليهم السلام) در دوران غيبت است که نه کم و نه زياد بايد عمل شود تا نسل منتظر در مسير انتظار تا انتهاي راه هدايت شود.

6. حق باوري (حق پويي)

در دوران آخر الزّمان که همه چيز مشتبه شده و فتنه¬ها فراوان مي‌شود. ستاره¬هاي آسمان هدايت، ساليان درازي از غروبشان مي‌گذرد وآخرين آنها نيز مدّتهاست که از ديدگان بشرغايب شده است و حجت¬هاي الهي همه بواسطة افرادي غير از معصوم و از درون کتاب¬ها به ره¬پويان راه الهي رسيده است. در اين وضعيت مشتبه و آلوده به شبهات، مؤمنان و متعهدان به امام(عجل الله تعالي فرجه الشريف) مي‌بايست مسير حق را تشخيص داده و در آن حرکت نمايند. اوضاع آنان در روايتي چنين وصف شده است: «مثل اهل بيت من در ميان اين امّت، مثل ستارگان آسمان است. که هر وقت ستاره‌اي غروب کند، ستاره ديگري طلوع مي‌کند. هنگامي که با يکي از آنها انس گرفتيد و در هر حاجتي به سوي او شتافتيد، اجل فرا رسيده، پيک مرگ او را از دست شما خواهد گرفت. آنگاه مدتي بس دراز حيران و سرگردان خواهيد ماند تا هنگامي که خداوند ستارَة شما را ظاهر سازد. پس خدا را شکر نموده از امام خود فرمان ببريد» .

منبع: تربیت نسل منتظر، نویسنده: علی اصغر کیانی.

مقالات مقالات مقالات مقالات مقالات مقالات مقالات آموزشگاه رایانه اخبار ایران و جهاناخبار ایران و جهاناخبار ایران و جهانبانک سوال و جوابجوان امروزدانلود نرم افزار