توليد نانوذرات از پوست ميگو در ايران

با هدف درمان بيماري هاي صعب العلاج و حذف شيمي درماني

محققان كشورمان براي اولين بار موفق شده اند با استفاده از مواد بيولوژيك موجود در پوست ميگو نانوذرات دارويي در مقياسي بسيار كوچك در حدود ١٠ تا ٧٠ نانومتر به عنوان حاملي براي انتقال دارو به سلول هاي معيوب و آسيب ديده بدن توليد كنند. با اين موفقيت اين امكان فراهم مي شود تا بتوان داروهاي بسيار حياتي را با هدف درمان بيماري هاي سخت و صعب العلاجي از جمله بيماري هاي عصبي نظير آلزايمر، MS و ... توسط اين نانوذرات به نواحي حساس و پيچيده بدن همچون مغز هدايت كرد و اثرات درماني اين داروها را چندين برابر افزايش داد. اين نانوذرات به علت كوچكي بسيار قابليت نفوذ به بافت هاي سخت و پيچيده اي مانند مغز را دارند.دكتر عصفوري مجري طرح و عضو گروه مهندسي شيمي دانشگاه خليج فارس بوشهر در خصوص جزئيات طرح به خراسان مي گويد: موضوع اين تحقيق از ٧ سال پيش مطرح و در واقع گام هاي نخستين برداشته شد. به طوري كه ما در فرآيندهاي مشابه مانند استخراج پروتئين توسط نانوسيستم ها يا سيستم هاي مايسل معكوس نيز چنين بررسي هايي انجام داده بوديم.بنابراين به اين نتيجه رسيديم كه مي توان از سيستم هاي مايسل معكوس به توليد نانوذرات دست يافت اگرچه پيش از اين نيز با استفاده از روش هاي ديگر نانوذراتي با مقياس ٣٠٠ تا ٧٠٠ نانومتر به دست آمده بود اما با استفاده از نانوسامانه هاي مايسل معكوس موفق شديم نانوذراتي را با مقياس ١٠ تا ٧٠ نانومتر يعني در مقياس بسيار كوچك تر از آن چه پژوهشگران خارجي به آن دست يافته بودند، توليد كنيم.وي در خصوص نحوه توليد اين نانوذرات مي گويد: ما در اجراي طرح ماده اي با عنوان كيتينگ را كه نوعي پليمرزيستي است از پوست ميگو استخراج كرديم و تحت فرآيند هايي آن را به كيتوسان تبديل كرديم و در يك محيط آبي رشد داديم و سپس آن را با تكنيكي وارد گويچه هاي نانومتري كرديم و با ايجاد يك محيط «بازي»، زمينه رسوب اين كيتوسان را فراهم كرديم. با اين روش موفق شديم به كيتوسان هايي دسترسي پيدا كنيم كه از قدرت چسبندگي بسيار بالايي برخوردار هستند و مي توانند حامل هايي براي انتقال دارو به سلول هاي معيوب بيمار باشند، ضمن آن كه با توجه به اين كه ماده حامل يا كيتوسان داراي ويژگي زيست سازگاري بوده و با محيط بدن به طور كامل سازگار است، ايجاد مسموميت نخواهد كرد و به راحتي در بدن تجزيه مي شود.وي در پاسخ به اين سوال كه چرا براي اجراي اين طرح ميگو انتخاب شده است، مي گويد: اين ماده در بدن برخي ديگر از سخت پوستان نيز وجود دارد اما با توجه به اين كه ميگو فراواني بيشتري نسبت به ساير سخت پوستان دارد و استخراج اين ماده از بدن ميگو آسان تر است، ما ميگو را انتخاب كرديم.وي ادامه مي دهد: درحال حاضر ما در فاز دوم اين طرح هستيم به طوري كه در اين مرحله نوعي پروتئين را روي اين ماده حامل متصل كرديم تا با اتصال اين پروتئين روي ماده حامل رفتار آزادسازي پروتئين را از روي اين نانوذره بررسي كنيم كه در اين مرحله موفقيت هاي خوبي به دست آمده است.وي هم چنين در پاسخ به اين سوال كه اين نانوذرات امكان انتقال چه داروهايي را فراهم مي كند و در درمان چه بيماري هايي مورداستفاده قرار خواهد گرفت، تاكيد مي كند: با توجه به اين كه اندازه اين حامل ها بسيار كوچك و در حد ١٠ تا ٧٠ نانومتر است، پيش بيني مي كنيم كه قدرت نفوذ آن ها در بافت هاي سخت و پيچيده اي مانند سيستم عصبي بدن و براي انتقال داروها در بيماراني كه دچار بيماري هاي عصبي لاعلاجي مانند آلزايمر، MS و ... هستند، به كار گرفته شود. دكتر عصفوري درخصوص اهميت حامل هاي انتقال دارو مي گويد: درحال حاضر توليد حامل هاي انتقال دارو بسيار اهميت پيدا كرده است چرا كه اگر بتوانيم دارو را به طور دقيق به سمت ناحيه موردنظر در بدن بيمار حمل كنيم در اين صورت شاهد اثرگذاري بهتر دارو و كاهش عوارض آن روي ساير اعضا خواهيم بود. به طور نمونه درحال حاضر در بحث درمان سرطان ها و استفاده از روش شيمي درماني فردي كه تحت شيمي درماني قرار مي گيرد تمامي سلول هاي بدنش دچار آسيب مي شود و بيمار به تدريج نحيف و رنجور مي شود چرا كه كليه سلول هاي بدن وي اعم از سلول هاي آسيب ديده و سلو ل هاي سالم با دوز بالايي از داروهاي شيميايي مواجه مي شوند. درحالي كه با وجود يك حامل دارويي مي توان دارو را به سمت ناحيه آسيب ديده هدايت كرد و ضمن اثرگذاري بهتر دارو، از تاثير عوارض جانبي دارو بر ساير بخش ها و اعضا يا سلول هاي بدن جلوگيري كرد. درحال حاضر در كشورهاي پيشرفته اي مانند آمريكا، كانادا و انگلستان حامل هاي دارويي به صورت صنعتي توليد و وارد بازار دارويي شده است. به طوري كه هم اكنون برخي حامل هاي دارويي توليدشده است كه مي توانند در يك ميدان مغناطيسي واكنش هايي را نشان بدهند و داروهاي متصل به خودشان را تحت امواج مغناطيسي فعال و آزاد كنند و ناحيه آسيب ديده بدن را توسط اين دارو درمان كنند. بنابراين در علم پزشكي بحث توليد حامل هاي دارويي مقوله اي بسيار جديد و مهم بوده و بديهي است كه ما نيز بايد بخشي از تحقيقات خود را به اين حوزه اختصاص دهيم. وي خاطرنشان كرد: پس از اتمام فاز دوم اين طرح كه هم اكنون درحال انجام آن هستيم و نحوه آزادسازي دارو را بررسي مي كنيم وارد فاز سوم يا انجام آزمايش هاي باليني خواهيم شد.

زهرا حاجیان
www.khorasannews.com

مقالات مقالات مقالات مقالات مقالات مقالات مقالات آموزشگاه رایانه اخبار ایران و جهاناخبار ایران و جهاناخبار ایران و جهانبانک سوال و جوابجوان امروزدانلود نرم افزار