كمروها بخوانند

كمرويي، يك پديده پيچيده رواني- اجتماعي است. كمرويي، يك صفت يا ويژگي ارثي يا ژنتيكي نيست، بلكه اساسا در نتيجه روابط نادرست بين فردي و سازش نايافتگي هاي اجتماعي در مراحل اوليه رشد، در خانه و مدرسه پديدار مي شود.
با اينكه برخي از روان شناسان بر اين عقيده اند كه بعضي افراد با زمينه يا سندرم كمرويي متولد مي شوند، اما بايد توجه داشت كه بحث درباره سندرم كمرويي و استعداد بيشتر بعضي از كودكان در ابتلا به كمرويي به معناي ارثي بودن كمرويي مثل رنگ چشم و پوست نيست. بديهي است كودكان كمرو عموما متعلق به والديني هستند كه خودشان كمرويي دارند، ليكن اين بدان معني نيست كه اين قبيل كودكان كمرويي را از طريق ژن هاي ناقل از والدين خود به ارث برده اند، بلكه اساسا بدين معناست كه كمرويي را از آنها ياد گرفته اند.

كمرويي ناشي از ترس

كمرويي ناشي از ترس، عموما از سال اول زندگي نوزاد مشاهده مي شود. مطالعات انجام شده روي نوزادان، حاكي از اين است كه در اواسط سال اول زندگي (غالبا در شش ماه دوم آن)، كمرويي به عنوان يك پديده همگاني در همه نوزادان، نسبت به غريبه ها و افراد آشنايي كه به خاطر تعيين لباس و آرايش، ظاهرشان متفاوت به نظر مي آيد ديده مي شود به عبارت ديگر در اين شرايط اضطراب ناشي از روبه رو شدن با بيگانه ها و ناآشناها، وجود كودك را فرا مي گيرد. در حقيقت كودك خردسال، از اين رو كمروست كه مردم برايش ناآشنا هستند، از او بزرگ تر، قوي تر، قدرتمندتر و مقتدرترند و كودك نمي داند كه در شرايط گوناگون چگونه با وي برخورد خواهند كرد.
بعد از 6 ماهگي، كودكان خردسال به تدريج به لحاظ رشد ذهني و عاطفي، مي توانند افراد آشنا را از غريبه ها تشخيص دهند. همراه با افزايش دامنه ارتباطات كودك با ديگران، كم كم بر تجارب خوشايند و دوست داشتني وي افزوده مي شود و كودك از ارتباط و همنشيني با ديگران بخصوص آشنايان لذت مي برد، ترسش فرو مي ريزد و اين حالت مقدمه لازم و مطلوبي براي اجتماعي تر شدن كودك است.

خانواده و فرزندان كمرو

در بررسي علل كمرويي به طور مشخص مي بايست به شرايط و عوامل خانوادگي، ويژگي هاي شخصي و شخصيتي، نظام باورها و رفتارهاي فردي، موقعيت هاي رواني و اجتماعي اشاره كرد.
محيط خانواده و تجارب اوليه كودك به خصوص در سنين پيش دبستاني و سال هاي آغازين مدرسه، اصلي ترين نقش را در شكل گيري شخصيت كودك دارد. در اين دوران الگوهاي رفتاري بزرگسال، برنامه هاي تلويزيوني، نحوه و ميزان ارتباطات عاطفي، كلامي و اجتماعي خردسالان با والدين و بزرگسالان خانواده بيشترين تأثير را در رشد مطلوب اجتماعي و يا به وجود آمدن اضطراب و كمرويي كودكان مي تواند داشته باشد.
هنگامي كه الگوهاي بزرگسال مثل والدين، خودشان عموما مضطرب هستند و از مهارت برقراري روابط عاطفي- اجتماعي مطلوب و خوشايند با ديگران به ويژه با فرزندان خود بي بهره هستند، بدون شك طبيعي است كه فرزندان اين خانواده نيز بياموزند كه كمرو باشند به همين دليل بعضي از روان شناسان مانند «واتسون» كمرويي كودكان را در نتيجه يادگيري و تقويت آن در خانه و مدرسه مي دانند.
كمال جويي و آرمان گرايي فوق العاده والدين و انتظارات نامعقول آنان از فرزندان در شرايط گوناگون و وادار كردن آنها به رفتارهاي كليشه اي و قالبي و عكس العمل هاي تصنعي در موقعيت هاي مختلف اجتماعي، (در حضور مهمانان، به هنگام مهماني رفتن، حضور در مجالس جشن و مراسم عمومي، كوچه و خيابان، در اتومبيل و اتوبوس، به هنگام لباس پوشيدن، غذا خوردن، نگاه كردن، صحبت كردن، راه رفتن و...) سختگيري بيش از حد بر كودكان و نوجوانان و داشتن توقعات زياد، رفتار خصمانه و عصبي با آنها، تهديدها و تنبيه ها، تحقيرها و تهديدهاي ناروا و ياحمايت هاي افراطي و غيرضروري از فرزندان از اصلي ترين زمينه هاي رشد معيوب اجتماعي كودك و بروز كمرويي به شمار مي آيند.
مشاهده دوگانگي و تعارض در رفتار الگوهاي بزرگسال و ايجاد ناهماهنگي در مفاهيم اساسي شخصيت كودك كه موجب كشمكش هاي دروني و در نتيجه اختلال در رشد طبيعي مي شود، اضطراب شديد و كمرويي كودك را به همراه خواهد داشت.
كمرويي در ميان فرزندان اول خانواده و تك فرزندها بيش از ساير فرزندان خانواده ديده مي شود، به خصوص زماني كه والدين قادر نباشند زمينه تربيت و رشد اجتماعي مطلوب و هماهنگ ايشان را مطابق با نيازهاي عاطفي و اجتماعي آنان فراهم آورند.
به طور كلي در بيشتر موارد، فرزندان اول خانواده و تك فرزندها با بزرگ ترها بيشتر همانندسازي مي كنند و تمايل ايشان در برقراري ارتباط با بزرگسالان بيش از همسالانشان است. به ديگر سخن، فرزندان اول خانواده و تك فرزندها در برقراري ارتباط با همسالان و همكلاسي هاي خود بيشتر با مشكل مواجه مي شوند تا با افراد بزرگسال چرا كه عموماً والدين انتظارات و توقعات متنوعي از تنها فرزند و يا فرزند اول خود دارند و به دليل همين انتظارات فوق العاده، اعمال فشارهاي رواني از طرف والدين و آرمان خواهي هاي فراوان ايشان و احساس ناتواني اين قبيل فرزندان در تحقق بخشيدن به خواست هاي والدين به تدريج بعضاً دچار احساس بي كفايتي مي شوند و خودپنداري بسيار ضعيفي پيدا مي كنند و زمينه اضطراب فراگير و كمرويي در شخصيت ايشان نمايان مي شود. به علت چنين وضعيت عاطفي رواني، از دست دادن احساس خود ارزشمندي و برخورداري از خودپنداري كمتر در بعضي از موارد فرزندان اول در مقايسه با ساير فرزندان خانواده به توفيقات كمتري در پيشرفت تحصيلي دست مي يابند.
مدرسه به عنوان اولين جايگاه رسمي تجربه اجتماعي كودكان، مي تواند نقش تعيين كننده اي در تقويت كمرويي با پرورش مهارت هاي اجتماعي آنان ايفا كند. متأسفانه در بسياري از موارد، كمرويي كودكان در محيط مدرسه و فضاي كلاس درس تقويت مي شود و چنين رفتار ناخوشايندي در شخصيت كودك تثبيت مي شود.
در غالب موارد، اولياي مدرسه رفتار انفعالي و آرام و سكوت مضطربانه كودك يا كودكان كمرو و ناتوان را به عنوان يك صفت پسنديده و ويژگي رفتاري مطلوب تلقي مي كنند، بعضاً با تأييد و تشويق هاي خود به طور مستقيم و غيرمستقيم سعي مي كنند آن را تقويت كنند. واقعاً جاي بسي تعجب و تأسف است كه در بسياري از مدارس ما گاهي بالاترين نمره انضباط از آن كمروهاست!
برچسب زدن ها و القاي ويژگي هاي خاص به بعضي از كودكان، مانند اين كه معلم مرتباً بگويد كه فلان كس، دانش آموزي است بسيار آرام، ساكت و مؤدب و اعمال فشارهاي اخلاقي و وادار كردن كودك به سكوت هاي اجباري و رفتارهاي به اصطلاح مؤدبانه مصنوعي سبب مي شود كه وي به تدريج به يك موجود كاملاً كمرو با شخصيتي انفعالي تبديل شود.
در اينجا نيز اعمال فشارهاي رواني و اخلاقي، اجراي مقررات خشك و غيرقابل انعطاف، برخوردهاي قالبي و ديكتاتور منشانه، رقابت هاي فشرده و نابرابر، ترسيم فاصله يا شكاف فوق العاده زياد و غيرعادي بين وضع موجود و وضع مطلوب براي دانش آموزان، اظهار نگراني مداوم نسبت به آينده شاگردان و كنترل شديد رفتارهاي فردي و اجتماعي ايشان، كمال جويي ها و آرمان خواهي ها، تحقيرها و تهديدها، تنبيه ها و محدوديت هاي غيرمنطقي و تقويت روحيه تسليم پذيري و احساس عدم كفايت اجتماعي و غيره مي تواند زمينه هاي اضطراب و كمرويي را در كودكان ايجاد و يا تقويت كند.

فشارهاي اجتماعي و كمرويي

علاوه بر خانه و مدرسه، عواملي همچون محروميت ها و آسيب هاي اجتماعي، ناسازگاري هاي شغلي، سلطه ها و فشارهاي گروهي، مقايسه ها و برتري طلبي هاي قومي و نژادي، تقويت شخصيت انفعالي، پرخاشگري ها و قدرت مداري ها، كنترل شديد اجتماعي، ويرانگري خلاقيت هاي ذهني و غيره مي تواند از ديگر عوامل زمينه ساز فزوني اضطراب، تشديد كمرويي و رفتارهاي گوشه گيرانه باشد.
كمرويي رفتاري است آموخته شده و رفتاري قابل تغيير اما هميشه بايد اميدوار بود و به مطلوب ترين شرايط و مؤثرترين روش ها انديشيد.

منبع:کیهان

مقالات مقالات مقالات مقالات مقالات مقالات مقالات آموزشگاه رایانه اخبار ایران و جهاناخبار ایران و جهاناخبار ایران و جهانبانک سوال و جوابجوان امروزدانلود نرم افزار