دو نوآورى رقيب

1. «زندگى پويايى‏ست»، چرا كه حيات و زندگى جز به پويايى، معنا دار نمى‏شود و فرهنگ كه نرم‏افزار زندگى است نيز پويا خواهد بود. پس «فرهنگ آرام و غير پويا، فرهنگ مرده است» و فرهنگ بدون نوآورى، فرهنگ راكد است كه جز انفعال و تأثير پذيرى ندارد، تا آنجا كه فرهنگى ويروسى و مريض و سخت بيمار و رو به موت خواهد شد.
2. ساز و كار پويايى فرهنگ با «ارتباطات و رسانه»، ارتباط مستقيم دارد. نوع «سياستگذارى ارتباطى ـ رسانه‏اى»، با پويايى فرهنگ و زندگى ارتباط تنگاتنگ دارد. زندگى پوياست و بايستى ارتباط و رسانه با زندگى و كم و كيف پويايى آن تنظيم شود، به گونه‏اى كه «عدم تنظيم زندگى با رسانه و ارتباطات» بحران زاست. اگر زندگى بر رسانه و ارتباطات پيشى گيرد، ركود مى‏زايد و اگر رسانه و ارتباطات بر زندگى پيشى گيرد، بحران مى‏زايد.
3. زندگى كه فرهنگ مى‏زايد و فرهنگ ارتباطات و ارتباطات رسانه را، حال اگر زندگى كه با واسطه غريزه به وجود مى‏آيد و پويايى مى‏پذيرد، توانست نشانه‏هاى خود را خلق كند تا بتواند غريزه را مشروع و نظام يافته، ارضا كند، تمدن به وجود مى‏آيد و اينگونه ارتباطات و رسانه انگيخته از زندگى در قالب تمدنى بحران زاست، نيست و بر پويايى فرهنگ و زندگى مى‏افزايد.
4. زمانى كه تمدن و ارتباطات و رسانه مبتنى بر آن، بر پويايى فرهنگى خود مى‏افزايد يك حالت «لبريزى فرهنگى» رخ مى‏دهد كه به ديگر فرهنگ‏ها در يك «ارتباط ميان فرهنگى»، تأثير مى‏گذارد و آنها دچار پويايى مى‏كنند و اين پويايى به صورت «انقطاع فرهنگى» و «انفصال تمدنى» عمل مى‏كند كه فرهنگ‏هاى ديگر را بحرانى يا راكد مى‏كند (مثل جنگ سنت و مدرنيسم در جوامع غير غربى).
5. «بازيابى فرهنگ‏هاى مورد هجوم ارتباطى ـ رسانه‏اى» يكى از اساسى‏ترين سياستگذارى در آنهاست كه بايستى توسط رهبران جوامع مذكور انجام شود. ولى اين با يك مشكل و مسئله و معضل بزرگى روبروست و آن اينكه جوامع مورد هجوم دچار «تن پرورى و ركود و يا بحران» مى‏شوند و اين ركود و بحران، آنها را به سوى «تقليد و نوآورى وارداتى و سطحى» مى‏كشاند كه به «تجدد يا توسعه و ياجهانى شدن» مشهور است.
6. در اين وضعيت، رسانه‏ها و ارتباطات در اين جوامع بر زندگى پيشى مى‏گيرند و زندگى دچار «هيجان‏هاى مجازى» مى‏شود و اين هيجان‏هاى مجازى، انسان‏ها را «منتقد افراطى» به فرهنگ و تمدن خود مى‏كشاند، به گونه‏اى كه بر «ويران سازى» تمدنى و فرهنگى مى‏كشاند و اين ويران سازى نام «پيشرفت» به خود مى‏گيرد و «انسان‏هاى معلق» مى‏آفريند كه اين «تعليق فرهنگى ـ تمدنى»، انسان‏ها را به سوى «نوآورى تقليدى فزآينده» خواهد رساند و اين نوآورى فرآيندى به «مرگ فرهنگى و تمدنى» مى‏انجامد كه جهانى شدن در پى آن است.
7. از زمان ورود رسانه‏هاى جمعى و تأثير گذارى اجتماعى آنها، «رسانه و تجدد» و «رسانه و توسعه» و «رسانه و جهانى شدن» وارد مقوله علوم اجتماعى و انسانى شد و اين مقوله‏ها، همه و همه، «تقدم رسانه بر زندگى» ترسيم مى‏كردند و معتقد بودند كه بايستى رسانه افسار زندگى در دست گرفته و زندگى را به اهداف «صاحبان رسانه» نزديك كنند. پس زندگى را تقليل به مقوله‏هاى خود ساخته كرده و «زندگى غير انسانى» بر جوامع انسانى مسلط كردند و انسان‏ها دچار «بيگانگى و مسخ انسانى» شدند.
8. در مقابل اين رسانه‏هاى مسلط و همگانى يك نوع ارتباطات و رسانه‏هاى مرتبط با آن مطرح شدند كه به «ارتباطات انسانى» مشهور شد و رسانه‏هاى خودش بر اساس انسان و زندگى او بنا كرد مثل «رسانه‏هاى شفاهى» و روبرو تا رسانه‏هاى جمعى. در اين ارتباطات يك نوع «مردم محورى» وجود دارد كه در مقابل «جامعه محورى رسانه‏هاى جمعى» واقع مى‏شود و در بعد روشى به «مخاطب محورى» دست يازيده مى‏شود كه «مردم» مى‏باشند.
9. نوآورى بر اساس ارتباطات انسانى يك نوع نوآورى مردمى و انسانى و زندگى محور است در نتيجه سبب غفلت و بيگانگى و انحطاط انسانى نمى‏شود و يك نوع «نوآورى درونى» است پس تحميل از بيرون نمى‏شود و اينجاست كه «اعتماد به نفس عمومى» تحقق پيدا مى‏كند و يك «نوآورى تطابق يافته بومى» به وجود مى‏آيد. اين نوآورى چون درونى است، «سريع و تراكمى» جوشش خود را شروع مى‏كند و اين نوآورى انقطاع فرهنگى و انفصال تمدنى ايجاد نمى‏كند، بلكه بر عكس، «وصل تمدنى و فرهنگى» را عميق‏تر مى‏كند.
10. برخورد اين دو نوآورى در ايران از مشروطه تا حال ادامه دارد. «روشنفكرى ايرانى» بر اساس «رسانه‏هاى جمعى»، يعنى مطبوعات در مشروطه شروع كردند و در نهايت به كتاب و سپس در دوران پهلوى به راديو و تلويزيون رسيد و روشنفكران از مشروطه تا حال به وسيله رسانه‏هاى مذكور بر انقطاع فرهنگى و انفصال تمدنى دست يازيدند و «عقب ماندگى» ايران را رقم زدند كه در پناه «باز توليد استبداد شاهنشاهى» صورت مى‏گرفت.
11. «روحانيت شيعه» با داشتن چارچوب معرفتى خاص خود، يعنى «عرف گرايى فقهى» يك نوع رسانه خاص خود را ترسيم كرد و آن ارتباطات مردمى و روبرو بود كه با «فضا سازى خاص خود» در قالب معمارى مساجد و حسينيه، آن را به وجود مى‏آورد و اين ارتباطات در تمامى اقشار اجتماعى سنى و جنسى گسترده و نافذ بود و تمامى «سطوح ارتباطى» را نيز پوشش مى‏داد، چون روحانيت در نظام ارتباطى خود از «ارتباطات درون فردى» شروع مى‏كرد و سپس به «ارتباطات جهانى» مى‏رسيد.
12. «انقلاب اسلامى» بر اساس رسانه‏هاى مذكور شروع شد و به گونه‏اى سريع رشد و به ثمر رسيد كه براى بسيارى ناباورانه بود به ويژه كسانى كه به رسانه‏هاى جمعى به تحولات اجتماعى معتقد بودند و نوآورى آن را وجه خود ساخته بودند، يعنى روشنفكران به گونه‏اى كه به مخالفت با انقلاب اسلامى و نوع ارتباطات حاكم بر آن برخاستند كه كافى است «تاريخ رسانه‏اى بعد از انقلاب» مطالعه شود، كه خود روحانيت بعد از انقلاب به ضرورت حكومت به طرف رسانه‏هاى جمعى رفت كه متوجه مشكل اين رسانه‏ها شده و در حال بازگشت به رسانه‏هاى سنتى خود مثل منبر مى‏باشد و اصالت و مبنا به آن مى‏دهد و «اخلاق و خود آگاهى» بر فرآيند ارتباطى و رسانه‏اى حاكم مى‏كند و تأثير رسانه‏هاى جمعى را مشروط و محدود مى‏سازند.

مقالات مقالات مقالات مقالات مقالات مقالات مقالات آموزشگاه رایانه اخبار ایران و جهاناخبار ایران و جهاناخبار ایران و جهانبانک سوال و جوابجوان امروزدانلود نرم افزار