ندای انتظار

کدام جمعه رأس ساعت قرار؟
رزیتا نعمتی

مولای من! روزهای سبز دیدارت را در آینه خیال، آن‏قدر تکرار می‏کنم تا در ساغر نگاه عطشناکمان، جرعه‏ای از تبسم ظهورت را ارزانی داری.
در این فکر محالم که در سبزترین حادثه دشت خیالم فرود آیی و مهربانی را میان کوچه‏ها تقسیم کنی.
به روزهای ناگزیرِ انتظار
و در دقیقه‏های بی‏قرار
کدام جمعه رأس ساعت قرار
شکوفه می‏کنی زِ شاخسار؟
در انتظار دیدن تواَم

بی‏تو

مولای من! بی‏تو، هر روز رنجی است که آغاز می‏شود تا صبح جمعه، به امیدی بزرگ برسد.
وقتی از جاده‏ها، تابوت‏ها، گل سرخ می‏آورند، دنیا به دنبال آینه‏ای می‏گردد تا تمام درد خویش را در آن منعکس کند؛ آینه جمال خویش را بنما تا منتهای تکامل انسان را در آن تماشا کنیم.
«دل می‏رود ز دستم صاحب‏زمان خدا را» بیرون خرام از غیب طاقت نمانده ما را
ای کشتی ولایت از غرق دِه نجاتم «باشد که باز بینیم دیدار آشنا را»

چشم انتظاریم

مولای من! بزم بی‏صفای جهان، بی‏مجلس‏آرایی تو، شوره‏زاری است که دریا را می‏طلبد. موسی‏صفت، از دست خود عصا را بیفکن تا بساط فرعون‏های زمانه را برچینی و در آیینه تجلّی، سرمایه تسلی عشاق خویش را فراهم آوری.
چشم‏انتظاران شمایلِ مصطفایی و فضایلِ مرتضایی‏ات را دریاب تا اصلِ اصیل عالم را با دست‏های قدرت خویش بنمایانی.
«ای هر دل از تو خرم، پشت و پناه عالم *** بنگر دچار صد غم یک مشت بی‏نوا را»

ای صاحب هدایت

مولای من، ای حجت خدا! کلید خزانه‏های زمان در دست‏های توست.
قرارگاه توحید را آباد کن که جز آثاری از خرابی، چیزی از آنها باقی نمانده است. در این دقیقه‏ها که صبا از نکهت کویت نسیمی سوی ما می‏آورد، از غرقاب فراق خود، راهی به سوی ساحل نجات بر ما بنما.
«ای صاحبِ هدایت، شکرانه ولایت از خوانِ وصل بنواز مهجورِ بی‏نوا را»

انتظار، حکمت دارد
محمدکاظم بدرالدین

گدازه‏های شعر غربت، همه انتظار را پُر کرده است.
احساس‏های ندبه‏ای، بر روی مفاتیح جمعه‏ها، اشک می‏ریزد.
جمعه، همه آن چیزی است که در برابر چشمانمان قد کشیده است؛ هویتی از نسل نورانیت و بندگی تام.
عصر غیبت است و چه باید کرد که روح شتابزده ما، قاعده انتظار را نمی‏داند؟
دوره چشم‏به‏راهی است و شاید هنوز جمعه‏های دیگری مانده باشد تا پی ببریم که در هر شکل و اتفاقِ این جهان، خاصیتی نهفته است. آری! انتظار، حکمتی دارد.

کسی چه می‏داند؟

کسی چه می‏داند، شاید همین جمعه، چشمان ما با تولد حقیقتی از بهار، آشنا شد و دل‏های ما یکی یکی شکفت!
کسی چه می‏داند، شاید تا آخرین برگ چشم‏به‏راهی، چیزی نمانده باشد!
شاید به فصل بلوغ تماشا، چند قدم بیشتر نداشته باشیم!

گوش به زنگ صدای پای ظهور

صداها می‏آیند و می‏روند و تنها آن آیه شفافی که از آمدنت می‏گوید، به دل‏ها می‏نشیند. صداها می‏آیند و من هنوز به پنجره فکر می‏کنم و روشنی که همان، پرتوی از نگاه توست.
صداها می‏آیند و می‏روند؛ آیا گوش‏های من، صدای آبشارگونه ظهور را خواهند شنید؟
تو را چشم در راهیم و برگ‏هایی از تنهایی‏مان، سنجاق می‏خورد به سرود آمدنت، چه وصف‏ناپذیر است لحظه بلورین ظهور و چقدر توسل‏هامان اندک و کم‏رنگ!
نمی‏دانم بر دنیا چه رفته است که چشم‏های ما، نمی‏تواند مختصری از معنویت و نور را تهیه کند. دل‏هامان نمی‏تواند در تدارک غَزَل‏گریه‏های حقیقی باشد؛ آن‏چنان که بشکند و تو بیایی تا همه چیز ترمیم شود.

باید کاری کرد

کجا پایمان را کج گذاشته‏ایم؟
شامه‏های ما، چرا پذیرای عطر جاودانگی نیستند؟ چرا جمعه‏ها پشت سر هم می‏آیند و همه آنها، وسط اتاق ما به بطالت می‏گذرند و می‏روند؟ نه، با این دفترچه‏های خاطرات غم‏گرفته، نمی‏توان کاری از پیش بُرد.
باید چاره‏ای اندیشید و تمامی این عبارات و مفاعیل، را به مهمانیِ روزگار دیگری بُرد تا شادی و بالندگی را در ادامه دنیا ببینیم.
فقط باید توشه برداشت و همت کرد؛ که هیچ سفری با عشق، به نقطه کور نخواهد رسید. باید سفری کرد از خویش تا دوست.

وقتی بیایی
زینب مسرور

«اگر سر به چوب قفس می‏کشم *** به یاد تو هر دم نفس می‏کشم
دلیل بقای دل من تویی *** و گر نه از این عمر دست می‏کشم»
تنهایی‏ام را همراه پروانه‏ها، به دست رود می‏سپارم و شب را در انتظارت ستاره ستاره نگاه می‏کنم. در سایه‏روشن شب می‏نشینم و درخت‏ها را از این سر دلتنگی تا آن سر دلتنگی، می‏شمارم. دلم حجله‏گاه هزار خورشید مرده است و آسمان نگاهم آن‏قدر مه‏آلود که درخشش هیچ ستاره‏ای را نمی‏توان در آن به نظاره نشست.
مولایم! وقتی بیایی، دیواره‏های تاریک و مبهم مه را با دستان روشن و مهربانت از چشم‏هایم برخواهی داشت و خورشیدهای مرده دلم را به آفتاب‏آباد سرزمین مهر، خواهی برد.
وقتی بیایی، گلبرگ‏ها، رویش خویش را از تو خواهند آموخت و آسمان در نگاه آرام و بارانی تو گم خواهد شد.
وقتی بیایی، لحظه‏هایی از نمناکی سبزینه چشم‏هایت را بر گستره کویر خواهی پاشید و خوشه خوشه، خورشید را از باغ نگاهت، به دل‏های بی‏قرار هدیه خواهی کرد.

بیا!

مهربانم!
بیا و رودهای تشنه را با اشاره لب‏هایت سیراب کن.
بیا و جوانه‏های مهربانی‏ات را در قلب زمانه جاری ساز.
بیا و لبخندهای زیبایت را در جاده‏های تنهایی رها کن!

تو می‏آیی
سید محمدصادق میر قیصری

تو می‏آیی و ریشه ظلم را می‏خشکانی و شهد شیرین عدالت را بر تمام جهانیان می‏چشانی.
تو می‏آیی و جانی دوباره به بشریت می‏بخشی.
تو می‏آیی و آه مظلومان را دامنگیر ظالمان می‏کنی.
تو می‏آیی و بدعت‏ها را در هم می‏شکنی.
تو می‏آیی و بهار ایمان را در سراسر عالم، به ارمغان می‏آوری.
تو می‏آیی و آدمیان را به چکاد معرفت می‏رسانی.
تو می‏آیی و دل‏ها را با دم مسیحایی‏ات، دوباره زنده می‏کنی.
تو می‏آیی و ولایت علوی را در جهان می‏گسترانی.
ای زنده کننده اسلام محمدی صلی‏الله‏علیه‏و‏آله !
ای حاصل دردهای علی علیه‏السلام !
ای امید دل فاطمه علیهاالسلام !
ای فریاد سکوت حسن علیه‏السلام !
ای خون‏خواه حسین علیه‏السلام ! ...تو می‏آیی، آری تو می‏آیی.

مقالات مقالات مقالات مقالات مقالات مقالات مقالات آموزشگاه رایانه اخبار ایران و جهاناخبار ایران و جهاناخبار ایران و جهانبانک سوال و جوابجوان امروزدانلود نرم افزار