زلال قلم

زلال قلم
فاطره ذبيح‌زاده

«تقديم به شهيد بابازادگان كه در عمليات والفجر8 در شهر فاو به درجه رفيع شهادت رسيد».
دلت از هميشه بي‌تا‌ب‌تر مي‌شود. يكي مرتب پشت خاكريز دلت، «أمَّن يُجيب» مي‌خواند؛ استغاثه مي‌كند براي مَحرم شدن، التماس مي‌كند براي دريافتن سِرّ عالم كه جز به شهادت فاش نمي‌شود.
اين روزها چه‌قدر ستاره‌شده‌اي؛ به قول بچه‌ها «عجيب نور بالا مي‌زني بابا!»
ستاره‌ها كه روي زمين نمي‌مانند، شب عمليات فصل ستاره‌چيني خداست.
بچه‌ها باز روضه كودكان امام حسين(ع) را برايت مي‌خوانند و سر به سرت مي‌گذارند: «قربان نعش بي‌سرت بابا!» تو لبخند مي‌زني؛ ولي ته دلت آرزو مي‌كني كمي شبيه او شوي!
موقع رفتن، صورتت گل مي‌اندازد. گويي مشتاقي آيينه شوي و سيماي مولايت را بهتر منعكس كني. پروانه شوي تا در ركاب عاشوراييان، زودتر پذيرفته شوي! خوش به حالت؛ دعايت مستجاب شد! ملكوت كربلا در زمين خدا مكرر مي‌شود، تا روضه آقايت حسين(ع) وصف «نعش بي‌سرت» بماند.
مي‌گويم: «ما از جنس شما نيستيم، زمان شما خيلي فرق مي‌كرد!»
تو ياد روزهاي خاك‌خورده جبهه مي‌افتي؛ ياد مردانش كه از جنس بلور بودند و روحشان آكنده از شعور و شيدايي! ياد هم‌رزم جوانت مي‌افتي كه شب عمليات، براي باز شدن معبري در ميدان مين، تن نحيفش را روي خاك داغ آن پرپر كرد. درخشش صورتش هنوز هم متحيّرت مي‌كند!
مي‌گويم: «ما كه اين جنگ را نمي‌خواستيم».
و تو مي‌انديشي كه اين جنگ را هيچ‌كس نمي‌خواست. ولي مگر چاره‌اي مانده بود جز دفاع؟! نمي‌شد بايستي تا پاره‌هاي وطنت، شعله‌هاي ايمانت را به غارت ببرند.
مي‌گويم: «مگر از ما طلب‌كاريد؟»
لب‌هايت مي‌خشكد و نفست از سوراخ باريك ناي، به زور بالا مي‌آيد. با خودت مي‌گويي چه وقت هم‌رزمان تو از كسي چيزي خواسته‌اند؟! ياد چهار خطي مي‌افتي كه آن شهيد بسيجي يادداشت كرده بود: «نان را جيره‌بندي كرده‌اند و آب را هم! سه روز است در محاصره‌ايم، بچه‌ها تشنه‌اند. اما شهدا ديگر تشنه نيستند، فداي لب تشنه‌ات يا حسين!»
سرفه‌ها امانت را مي‌برند، دست مي‌بري سمت ماسك اكسيژن. گلويت سوزش دردي را مي‌چشد كه در سينه تلنبار كرده‌اي. به رويم لبخند مي‌زني، گويا هيچ‌وقت از من نااميد نمي‌شوي.
فكر مي‌كني پاي عمل كه برسد، نسل من از آن روزها، خيلي آماده‌ترند. هميشه گفته‌اي دل جوان‌هاي ما را از عقيق سرخ ايمان تراشيده‌اند، زمانش كه برسد محكِ معركه هويدايش مي‌كند.
شهدا، كاش دستم را بگيريد و تا طلائيه ببريد! عبورم بدهيد ميان سه راه شهادت تا خاك پاك طلائيه! به لب‌هايم اذن دهيد، جا پاي فرشتگان خدا را بوسه‌باران كنند. وضو بسازم و پاي برهنه‌ام را بر شورزار شوره‌آفريني بگذارم كه عطر روح‌بخش شهداي گردان «يا مهدي» را مي‌پراكند. ديري است كه دور افتاده‌ام از شما! دلم براي حرم سربازان گم‌نام و بي‌سر مهدي(عج) تنگ شده است. دلم پر مي‌زند براي سه راهي شهادت؛ براي نقطه اتصال آسمان و زمين كه از آنجا نور عرش بر زمين مي‌پاشد.
ياد شب عمليات خيبر به خير! شهيد منيعي مي‌گفت: «افرادي كه آن شب در طلائيه ماندند، اگر در كربلا هم بود مي‌ماندند». گفتم عاشورا، دلم تنگ فرمانده شهيد حسين خرازي شد.
شب آخر، كلام استوارش، شور عجيبي مي‌داد: «امشب شب عاشوراست، نماينده امام از ما خواسته در طلائيه وارد عمل شويم. ما با تمام توان به لشكر دشمن مي‌زنيم. هر كس مي‌تواند بماند و هر كس نمي‌تواند...» همه ماندند به ياد عاشوراي حسين(ع)، همه گداختند به ياد شهيدان كربلا. دشمن بعثي، مثل لشكريان يزيد، مردانگي نداشت؛ وقتي بچه‌ها خط را شكستند، او با سلاح شيمياي‌اش، عصر عاشورا را تكرار كرد.

با اهالي سبز دشت
رزيتا نعمتي

آن روزها كه امنيت دروازه‌هاي شهر، زير سؤال بود، شما بوديد كه كليد ايمان در دست، پرنده وطن را از قفس رها كرديد تا پاسخي باشيد براي آنان كه سقفمان را بي‌ديوار مي‌خواستند. اي غرورهاي هميشگي! آن هنگام كه تفنگ بر دوش عقيده داشتيد، شهادت، مدال افتخاري بود كه آرزوي نشستن بر بلنداي قامتتان را به سر داشت. درود خدا بر آن اهالي سبز دشت!
هنوز از ژرفناي خاطر آسمان، بوي خوشِ دلير مرداني مي‌آيد كه هر پاره استخوان گمگشته‌شان در گلوي دشمن مانده است. شما مردانِ راه‌هاي رفتني بوديد؛ نه حرف‌هاي گفتني.
اي سنگرنشينان شب‌هاي آتش و تهاجم! اگر نبود حضور سبزتان در خزان روزهاي جنگ، امروز در طلوع بهار رهايي، كدامين شقايق سرخ، به بوستان وطن طراوت مي‌داد؟!
اي اسطوره‌هاي نجيب شكيبايي، راه‌تان پر رهرو!

خشم مقدس

اي شب‌شكنان سال‌هاي خون و قيام!
آنچه را كه از خود در ساحل تاريخ به جا گذاشتيد، در صدف قلب‌ها درّي گران‌بها شد تا دريابيم براي جاودانه ماندن بايستي داوطلب «رفتن» شد؛ مثل شما.
براستي دنيا عرصه كوچكي است براي آنان كه شوق آيه‌هاي جهاد را درمي‌يابند.
درود بر شما كه با خشم مقدستان، حماسه‌هاي خون و قيام را در مقدس‌ترين صحنه دفاع تاريخ آفريديد!

در ارتفاع عزت و ماندگاري

سلام بر آنان كه وقتي خوشه‌هاي بمب، خواب كودكان‌مان را به هم مي‌زد و سرب‌هاي غلتيده در جنون بر حريم بي‌دفاع‌شان مي‌باريد، با دست‌هاي بي‌سلاح، صلاح را در آن ديدند كه از قلب خود سپري بسازند تا بچه‌هاي ديروز، در كوچه‌هاي امروز قد بكشند و به ارتفاع عزت و ماندگاري برسند!
سلام بر آنان كه نشاني بهار را در چفيه‌هاي خونين‌شان مي‌توان يافت و «شب‌‌گريه‌هاي» مادرانشان را كسي جز سنگ‌هاي گمشده مزارشان، نشنيد! گرامي‌باد يادشان در خاطرات مجروح و سرفراز سال‌هاي جنگ!

مقالات مقالات مقالات مقالات مقالات مقالات مقالات آموزشگاه رایانه اخبار ایران و جهاناخبار ایران و جهاناخبار ایران و جهانبانک سوال و جوابجوان امروزدانلود نرم افزار