هشت سال دفاع مقدس

شكست طرح‌هاي براندازي نظام جمهوري اسلامي، هيئت حاكمه امريكا را در سال 1359 به سمت تجربه راه‌حل نظامي تمام عيا‌ر سوق داد. شرايط آن روز جهان، مانع از اقدام يك جانبه امريكا مي‌شد. انتخاب عراق به عنوان آغازگر جنگ، انتخابي بسيار حساب شده بود. اين كشور متحد شوروي و بلوك شرق شناخته مي‌شد و به طور طبيعي آنها را در حمايت از صدام در كنار امريكا و اروپا قرار مي‌داد. همچنين عراق در صورت لزوم مي‌توانست، تا مدت‌ها با ثروت ملي خود، جنگ عليه ايران را اداره كند. روحيه قدرت طلبي صدام و خصومت‌هاي مرزي دو كشور در گذشته، شرايطي مطلوب براي امريكا پديد مي‌آورد تا به صدام براي تجاوز به ايران، چراغ سبز نشان دهد . به اين ترتيب، ارتش عراق در روز 31 شهريور 1359، تجاوز گسترده نظامي خويش به ايران را آغاز كرد. ماشين جنگي صدام كه از مدت‌ها قبل به كمك دولت فرانسه و كارتل‌هاي اسلحه‌سازي امريكايي و انگليسي و تجهيزات نظامي روسي آماده اين تجاوز شده بود، به سرعت كيلومتر‌ها در خاك ايران پيش‌روي كرد و مناطقي وسيع از پنج استان ايران را اشغال كرد. امام خميني(ره) بي‌درنگ فرمان مقاومت صادر كرد و به مردم اطمينان داد اگر به دفع تجاوز دشمن به عنوان يك تكليف شرعي به پا خيزند، شكست دشمن قطعي است. نيروهاي عراقي پيش از رسيدن به هدف‌هاي تعيين شده، با دفاع مردم ايران مواجه شدند. واقعيت‌هاي محاسبه نشده و تلخ براي امريكا كم كم هويدا شد.
دور تازه‌اي از فشارهاي سياسي بر ايران با سردمداري امريكا آغاز شد. آنها به جاي محكوم كردن متجاوز، جمهوري اسلامي را تحت فشار گذاشتند كه آتش‌بسِ پيشنهادي را بپذيرد. اين در حالي بود كه هنوز چندين هزار كيلومتر مربع از خاك ايران در اشغال دشمن بود. ضمن اينكه صدام در هيچ يك از پيشنهادها، نه تنها تضميني براي عقب‌نشيني به مرزهايش نداده بود، بلكه رسماً مدعي بود كه مناطق وسيع اشغال شده و مناطق ديگر كه هنوز به اشغال در نيامده‌اند، بايد به خاك عراق ملحق شوند.
امام خميني(ره) عزم خويش و ملت را براي ادامه دفاع تا عقب‌نشيني متجاوز به مرزهاي شناخته شده و جبران خسارت وارده اعلام مي‌داشت. در سومين سال جنگ، پس از عمليات بيت‌المقدس و آزادسازي بندر مهم خرمشهر، رهبري و ملت ايران، چاره‌اي جز ادامه دفاع مقدس خود نداشتند. هنوز قسمت‌هايي از خاك كشور در اشغال دشمن متجاوز بود و صدام با دل‌گرمي از حمايت‌هاي بي‌دريغ دولت‌هاي بزرگ جهان، به تقويت مجدد و حمله نظامي مي‌انديشيد. توقف يك جانبه جنگ از سوي ايران، كشور را در برابر هجوم‌هاي بعدي عراق، بي‌دفاع مي‌ساخت. امريكا تنها راه باقي‌مانده را بين‌المللي كردن بحران جنگ مي‌دانست. بر اين اساس، جنگ نفت‌كش‌ها آغاز شد. ناوهاي جنگي فرانسه، انگليس، امريكا و روسيه به آب‌هاي خليج فارس وارد شدند. مأموريت اين نيروها، جلوگيري از صدور نفت ايران و توقف و بازرسي كشتي‌هاي تجاري و جلوگيري از صدور كالاي اساسي به جمهوري اسلامي بود. اين به آن دليل بود كه در ماه‌هاي آخر جنگ هشت ساله، سپاه اسلام در موضعي كاملاً برتر قرار داشت و دشمن را در اكثر مناطق اشغال شده، به پشت مرزهايش فراري داده بود. سرانجام قطع‌نامه 598 از تصويب شوراي امنيت گذشت. اين قطع‌نامه قسمت عمده نظرها و شرايط قبلي ايران براي ترك نبرد را كه از آغاز دفاع خويش بر آن اصرار مي‌ورزيد، ولي سازمان بين‌المللي به اميد پيروزي صدام زير بار نمي‌رفتند، پذيرفته بود. بدين ترتيب جنگ تحميلي هشت ساله به پايان رسيد و جمهوري اسلامي، حضور خود را به عنوان يك قدرت با ثبات و شكست‌ناپذير در پهنه بين‌المللي به اثبات رسانيد.
هشت سال دفاع مقدس، با همه فراز و فرودهايش، موجب خلق فرهنگي غني شد؛ فرهنگي كه از آن به عنوان فرهنگ پايداري و مقاومت ياد مي‌كنيم. مهم‌ترين شاخصه‌اي كه اين فرهنگ را از ديگر فرهنگ‌هاي مقاومت متمايز مي‌سازد، عنصر خداباوري است؛ همان گوهر اصيلي كه تمام سكنات و حركات رزمنده را متوجه مبدأ هستي مي‌سازد. وقتي در يك راهبرد نظامي، خدا، محور باشد، آن‌گاه فتح خاك تنها يك هدف ثانوي است؛ هدفِ اولي و اساسي، اداي تكليف الهي است كه شهادت و پيروزي را در مرتبه‌اي برابر قرار مي‌دهد. رزمنده في سبيل الله، براي دفاع از استقلال و هويت ملي و ديني خود از شهادت نمي‌هراسد و همين دفاع مقدس ما را در طول تاريخ بي‌نظير مي‌كند.
دفاع هشت ساله، سند مقاومت و پايداري ماست. وقتي دشمن سرتا پا مسلح بعثي به مدد همه قدرت‌هاي زورگوي عالم به ميهن‌مان حمله كرد، تازه بيش از يك سال از انقلاب اسلامي گذشته بود. شرايط انقلابي و عوارض آن بر فضاي جامعه حاكم بود و هيچ آمادگي سياسي و اقتصادي و اجتماعي در كشور فراهم نبود. جنگ هشت ساله به معناي واقعي‌اش، تحميلي و نابرابر بود. با اين همه، رشادت و فداكاري آحاد ملت در قالب بسيج، سپاه، جهاد و ارتش و حتي كمك‌هاي مردمي پشت جبهه، تابلويي بي‌سابقه و ماندگار از مقاومت را پيش چشم دنيا به نمايش گذاشت. «حماسه ملت ايران در دفاع مقدس، نمايش‌گر قلّه ظرفيت‌هاي انساني مردم اين سرزمين خدايي بود».
دفاع ملت ايران به معناي حقيقي مقدس بود. در حالي‌كه دشمن ناجوان‌مردانه با بمباران مدارس، مناطق مسكوني، بيمارستان‌ها و ... موجب رعب و وحشت مردم مي‌شد، ما به سبب اصول اعتقادي و رعايت اخلاق و موازين انساني، هيچ‌گاه در برنامه‌هاي دفاعي خود از اين شيوه‌ها بهره نبرديم.
سينه‌هاي سوخته جانبازان شيميايي و پرپر شدن اين عزيزان در سال‌هاي پس از جنگ، سند مظلوميت ملت ايران در اين جنگ ناجوان‌مردانه است.
«حضور بسيجي‌ها در جبهه‌ها مايه كابوس رژيم عراق است و اين طور به نظر مي‌رسد كه تعداد آنها تمامي ندارد و حضورشان در جبهه‌ها، هيچ‌گاه توقف نمي‌يابد».
اين عبارتي است كه مجله امريكايي «نيوزويك» در مورد نقش بسيجيان در جبهه‌هاي جنگ در سال 65 مي‌نويسد: بسيج چيست و بسيجي كيست؟ «بسيج لشكر مخلص خداست شجره طيبه‌اي است كه از جوان‌هاي 15 ساله تا مردان 70 ساله را در زير سايه گسترده خود گردآورده است و بسيجي آن كسي است كه‌ايمان در دلش مي‌جوشد و براي رسيدن به اهداف پاك، سر از پا نمي‌شناسد. كسي كه حاضر است وجود خود را براي كشورش، براي آرمانش و براي آحاد ملتش، با استعداد و با جان و تن خود سرمايه‌گذاري كند؛ او يك بسيجي است.
شهداي ما آسماني بودند؛ اما از آسمان نيامده بودند. فرشته‌ها گفتند: «آيا مي‌خواهي انسان را خلق كني كه بر روي زمين خون‌ريزي كند؟» خدا فرمود: «من چيزي را مي‌دانم كه شما نمي‌دانيد.» بيا به اين راز خدايي فكر كنيم! من و تو هم خيلي روي خاك نمي‌مانيم. به قول شهيد آويني: «شهدا ماندند و زمان ما را با خود برده است.» كاش زمان بايستد تا اين‌قدر از شهدا دور نشويم. كاش بينديشيم كه سرخي خاك شلمچه و دهلاويه و فكه، نشان چه رازي است؟ «آيا نمي‌انديشيد در نشانه‌هايي كه در زمين قرار داده‌ايم؟».

مقالات مقالات مقالات مقالات مقالات مقالات مقالات آموزشگاه رایانه اخبار ایران و جهاناخبار ایران و جهاناخبار ایران و جهانبانک سوال و جوابجوان امروزدانلود نرم افزار