پيرى زودرس در انتظار افراد بى تحرك

اخبار ایران و جهان

•مقالات•علمی و فرهنگی•پزشکی•دانستنیهای پزشکی

تبلیغات در سایت

مقالات برتر

• ازدواج و رضایت از زندگی

• بحثهای اول زندگی

• توصیه هایی برای بارداری...

• فاطمه زهراء درکلام محمّد...

• چند توصیه براي مصرف و...

• هاليوود و تروريسم

• كدام جوان؟ كدام سينما؟

• اثرات مهم درخت مسواک

• جنگ عليه سرطان با سبزيجات

• خواص دارويي زيتون

• نكاتي در باره چاي سبز

• گلابي ضد كم خوني

• دل نوشته هایی درباره...

• دلت را به چه چيز بسته‌اي؟

• انقلاب مهدي(عج) و نزول...

• وهابیّت و بهائیّت در...

• دنیا در عصر ظهور

• پاسخ به پرسشی درباره...

• فواید گلاب

• هدف از آفرینش جهان چیست

• شبهاتي پيرامون ملاقات...

• کشتارها در هنگامه ظهور

• بررسی شبهات مهدویّت

• مردان پرخاشگر تر از زنان...

• من حق ندارم به همسرم...

دفعات نمایش: 73

چهارشنبه 22 آبان 1387

پيرى زودرس در انتظار افراد بى تحرك

يك مطالعه تازه حاكى از آن است كه داشتن يك زندگى بى تحرك ممكن است انسان را از لحاظ ژنتيكى زودتر از موعد پير كند .
مطالعه بر روى دوقلوها نشان داد كسانى كه در وقت آزاد خود فعاليت جسمانى دارند ظاهرا از لحاظ ژنتيكى از همزادان خود كه زندگى بدون تحركى داشتند جوان تر بودند. محققان دريافتند كه قطعات مهم دى ان ا ى به نام تلومرس در افراد غيرفعال با سرعت بيشترى كوتاه شد. تصور مى شود اين پديده نشانگر تسريع فرآيند پيرى سلول ها باشد. سبك زندگى فعال و پرتحرك در گذشته به نرخ پايين تر بيمارهاى قلب و عروق ديابت نوع دو و سرطان ارتباط داده شده است. با اين حال تازه ترين تحقيقات حاكى از آن است كه بى تحركى نه فقط فرد را در برابر بيمارى آسيب پذيرتر مى كند بلكه عملا مى تواند فرآيند پيرى را تسريع كند.
گروه محققان ۲ هزار و ۴۰۱ دوقلوى سفيدپوست را تحت مطالعه قرار داد و از آنها خواست پرسشنامه هايى را درباره ميزان فعاليت جسمانى پر كنند. همچنين دى ان ا ى آنها استخراج شد.
آنها به خصوص بر تلومرس تمركز كردند قسمتى از سلسله تكرارى دى ان ا ى در انتهاى كروموزم ها قرار دارد و آنها را در برابر صدمات محافظت مى كند. با گذر عمر تلومرس كوتاه تر شده و سلول ها را در برابر صدمات و مرگ آسيب پذيرتر مى كند.
محققان با معاينه سلول هاى سفيد خون به خصوص سلول هاى سفيد سيستم دفاعى بدن دريافتند كه تلومرس به طور متوسط در سال ۲۱ قسمت تشكيل دهنده خود را از دست داد. اما تلومرس مردان و زنانى كه از لحاط جسمانى در اوقات فراغت فعاليت كمترى داشتند از كسانى كه فعال تر بودند كوتاه تر بود.
ميانگين طول تلومرس در كسانى كه كمترين فعاليت را داشتند ۱۶ دقيقه فعاليت بدنى در هفته ۲۰۰ نوكليوتيد از كسانى كه بيشترين ميزان فعاليت را داشتند ۱۹۹ دقيقه فعاليت جسمانى در هفته مانند دويدن و تنيس كوتاه تر بود. متوسط طول تلومرس در فعال ترين افراد قابل مقايسه با طول آن در افراد غيرفعالى بود كه تا ۱۰ سال جوان تر بودند.
همچنين مقايسه مستقيم دوقلوهايى كه ميزان فعاليت جسمى آنها فرق مى كرد به نتايج مشابهى منجر شد.