تأملى بر نظريه جهان مجازي2

تأملى بر نظريه جهان مجازي

قسمت دوم و پایانی

آنچه رسانه در بازگشت به گذشته به آن مى نگرد تلاش نه چندان درازى است که خود نيز به ارکان آن واقف نگشت که چگونه توانست از ميهمانى ذهن آدميان به ميزبانى آنان نايل آيد.“مک لوهان در گفتگويى چنين مى گويد: “يادتان هست وقتى سينما نوپا بود مردم فيلمها را تقليد، مسخره و اغراق آميز زندگى مى ناميدند” وى سپس ادامه مى دهد که مدت زمان زيادى به طول انجاميد تا مردم و هنرمندان توانستند زبان شکلها را در وسايل ارتباطى دريابند. البته بسيارى نيز فقط مى‌دانند که اين زبان مخصوص است، ولى نمى دانند که چيست؟”
(مقاله جهان مجازى تلويزيون - دکتر صادقي) به نقل از (رشيدپور،1354 ، ص 59)
و امروز چنان مى رود که فى المثل در تلويزيون “همراهى مخاطب با برنامه هاى جدي، به مراتب دشوارتر و ديرتر اتفاق مى افتد تا همراهى او با برنامه هاى غير جدي” (دکتر صادقي، جهان مجازى تلويزيون)
و البته زمان در دنياى مجازى تولدى ديگر از آنچه در عالم واقع مى گذرد مى يابد.
زنان در دنياى مجازى نه به معناى تکرار گذشته آنچه اتفاق افتاده بلکه خود احداث و واقعيت دومى مى گردد بى واسطه ودلالت بر گذشته خود “ به گفته گوثالس: تماشاگران برنامه هاى ورزشى و حتى خود ورزشکاران ممکن است دردو سطح از زمان و مکان حضور پيدا کنند: يکى زمان بازى زنده و ديگرى زمانى که بازى دوباره پخش مى شود و حتى با فناورى مى توانند زمان و مکان بازى را دست کارى کنند” (دکتر صادقي، جهان مجازى تلويزيون)
“و حتى به گفته هورسفليد: “رسانه ها در مقام عوامل ايجاد تحول به عرضه منبعى جايگزين براى اطلاعات و احساسات ديني، ارشاد اخلاقي، آيين ها و گردهمايى ها، نه تنها براى جمعيتى عظيم که حتى براى اعضاى نهادهاى دينى خود مى پردازند، سازمانهاى مذهبى شايد ديگر حتى براى اعضاى خود تنها منبع اطلاعات حقيقت و رفتار دينى نباشند” (گوتالس،1382 ، ص 165( )از مقاله دکتر صادقي، هان مجازى تلويزيون) چنانچه مرجع سازى مى کند و حتى تقويم جداگانهاى را رقم مى زند “آلن گاتمن در کتاب خود با عنوان از مناسک تا رکورد نشان داده است که چگونه رويدادهاى ورزشى و مسابقات در جوامع صنعتى جايگزين مناسک شده اند به گفته او “ما ديگر دغدغه جلوه رضايت خدايان را نداريم، بلکه براى به دست آوردن شکل تازهاى از جاودانگى و بر جاى گذاشتن رکورد مى کوشيم”. (از مقاله دکتر صادقي)
رسانه در عالم مجازى ديگر وامدار و دغدغه دار بيان حقيقت کلى عالم نيست بلکه حقيقت از مرتبه خير و شر به مرتبه چرخش دوربين و شيوه روايتى راوى و نوع نورپردازى و حجم و خط و سطح تنزل يافت و چه کسى در چنين دنيايى خرسند بود؟
انسان در جستجوى جقيقت و نوستالوژيک؟ يا انسان متولد عالم مجازي؟
تأملى بر نظريه جهان مجازي

بى شک پل ارتباطى انسان معنويت خواه و دردآلود در غربت هستى با اولين توليدات عالم مجازى شکسته شد و حال عالم مجازى نيازمند مصرف کننده مطلوب خود بود. انسان متولد اصالت تکنولوژي، فريب شده با شعار هنر براى هنر و متنفس در فضاى حال، در عيش و سرور پايان فرم سرخوش از خلق حقيقت در عالم مجازى خود چنان مى تازد که واژه مجاز را نيز در تقابل حقيقت نمى داند. و آنچنان گام مى نهد که مرز بين حقيقت و واقعيت را نه تنها قبول نمى کند که نمى فهمد. در قبول حقيقت بايد مجازى باشد که حقيقت معنا يابد اما زمانى که حقيقت در تماميت ظهور اثر به معناى حضور عينى آن ترجمه گرديد ديگر حقيقت آن مى شود که تراولينگها و ديزالوها و کاتها و داناى کلها و رئاليسم جادويى و کوييسم و فويسم و امپرسيونيسم و سطح و حجم و خط و رنگ و... روايت مى کنند.
و پرسپکتيو همان مى شود که معنا مى دهد، ژرفانگرى و اين ژرفا همان عرض رياضى است و ژرفاى ديگر خلاف منطق رياضى و هم مى شود خيال (به معناى عرفى آن)
آنچه ما در فرهنگ رسانه‌اى خود به عالم مجازى يادش مى کنيم در سيطره و سرزمين رساانه نه عالمى مجازى است که حقيقتى استيلاء يافته بر مجاز است.
اما آيا واقعاً مجاز به معناى حقيقى با ادبيات ديگر، مکانى ديگر، زمانى ديگر است و يا دروغى است وامدارحقيقت؟ در نگاه عميق فلسفى عالم مجازى اساساً وجود ندارد چرا که هرچه توليد مى شود پرورش مى يابد و هرگونه نسبتى که با عالم عين برقرار مى سازد جملگى داراى وجود و حقيقتى از نوع خود دارد. آنچنان که هزاران ساختمان و آسمان و دريا و ماشين و انسان فشرده شده بر روى يک لوح حجم دارند - وزن دارند و فضا اشغال مى کنند منتهى از نوع خود. تصويرگريها و چينشهاى روايى داستان نيز لاجرم در مخاطب وجودى ذهنى مى يابند و حتى آنان نيز در ذهن مخاطب حجم و شکل و فضا اشغال مى کنند.
بنابراين هجرت انسان و قبول او براى ورود عالم در اصطلاح مجازى بر عرصه زندگى او فصل جديدى مى آفريند على رغم آنچه تا به حال در طول ميليونها سال در آن زيست مى کرده و شايد ميليونها سال بعد انسانهايى خواهند گفت: ميليونها سال پيش موجوداتى بوده اند که حقيقت را مجاز مى خواندند و چنين عالمى بالطبع و اقتضائات خويش ويژگيهائى دارد که عبارتند از: “اولين و مهمترين عامل همان حذف عاملهاى زمانى و مکانى است.
يعنى اينکه ديگر شما سد و مانعى به نام زمان و مکان در انجام کارهاى خود نداريد، هر وقت بخواهيد و هرجا بخواهيد مى توانيد کار خود را انجام دهيد.
البته براى بيان ديدگاه ديگران و اينکه انگ تک صدايى نخوردن نوشته مان به راحتى رويت نشود تعريفى نيز از رئيس موسسه مطالعات آمريکايى شمالى و اروپايى دانشگاه تهران مى آوريم. آقاى دکتر سعيد عاملي: “فضاى مجازى مولود به وجود آمدن صنعت ارتباطات حاضر با غايب است. از زمانى که صنعت ارتباطات در قالب علائم مورسى شکل گرفت انسان براى اولين بار توانست ارتباط با غايت را در بستر جهان فيزيکى تجربه کند. بعد از اين نوع ارتباط، يک نوع ارتباط تک سويه و مجازى در قالب توليدات سينمايي، راديويى و تلويزيونى شکل گرفت از اين به بعد است که ما شاهد يک فضاى ارتباطى جديد با ويژگيهاى منحصر به فرد هستيم. جهان مجازى به معناى واقعى يک جهان است. يعنى تمام ظرفيتهاى جهان واقعى را درون خويش تکرار مى کند. بسيارى از مقوله هاى جدى زندگى روزمره مثل کار و شغل نظام بانکداري، خريد و فروش و حتى سرگرميها را نيز مى توان در آن يافت جهانى که جهان همه رسانه نيز هست. راديو، تلويزيون، و سينما همه نه با کاراکتر خودشان بلکه با کاراکترى کاملاً متفاوت درا ين جهان تکرار مى شوند.”

فهرست منابع

-1مقاله عالم خيال و مفهوم فضا در نگارگرى نسبتى ايران، نگارش: سيدحسين نصر، به نقل از باستان شناسى و هنر ايران، شماره يک، زمستان 1247.
-2کتاب هنر و معنويت اسلامي، ص 171 - 178
-3تحقيق استاد کربن راجع به تمثيل کعبه در آثار قاضى سعيد قمي، شماره 34 و ،1965 ص 83 به بعد.
-4مقاله حجت الاسلام و المسلمين دکتر صادقي، جهان مجازى تلويزيون، همايش رسانه و سکولاريسم، .1385

اميد واضحى آشتيانى--روزنامه رسالت

مقالات مقالات مقالات مقالات مقالات مقالات مقالات آموزشگاه رایانه اخبار ایران و جهاناخبار ایران و جهاناخبار ایران و جهانبانک سوال و جوابجوان امروزدانلود نرم افزار